Place and Transit

of Soul

By: Mr. Sirous Hesameddin Mousavizadegan



5) The world is total forms; total objects.


6) So the world is total forms; in that way it is total objects.


19) A form has four spots. It occurs and is presented with four spots. It has therefore, four aspects that are attached to each other and a kernel.


22) Since the world is a form, it must have a beginning and end. It is closed. It’s pre-eternity and future eternity are clear. Its birth and death are clear.


23) The Day of Resurrection shall have been occurred. Resurrection is a phenomenon, an event; it means that it has happened before.


24) This kind has four aspects. Positive, negative, symmetrical positive and symmetrical negative; and another part that is hidden is the core. Accordingly, four parts shall be divided and replaced in five parts and one shall be remained empty.


25) Fact is dividable into nine; it has nine stages and nothing else.


26) One, single, does not exist and nothing else. The world of existence is a subset of one.


28) The whole world is form and nothing else.


29) Form is the same as the world.


30) The world is divided into forms.


34) All forms are old; they have happened. Thus no new exists.


36) Each form has been created in a state of equality and tranquility.


46) The form is, therefore, made of four (elements and figures) and a kernel, totally five elements.


47) The form is, therefore, made of four (elements and figures) and a kernel, totally five elements to five stages of the entire nine stages.



54) This world is moving; full, closed and moving.


69) Every form has a name; name leads it, so it is defined by name. It exists.


104) Light moves to one direction; it moves to its own size in a direct line.


264) Thus the big boom will occur in the beginning of the sixth and seventh heaven. Then all elements will separately be scattered and reach their own being; the sixth heaven has a sun and the seventh, another sun, which the seventh will turn around it a full turn and the world will be silent. When four units or one remains, resurrection will occur.


334) Mendeleev’s table shall include 145 elements of 9 groups and 18 periods in light and dark parts.


419) The world of creation is seven-folds; seven heavens inside each other, derived from each other; they are closed and four-dimensional. They are alive, they breathe and move. A big four-dimensional moving creature inside in, it breaths and counts; it sings.

And we, the humans, also live like it; we are the singers that play and sing with Him; music and song are from Him and are made by Him, like our lives that are made by Him.


420) Fingerprint of our point finger is the 18-fold movement of a reality; It came out from water, moved upward and split its original scale; it then made a rotational movement around itself upward with a permanent trace, which is unique for every reality.


421) Sun turns around itself and at the same time around another sun.


439) The earth moves to the dark part once every four day. Once every 145 second until early morning.


440) Darkness is different from blackness. In fact what is called blackness is an amazing light that is shown black in human’s eyes.


441) Darkness is good. It has productivity.


442)  Blackness is evil. It is dangerous and infertile; friend of radioactivity.


443) ¼ of the world belongs to darkness; 10% to the seventh heaven.


444) This world has a volume and extent of 40% that belongs to the 7th heaven. ¼ of it belongs to blackness; its power and energy equals to light.


445) There is no void in the world and it is therefore full. Fullness reveals blackness.


446) Conflict between brightness and blackness is permanent.


447) Death of brightness is a victory. Fire will completely come and destroy it. Jesus is the last savior of brightness.


448) Dark point shall be seen in the heaven every 0.009 and/or 0.01 second. It is first the world of creation; then extends once in every 0.145 second.


449) Atoms are four-fold; in fact five segments.


450) Proton and its symmetry, Neutron, its symmetry and nucleus.


451) Whatever exists, the power and energy of the black hole shall equal to that of the world of creation.


452) Black hole is the symmetry of the world of creation that extends in the course of time. Decrease in the energy of the world of creation results in increasing the black holes. To prevent increase of black holes, the outgrowth of creation shall be increased.


453) Blackness is in opposition with form. It is opposite of form. It is apparently opposite of reality.


454) Blackness is active. It makes activity. Its activities shall be controlled and minimized or equalized.


455) Blackness and cancer shall be removed and healed by oxygen and its supplement.


456) Blackness, cancer and depression are caused by lack of oxygen; in a way that radioactive replaces oxygen shortage of a form.


457) Radioactive elements apparent in the form of gas, shall replace oxygen in the world of darkness.


458) Bat is creature of darkness. Blood is the same as water in the world of darkness.


459) Sky is the beginning of darkness; entirely reversed.


460) Earthquake is caused by black hole activity.


461) Any kind of badness on the part of living beings and things (form), shall increase negative activity and negative quantity.


462) This is badness. Whatever opposes real untruth and offence, increases the negative quantity, even if being though.


463) Black hole shall be the symmetry of proton. Proton shall be isotone, the activating bar.


464) When do the black she cat and black he horse scream and pound their feet to the earth three times? And why?

When do they turn their head from left to write and how many times they do it? When does they turn entirely?


465) Causes of black stone creation: Symmetry of reverse proton that is a receiver, unlike proton that is a donor.


466) Neanderthal’s mother was interested to which one of the male and female creatures that she gave birth to? The left one, female, or the right one, male? And why?


467) Black stones or black spots in the sky represent resurrection and end of the world. End of humanity and human with all its sins


468) Which one jackal or dog, when seeing their prey, move sooner and reach it sooner? Which one takes the prey? Why? 


469) Why hyaena inclines his head?


470) Human is born of insanity. Genius is born of fire. Those born of fire are born of night.

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم دی ۱۳۸۷ساعت 17:19  توسط سیروس حسام الدین موسوی  | 

به خانواده به گندي و گه­هي هرگز جهان نديده است.  از آن جن بوده پدر رفته­اند كه حراف و حرف كلفت زن بود.  بدم مي­آيد از شما آنان اشكالي زمان­دار مدت دارند.  مي­زايند و مي­ميرند مي­ميرانند و
مدت­هاي مديد خودشان را در آن شينيبه معني تماشا مي­كنند.  به نظر كه اين چگونه­اند.  مسخره و دلقك­وار مي­خنداند.  چه خنده دلخراشي سرمي­دهند وقتي بخواهند بگذار و بگذارشان چگونه اينگونه پر ريا و دروغ پر كنيم.  رقم خورده­اند.  گوش فرا دار اين يكي چه پنداري دارد:

نه چون تو ديدي چه قشقرقي براه مي­انداختند كجا بود آنجا كه در پشت بامش سوار بودند و هي شليك مي­كردند و تمام دنيا را به لرزه درمي­آوردند.  چه سينما چي چي سينما رِكس سينما اُكسين.  آره خودش است.  حالا يادم آمد.  وان چي بود كه از راديو و تلويزيون هي تكرار مي­كرد و مقصد را جنگ عراق دانست.  بالآخره مقر آمد هان سازمان ملل گفتي آره خودش است الآن يادم آمد.  آره كه هيچ كاري هم نكرد برايشان.  فقط بچه­هاي مردم دم به دقيقه زير بمباران­هاي هوايي و موشك­هاي 6 متري 9 متري.  ميداني چيه  نه خوب است كه ما مثل اينها نيستم وگرنه ما را همه به آتش مي­كشيدند و نابود مي­كردند.  ذره ذره ريزه ريزه از ما سوا مي­كردند بخور مي­دادند و به هوا مي­دادند كه چي كه ما آدميم.  كه اينها جزء مراسم و حقايق ما آدم­هاي خاكي است.  گمانم اين از بدي خاك باشد.  كه بدگهري است.  نه خوب است ما از جنس خاكيان نيستيم.  وگرنه خدا عالم بود كه بلايي سرمان نمي­آمد.  پس از جنس چي هستي.  طلاست.  اي ريدم به هرچه جواهرات طلاست.  راستي كه چي بشنود.  هان اين همه موشك اين همه جنگنده براي چي.  چرا چيزي مي­سازند كه براي كشتن بكار مي­رود از اين يكي كارشان سردر نمي­آورم.  تو چي.  هان تو هم سردر نمي­آوري.  معلوم است اينها به كل ديوانه­اند.  خاكيان همگي ديوانه­ايم.  بعد هم اين همه كشته و شهيد و مجروع براي چي.  آخه مسلمان مسلمان را مي­كد.  تو بگو احمق عوضي بي­مادر مي­خواستي با اين همه جنگنده كه مفت و مجاني بهت داده­اند تو هم قبول كردي ريدي به خودت عوضي.

هيس گوش فراده چه مي­گويند كجا بود كه ذهنشان را خوانديم كه داشتند تصميم مي­گرفتند بكنند يا نكنند تازه فهميديم كه آنها چقدر كودن و عقب مانده­اند.  خيلي از موجودات كه ديده­ايم تا حال.  احق و كودن.  هيس دارند نجوا مي­كنند:  اينگونه زذيلان.  خودشان را بروز مي­دهند:  گوش فراده ياورم.

من تف بيندازم.  من چرا من.  من دست و پا دارم كه از خودم دفاع كنم.  آره براستي اگر خانه يهو دستش را رويم بلند كرد چي. عزيزكم.  دلبرم.  ديگه تمام شد.  بار را از شانه­ات پايين گذاشتي تمام شد.  تف خدايا بخشش توبه.  تو شروع كردي نه من.  اون شروع كرد گفت مواظب شاخ گراز باشيد.  راستي گراز شاخ داره يا دندان نه من شروع كردم دلم خواست.  دلم خنك شد كه دعوا شد.  اينم روش.  چه توفيري كرد يا نكرده است.  اين همه پولو برداشتي كردي به اسم زنت لاكردار.  باشد منم هر چه دارم و ندارم وقتي پدر مُرد همه را بالا مي­كشم.

خواستم بنوسيم ول كن كه نيستند.  اونم اين همه سال آمده داره نقاشي مي­كند تازه چهره­اي نابكار را درباره آن نابكار گمانم خبرها باشد.  بايد بدانم راجع به چه كسي حرف مي­زنند و مي­خندند.  زكي كلاخي­ايند سردرگم و بي سر و ته كه هيچ از اينها سر در نمي­آورم.  و از خانه بي­راز به من چه مخم تركيد از بس گوش دادم.  اين دكارت مادر قصه كيه كه دايي ول­كنش نيست.  خوب نباشد.  من كه ديگر گوش نمي­دهم. 

«بچه­ها گوش كنيد.  در آغاز قرن هفتم (هـ ق) ابتداي جزيره آبادان.  بندر كوچكي بودم با يك مشت كپر و چند كاكاسياه.  سياه سمنو و چند مرد بومي.  سياه سوخته.  عرب زبان و فارس زبان قره­قاطي.  اسمش محموه بود بخاطر غروب­ها آتشين و زيبايش گفته مي­شد.  فارسي­ها مي­گفتند مهمان­راه.  به مرور زمان شد نانواره.  نوادره.  نوادر فهميديد بچه­ها.  در جايي اون­ور پل قديم.  پل اول.  آن پايين­ها كه چند وقت پيشها پي­هاي ديوارها هنوز پابرجا بود و حالا پارك تفريحي قوري را ساخته­اند در قرن سيزدهم (هـ­ق) دوره محمدشاه قاجار بسط پيدا مي­كند در مقابله با بند هپره عراق.  حاكم بصره در سال 1253
هـ ق.  حمله گستر دواي مي­كند كه اين اولين تصرفي به نوادر خوانده مي­شود.  در سال 1833 ميلادي امپراطوري عثماني و بعد 1857 امپراطوري انگليس دخل نوادر را در مي­آوردند.  بعد در سال 1320 خودمان متفقين و حال هم در سال 80 ميلادي اين همه هزار تاريخ­هاي مختلف.

صدام حسين احمق.  خوب حالا گوش كنيد محل تلاقي همه رودخانه كشور.  كارون.  جراحي.  زهره.  داراي 20 بخش و 10 دهستان.  ابر بندر ايران.  بود و هست.  اما هرچه هست و نيست زير سر كشف نفت ايران بوده بچه­ها.  سال 1908 اولين چاه نفت در جلگه شمالي نوادر.  جمعيت قبلاً 250 هزار سرشماري جديد دوميليون و نيم بالا بلكه بيشتر. تا آبادان قديم 23 كيلومتر.  به خرمشهر 120 كيلومتري تا بندر ماهشهر قديم 30 كيلومتر .  تا سربندر 10 كيلومتر كه اينا قبل از انقلاب بوده.  حالا آبادان و سربندر مملور بخش­هايي از نوادرند.  كه مي­دانيد.  محله­ها پرجمعيت حتي به خرمشهر هم دارد وصل مي­شود.  از اين رو به .  خوب ديگه چي مي­خواهيد بفهميد.»

رهاشان كن از ميان در آن سو.  از ميان اين اشياء گذر كن.  رهايشان كن در هزار توي غروبه­شان بمانند و بگذرند و بپوسنو.  چون همگانشان كه در خاك خفته­اند آنجا را بنگر كه چگونه تبديل به غير شوند به آن موجودات عبوس ريز كه درونشان را مي­جونند و مي­خورند و پاك مي­كنند.  بنگر به آن سو قادر متعالي آنان را اينگونه عذاب
مي­دهد لايقشانند.  زيادي خواهند.  خود خواهند.  زيادي خودپسند.  چقدر روبروي آن شيني بي­ارزش مي­ايستند و خودشان را لحظه­هاي مديد تماشا مي­كنند.  كه چه بيابند و بدانند.  اشكال پي­درپي هم نهاده.  و ما اينجا و آنجا سوار بر امواج برنده و طلايي پر از آبشاري روان و آنها در سياه­ها و مغشوش برهم زنند.  اين پندارها كه بالا و بالاتر مي­روند تا بي­كرانه هستي.  تا آسايش را سلب كنند.  طبس به سياهي محض.  هيس هي ميانشان بيشتر غوطه­ور سايه­وار شايد ترس را درونشان برانگيختم.  ترغيب به واكنش اگر يابند.  اما آن يكي را من بيشتر خوش دارم با خطوط منقش روي بدن چه چالاك و چابك هيس و وروز.  وارهانشان به حال خود ياورم.  اينگونه در عبور از پايه­ها و اشياء ريخته.  در تخته­ها و قطعه­ها بحث در خودشانند و هيچ
نمي­يابند از اين سو.  حيف صد حيف چيزي را كه ما مي­بينيم آنها از دركش حتي از اين زيبا­تر هرگز نديده­ام آنجا را آن آبشار نوراني هستي بخش را روز مباركي است براي ما و آن آن موجود درازگوش گمانم نمي­برد.  به چه عادت و نياز هيس­س گوش فرا دار:

با همين چشمان خودم ديدم.  5 تا 6 خانه با يكديگر خاكشير شده بودند.  از اصابت موشك­ها.  خيابان نادري 7 جا خيابان اميري دوجا.  24 متري 15 جا 30 متري 10جا.  خدا مي­داند چقدر شليك و پرتاب كرده­اند اين هشت سال آزگار.  جابجايي ايران را گلوله و موشك باران كردند.  خير نديده­ها.  چقدر خمسه خمسه از دورها پرتاب كردند.  چه روزگاري بود.  بعد هم.

آنجا را دم شط را با كيسه­هاي شني رديف قطاروار چيده بودند و تمام خيابان تركش باران و سوراخ سوراخ بود.  شده بود.  با چشماي خودم ديدم.  نه اينكه خداي نكرده مخالف زنان باشم.  كه البته نه كم هستم.  اما اينكه بگويم هيچ ننويسيد كه جلويشان را گرفت.  اما خب.  بهتر است آثارشان را وسط گذاشته و دور تا دورش را آتش بزنيد كه كسي نتواند از آنها استفاده كند.  جرئت دست زدن ميداني.

باور بكني يا نكني من بودم كه تو نبودي كه بشنوي اين من بودم كه گزارشگري مي­كردم.  از دايي حسام پرس يا از پدربزرگ.  گفتم نه خير اينطورها نيست.  فقط مردها بايد بنويسيد.  بعد هم مادام موري و دانشور خودمان.  يا دو مرد همراه بودند از آنها ياد گرفتند.  وگرنه هرگز گفت باشد يا نباشد اين من بوم كه گزارش ورودمان را سر دادم.

گفت:  من بردم سُك سُك. تو باختي.

شنوندگان عزيز و گرامي.  اهالي غيور ايران ستاد ارتش و پاسداران توجه بفرمائيد آژيري كه مي­شنويد بنا به فرمايش امام خميني.  رهبر انقلاب عظيم­الشإن قواي سه گانه رياست محترم قطعنامه 598 سازمان ملل دايي حسام گفت ياللـه ديگر داريم مي­رسيم شروع كن.  آمبولانس­ها مكرر در ..................... بودند.  برو حين را.  روزانه 50 نفر را در قبرستان.  روزانه نه بيشتر نمي­دانم يادم رفته است.  جنوب در آتش است.  پرچم در عبور بود باد مي­چرخاند و ماشين در سياهي محض در نور بي­تاب ماشين عروس آهسته هوا روشن.  آفتابي مي­شد و تف انداخت.  كه مردي كه پالتوي به تن داشت چيزي بدست داشت كه گمانم كبريت بود كه سيگارش را .  آهاي نامه نامه.

هيس باز از چه سخن مي­گويند از آينده­شان؟

مگر آنان آنرا هنوز درنيافته­اند.  به آن نرسيده­اند.  نمي­دانند كه كداميك زودتر به داخل خاك پناه مي­گيرند جلوتر كه مي­رويم آنها را درخواهيم يافت اگر مايلي.  نه آنان چون ما نيستند چيزي را كه ما مي­بينيم آنان برايشان ميسر نيست بايد روزگاران برآنان برگذرد.  هووم دركش كمي برايم ناهموار است.  اگر خواستي آن سوتر پشت آن سفيدي و انوار طلا خواهيم دانست كدام يك زير خاك­ها را آنان اينگونه سرشته­اند.  آينده و حال در گذشته­شان براي ما يكسان است.  يك نواختي را نمي­دانند دانستمش هوووم ساكت شد بگذار چرخي در اين ميانه بزنيم و در ميان اين اشكال در هم و برهم­شان بگذريم.  بوي خاصي مي­دهند.  اين همه راه را كوبيديم و آمديم كه ..................... آبدار بشنويم.  هي هي.  بوي ماندگي بوي پوسيدگي مي­دهند ياورم.  بايد با قدماهايم.  قدم­ها حسام.  فزرند بندر نوادر هووم گفتي اين بو را همچون ما شايد.  آن يكي پي چه مي­گردد لابلاي شاخه­هاي خشكيده.

شايد از نظر بويدگي و پويايي شايد اما از نظر زمان هرگز و از نظر جسم و شكل آنها درمانده­اند.  بسيار مهم.  برويم هرچه ديديم و شنيدم كافيست آهاي با توأم اسباب اثاثيه را زودتر جمع و جور كنيد.  از اين سو پرواز كن.  پر پروازم شو شايد كسي چيزي را زيبنده خودمان يافتيم.  وقت عبادتمان نگذرد پويا و هوشيار باش دستت درد نكند ناصر واقعاً كه هنوز خودتي.  عوض نشده­اي از تو يكي انتظار نداشتم.

هستم ياورم.  هنوز مانده تا صدايمان كنند.

اما بدان چقدر سخت است اينگونه بودن و زيستن و قرار داشتن.  ياللـه فرناز باز هم ما بايد اينها را بار ماشين آن با ما فرق دارند اشكالند در مقدار معين از زمان.  بعد مي­ميرند و درون خاك پنهان مي­شوند.  و باز شكل عوضي مي­كنند.  من چرا بساطم را با خودم.  اينجا كه منقل نمي­ود.  همه مي­بينند.

بي خاك بي آب بي دانه.  ما سروريم ياورم.  بهتر از اينها كه هستند و نيستند.  دستت درد نكند آهاي فرناز فرشاد اثاثيه­ها را چيزي جا نگذاشته باشيد وگرنه مي­دانيد چكارتان مي­كنم.

انگار از او حرف­شنوي دارد گفت ترا خدا ترا به جد زهرا اطهر ترا به جان قووجان من قسم­ت مي­دهم بهش بگو دست از اين لجاجت از اين دشمني پنهاني حالا آشكار بردارد.  مثل دوتا مردم چشم در چشم رو در رو بياستد و هرچه دلش مي­خواهد بي رودرباسي بازگو كند كه چي كه خون خون را مي­شورد كه كيفر گناه فقط با خون پرداخته مي­شود.  يا نه به خاطر چه كنيم.  اين بزرگي مكرر را فقط از تك تك خانواده­هاي نوادر يا نه مراد را بيگر و مرده.  هشت سال بس نيست.  هزار سال جنگ هرچه باشد در هر كجا نيتجه گناهانمان است و بس هر چه پست­تر طولاني­تر بي جان و تن پوسيده.  لابلاي خاك دامن­گير جنوب تو باهاش حرف بزن مثل دو مرد راضي­اش كن.  هر چه خواست بهش بده.  تا از سرگناهانمان بگذرد پدر و پدربزرگ كه انگار دوستي.  رفاقتي ديرينه از ان خودش نه كمتر نه بيشر دست علي بهش بده ذهني­اش را حتي قاطعانه طور اما مرد شايد با صداي خفيف باشد حسام باشد باهاش حرف مي­زنم سعي مي­كنم راضي­اش كنم كه زد يا نزد را نمي­دانم چون هيچ توفيري به حالمان نداشت چون وقتي دايي مراد را روبرويش خواباندند او با صداي بم و دورگه و كلفت بيشتر تا هر چه بود و نبود مصمم داد زد:  با شمام سرم را بلند كنيد زن­دايي خواهش مي­كنم مراد گفتم سرم را بلند كنيد نانجيب را رو در روش قرارم دهيد.  ياللـه كمكم كنيد زن­دايي خواهش مي­كنم دست برادر توانش را نداري چرا تو چرا ديگران نه گفت دست برنمي­دارم براي همين اين همه مشقت عذاب راه را به اينجا سرم را بلند كنيد وگرنه از سربازان داد مي­زنم تا كمك.  دست وردار آخرين بار گفت نه هرگز.  من بعد زن­دايي.  پشيمان و ناچار هر دو.  سرش را بلند كرد از برانكارد و بالشتي زير سرش قرار داد.  گفت يك كم بيشتر بالاتر.  بعد چيزكي لوله كرد زيرش نهاد گفت هوووم خوب شد برويد كنار بايد به تنهايي برچهره­اش.  نيمه خيز طور.  براي آن جفاكار نابكار كه ازش مي­خواست سربزند بعد رها كرد.  لحظه­اي بعد.  شايد چهره­اش را بار ديگر ديده بود كه ما نمي­ديديم.  رو در رو لبخند بر لب يا خطرناك طور ترسناك.  كه سعي داشت او را از آن كار نهي كند باز دارد نه نه نمي­تواني نابوديت حتمي است با ترا مي­كُشم نابودت مي­كنم نسل اندر نسل.  هزاران و قرن­ها.  آنهم چشم در چشم هرگز.  خير خير نه نمي­توانم. برم گردانيد سرم را برگردانيد.  سرجاي اولش.  كه گريست زن­دايي عاشقانه بغلش كرد و دوتايي گريستند از دوري هم انگار.  مادر هم آنجا كه بود گريست.  پنهاني پنهان لاي چادرش.  اشك را برچشمان دايي ناصر ديدم.  اما نديدمت بيشمار يا اندك. سعي­ات را بكن پدر به تو بستگي دارد.  فقط به تو.  بعد آن يكي براي چند تا آجر شكسته چه فحاشي كه نمي­كرد به خير گذشت دلبرم عزيزكم و مي­خواست بماند تا آنرا از نو بسازد.  بدون رضايت قلبي حتي اسمي به ظاهر پدربزرگ كه عاقش كرده بود.  شير مادرش را از جانب او كه سالها پيش سال 50 مرده بود.  بعد از 17 ساعت آزگار از جانب او كه تازه او هم رضايت به پدربزرگ نداشت.  چه وحشتناك موش را به سوراخ راه نمي­دادند جارو به دم بست.  باگدا به گدا رحمت خدا.  بعد هم با پول­ها او هم نه كس ديگر از دست رنج خودش.  حالا تو بگو دايي حسام چه دارم بنويسيد از اينها.  كه ننويسد چه مي­شود انگار.  براي آيندگان دون پايه دون مايگان ترا بخدا ازش بخواه ولش نكن تا حاجتت را روا نكرده دامنش­ش را رها نكن ازش بخواه تا دست بردارد.  از اين خون و خون ريزي­هاي مكرر.  هرچه خواست و نخواست را بهمش قول بده.  توبه توبه.

و آن يكي روز روش گفت ..................... عزيزكم و خدا را شكر كه آنرا به انجام نرساندي.  تا قيام قيامت ننگ آن بر پيشاني­ات باقي مي­ماند.  حتي برآيندگان اين خانه محترم.  چرا كه نه.  گريبان­گير تمام افراد كيفرش سنگين اما آن يكي چرا اينرا درك نمي­كرد مي­ناليد مويه مي­كرد در خود ......... ناتوانش را مي­طلبيد كه چه بشود تا زن گيرم كه خاانه را سرپا نگه مي­داشت ................................... كه چي چقدر حرف حديث دارد مثل من كه بچه­ام و فرناز تازخ آن يكي بجواكنان.  باشد شهرزاد تو هم بايد يادت را زمين بنهي دير يا زود گفت به چشم عزيزكم نوزادي بود سي و يك دو ساله.  چه زايش عجيب و پرقوت.  هماني بود كه زاده بود نه كمتر و بيشتر از آن خودش وجودش لابد كرده است كه كلافي­اند از ندانم­كاري آن هرگز روي هم گذاشتن­هاي بي­شمار يا راز خانه را برملا كنم آن به اين، اين به آن.  و چقدر طول و طويل خواه بود پز از ريا و دروغ لابد.  تازه دوستي­ها را اگر پيدا كنم.  درازكش بعد از ناهار كه خوابيده نخوابيد.  يكي­شان بالآخره داد زد دست بزن اگر مردي همين طور داد مي­زد همچون مار گزديده­اي آشكارتر از روز روشن دست بزن اگر راست مي­گويي.  حالا اگر ............. بهتر از داد و قال است بفرماييد اين من و اين شما.  من غلط كنم چيزي دريابيم كه هرگز هيچ آن يكي خواهش مي­كنم ازش بخواه بخواه كه دست از سرما بردارد.  ديگر بس است زيرش زاييديم.  هان هان.  ترا خدا هزار گوسفند يا شتر نه نه قرباني به پاي گذشتن و عبور از اين جهنم دوزخ نوادر پر از گناه و ريا و دروغ و بازگشت پيروزمندانه­مان از سرزمين كه جاري بود هرچه ديديدم و شنيد ها بس است اين خطه آدم بشو نيست پر گرما و شرجي و لعنتي دامن­گير پر از گفتارها هيچ و پوچ ببخشايم چي را ببخشايد ارث پدرش را آنچه را كه از جيب ديگران به جيب شما سرازير كرده است.  ناحقي­هاي بيشمار حديث نفس دل ديگران را نه نه دخلي به اين خانه ندارد.  خانم نوادري يا در اصل گودرزي در روزي از روزهاي گرم طولاني و شرجي زده پر از شوربختي پر از پشه و مگس در لباس سياهي يا نه به هر رنگي كه از آفتاب پرملال ابري جنوب رنگ باخته بوديد يا بود فقط يكساعت لباس نو و بعد از آن بوي عرق تن خدايا چه تبديلي قابليت تبديلي دارد.  در سرتاسر سراي ماهي فروشان كه چه بچه­هاي سخت و پستي پابرهنه دوان پشت سر خانم خانم حمال نمي­خواهي.  زنبيل­تان را بگيريم خانم خانم بعد در سرتاسر آن بازار لعنتي با بوي زف
ماهي­هاي فراوان تر و تازه اما بهر شكل بودار فلس­ها براق روان همچون مايع سفيد نقره­اي خاكستري آقا ما ماهي جنوب اصلاً نمي­خوريم به طبع ما نمي­آيد.  فقط ماهي سفيد شمال اگر داريد و اين تفاوت از اينجا ناشي ميشد از بدي و خوبي­ها يك ايل و تبار گمشته و مهاجر از اصفهان مركز ايران به جنوب ايران بدست آموردن يك مشت طلا.  از ميان طوري سياهي كه انگليس بي هيچ اخ و تفي فقط عكسشان روي ديوار نزد ....... دواره وارشان.  گوز مثل سنگ گوز من با آنها فرق دارم آنها از قماش ديگرند بوده­اند بومي يا شهرها اطراف.  من مركزيت فقط خيابان كه بندري پيش مي­آمد پولهاي زيادشان را به طلا تبديل كنند يا به دلار.  احمقانه اينكه ژن­ها روان توي تن وقتي جاري شود خط ابروها و لب­ها چشمها به هم پيوسته يا آن خلون به جوش مي­آيند كه وقتي در عبور از يكديگر آن حس خدايي آنان را يكديگر را صدا مي­كنند و فشارند تابداني كه مي­دانند از يك قوم و خويش و ايل و تباريد.  يك گه از وسط نصف كرده.

و بعدها آن نخستين بانو گرامي.  براي توليد اولين به كمك خداوند جناي بعهده­ي كه كرده بودند زيرش زدند يا زد بخاطر توليد يك مرد ديگر كه وقتي زائيد گفت به كمك خداوند من مردي حاصل كردم كه هر چه فسق و بخور بود به كمك اراده آهنين چون مي­خواست مادر شود كه آرام گرفت.  اينگونه.  و مادربزرگ را وقتي در مرده شور خانه سخت و پست عاري از هر چيزي آب مرده را به سر و دوش خودش مي­ريخته به كمك مادرش.  براي حاصل كردن براي نبودن قطع نسل اندر نسل كه هم بريده نباشد و چقدر از سرما لرزه بر اندام عقيم­ش.  به چه تلاش دست يا زيده است براي ادامه دادن و نبودن عقيسيت.  براي سرپا نگه داشتن و گرم نگه داشتن كانون خانواده كه ديديم و شنيديم.  مادربزرگ و مادر در آن مرده­شور خانه كه اگر آن باشد كه مسيبش آن مرده شورخانه باشد واي به حال خانواده كه از آ، زاده شده باشد.  پدربزرگ ريشخندي براساس ديوانگي زنان براي از آن خود كردن هر آنچه كه متعلق به خودشان نيست.  مادر شدن بودن بوجود آوردن.  به نوعي زن دايي كه از نوزاد بجا دست و پايش نگه­داري مي­كرد.  بي­محابا و بي­سرزنش.  برهمين حول و احوال مي­چرخد.  ديوانگي محض.  كه ثمره­اش اين ساسش.  پس ريختن لزان يك خانه­ي حالا جلوي چشمانمان البته.  بوده است.  كه ديديم و شنيديم.  هيس ياورم.  به پايانه خيمه شب بازي كودكانه آنان تازه آغازيده است.
+ نوشته شده در  یکشنبه یکم دی ۱۳۸۷ساعت 20:31  توسط سیروس حسام الدین موسوی  | 

بالآخره با ترس و لرز گوشي را برداشتم.  گفتم:  الو سلام.  بفرمائيد شما؟  يك نفر آن طرف گوشي گفت:  منم دايي ناصر.  سلام.  حالت چطوره دايي جان.  شناختي؟  گفتم:  خوبم دايي.  شما خوبيد.  آره شناختمتان.  خودش بود.  غير از او چه كس ديگري مي­تواند باشدكه نزديك.  گفت:  الو.  آره خوبم گوشي را بده دست مادرت يا دايي حسام.  هر كدام هست گفتم:  الو دايي ناصر مامان و دايي حسام و فرشاد خانه نيستند. رفتند دكتر.  مي­خواهي گوشي را بدهم دست پدربزرگ.  گفت:  الو.  نه نه لازم نيست.  گفتي دايي حسام با مامانت رفته ها.  گفتم آره دايي اونم با مامان رفته.  نكند خبريه نه چيزي نيست.  حالش خوب است.  يك كم كسالت داشت.  چند لحظه پشت تلفن صداي غيژ غيژ تلفن آمد.  بعد من من كنان گفت: خب باشد.  گوش كن چي ميگم فرناز خوب گوشهايت را باز كن چي ميگم.  الو وقتي مامان آمد خانه.  بهش بگو دايي ناصر زنگ زد احوالت را بپرسد و گفتش كه ساخت خانه تمام شده است و آماده است.  گرفتي فرناز چه گفتم الو.  گفتم:  الو دايي گرفتم بفرمائيد ادامه بدهيد.

گفت:  الو بهش بگو كليد خانه را دست زني به اسم دي­غلام داده­ام.  بگو دي­غلام گرفتي فرناز.

گفتم:  آره دايي، دي­غلام.  كليد خانه دست دي­غلام است.

گفت:  آره فرناز درست است.  بگو كه دايي گفت:  دي­غلام در خانه منتظر شما مي­ماند.  منتظر خواهد بود.  تا هر وقت كه خواستيد برگردي، الو فهميدي فرناز.

گفتم:  الو فهميدم دايي.  ديگه چي؟

گفت:  الو بگو دايي گفت نگران دي­غلام نباشد.  زن خوبي است.  بدبخت و بي كس است بگو دايي گفت:  سعي كند نگه­اش دارد زن دست و چشم پاكي است. بدردش مي­خورد الو فهميدي فرناز جان.

گفتم:  الو آره دايي كاملاً فهميدم.

ادامه داد:  الو.  بگو هر چه از وسايل خانه قديمي باقي مانده بود كه توانستيم از زير آور بيرون بكشيم در كارتون­هاي مقوايي جاسازي كرديم.  گذاشتيم توي راهرو و آشپزخانه فني چيني­ها و البسه و هر چه بدرد بخور بود الو. فهميدي.  بگو كه دي­غلام مواظب آنها هست.  گفتمك  الو فهميدم.

ادامه داد:  الو دايي، بگو دايي گفت كه دي­غلام در جريان تمام كارها هست.

گفتم:  بله.

گفت:  همين.  اين­ها را مي­خواستم به مادرت بگويم.  باز سفارش
مي­كنم كه دي­غلام را نگه دارد بدردش مي­خورد.

او زن بدبخت و بيچاره و بي­كس و كاريه.  بگو دايي گفتش كه حتماً در هر صورت ممكن او را نگه دارد بگو خداوند اجرش را بي­مزد نمي­گذارد.  بعدم بگو دايي گفته كه تا آنجا كه شده كه توانسته بوديم كه مي­شده.  خانه را به همان سبك و اسلوب قديمي خودش برپا و ساخته­ام.  حتي سعي كرده­ام رنگ داخلي­اش هم مثل سابق باشد.  بگو دايي گفته كه انشاءا... به خير و خوشي واردش مي­شويد و به خير و خوشي درش زندگي مي­كنيد.  انشاءا... كه همه­تان صحيح و سالم مي­آييد و
همگي­تان سر و سامان مي­گيريد.  الو.  همين­ها را مي­خواستم بگويم.

مطمئن باشيد كه همه را بهش مي­گويي دايي هان.

گفتم:  الو.  حتماً نگران نباش.

گفت:  الو.  خداحافظ فرناز.  به اميد ديدار و بعد تلفن قطع شد.  چون جواب خداحافظي­اش را ندادم و اشكم درآمد. و گريه كردم.  بعد فهميدم كه تنهايم و ترسيدم.  رفتم طرف اتاق پدربزرگ.  در زدم.  در را باز كردم.  توي تخت خوابش درازكش توي چرت بود و حواسش اصلاً به خانه و من نبود و خرناس مي­كشيد.

با اينكه دايي مراد و زنش در طبقه بالا بودند اما من حوصله ديدنشان را نداشتم.  پس برگشتم توي هال و منتظر آمدن آنها شدم تا از دكتر برگردنند.

و تا اون موقع وقت بسيار بود.  پرسش­هاي بسيار.  مي­گم:  دايي جان چرا هرچي از مامان مي­پرسم چيزي نمي­گه.  فقط ميگه بزرگ شدي خودت مي­فهمي.  من كه ديگه بزرگ شده­ام دايي مگر نه.  ميگه:  مثلاً چي ازش مي­پرسي كه نمي­گه ميگم:  مثلاً خيلي چيزها ازش
مي­پرسم.  مي­پرسم اون كيسه زرد رنگ كه از تختش آويزانه چيه.  ميگه بعداً مي­فهمي.  ميگم مامان فكر مي­كني من نمي­دانم.  ميگم چون نمي­رود توالت ميگه راستي چراه دايي و زن­دايي بچه ندارند.  ميگه بعداً مي­فهمي.  ميگه خدا بهشان نداده است.

ميگه:  راستي دايي مراد يعني از خوابيدن خسته نمي­شه.  دلش
نمي­خواد بره سينما.  برود گردش.  تفريح و تماشا.  اين ور و آن ور.  راستي نگفتي دايي اون كيسه زرد رنگ چيه كه آويزانه؟

دايي حسام ميگه:  اگر به كسي نگويي برايت مي­گويم.  ميگم قول
مي­دم دايي بگو.

ميگم:  اون جيشه.  فهميدي كيسه ادرار.

ميگم:  يعني اون نمي­تون جيش كنه

ميگه:  چرا مي­تونه.  ولي با اون لوله­ها كه بهش آويزانه مي­تونه.  لوله وصل است به شكمش به مثانه­اش.

ميگم:  هيچم اين طور نيست.  به شكمش وصل نيست.  به چيزش وصله.  يعني با اون نمي­تونه جيش كنه.

ميگه:  دايي جان حالا چرا رفته­اي تو فكر اين جور چيزها.  گفتم كه با آن لوله كه به شكمش وصله مي­تواند جيش كند.  بزرگ كه شدي بعداً خودت همه چيز را خواهي فهميد.  ديگه بس كن.  ديگه به اتاقش نرو.  مريض مي­شوي.  بگذار راحت باشد.

ميگم تو هم مثل مامان هستي.  هي ميگي بعداً مي­فهمي من باهات قهرم.

ساعت 11 است.  چند روز است كه آمده­ايم.  هنوز به آن عادت نكرده­ايم.  آن خانه در هم و برهم و فرو ريخته است و مرد غريبه دايي من دارد نقاشي مي­كند.  از آن طرح مي­كشد تا به يادگار داشته باشد.  از تمام زوايا طرح كسيده است.  مادر ديوانه است از دست او.  از دست شيشكي­هايش.  اين چند روزه اينجور شده است.  اين چند روزه.  همان پشت ماشين با ديدن مرد غريبه مادر شادمانه داد مي­زند.  اين دايي ناصرتان است.  برادرم ناصر است اين و بال بال مي­زند تا زودتر پياده شود.

پدر مي­گويد هي نگو اينجا بدنيا نمي­آمدند مگر چه ميشد دنيا به آخر مي­رسيد.  انگار از دماغ فيل افتاده­اند.  عوضي­ها.  فرشاد شيشكي
مي­بند و مي­گويد يعني بقيه عمرمان را بايد در اينجا سپري كنيم.  هدر دهيم مي­گويم حيف و ميل كنيم ما همسايه­ها را نمي­شناسيم.  آنها هم.  هنوز آشنا نشده­ايم.  از خودش صدا در مي­آورد.  مادر خودش خون خودش را خودخوري مي­كند.  بدجوري حرص و جوش به حد ديوانه شدن.  نمي­توان تحمل كند كه او مچاله شده مي­رسيم.  همگي مي­پرديم.  اگر هواپيما بود حتماً با آن مي­آمديم.  هنوز اوضاع نوادر جنگي است هنوز آنرا پاكسازي كرده­اند.

امروز گرم است و عرق مي­كنيم.  هنوز راهي به آن نيافته و نجسته­ايم.  عادت نكرده­ايم.  حوصله مي­خواهد كه بدست نياورده­ايم.  همگي همين طوريم.  ول معطل.  گفت:  اينقدر فكر نكن اينقدر گير نده.  از فكر خال­كوبي دربيا ديوانه­ات مي­كند.  زمين گير مي­شوي.  به حق چيزهاي نديده و نشنيده احساس خستگي ناشي از تحمل حمل اين همه خطوط ظريف خال­كوبي بر تنت.  از آن حرف­هاست سعي كن خودت را به چيزهاي ديگر.  به حرف­ها و چيزهاي جديد مشغول كني.  تو به اين فكرها بند كرده­اي و او به آن صداي ناهنجار.  خوشحال بوديم كه يحيي يحيي گفتن را ترك كرده است و اسير عادت اين يكي شده است.  كه آدم فكر مي­كند ناخواسته از خودش بادي و شرمنده عالم و آدم ميشود.  كاشكي به همان يحيي يحيي گفتنت بسنده
مي­كردي و ما را خجالت زده نمي­كردي.  اصلاً به من چه كه اين عصبي است تيك عصبي است آنچه كه مربوط به من است اين است كه كسي حق ندارد مرا مسخره كند كه اسير صداي بدشگوني شود و گر نه من خودم را به تيمارستان نوادر معرفي خواهم كرد.  بعد هم سعي كن با هر دويتان هستم به موسيقي احمقانه پاپ و جاز.  حتي موسيقي سنتي ايراني شجريان چي گوش كنيد.  مي­گويند نيروي دارد تعجباتي.  كه مخ آدم را اين رو به آن رو مي­كند.  پاك خل مي­كند.  مي­فهميد.

بالآخره مي­رسيدم.  ساعت 5 عصر 10 تيرماه شصت و نه است.  خانه اما سرپاست.  انگار همين ديروز پريروزها بود كه آمده بوديم.  بالآخره مي­رسيم ساعت يك بعدازظهر است.  20ز آبان ماه شصت و هفت.  خانه اما ويرانه است.  آن مرد غريبه است.  ازش مي­ترسيم.  پشت مادر قايم مي­شويم.  خانه­ي روبرويي ويرانه است.  اينجا جايي است كه
مي­گويند همگي مادر و دايي­ها و من و فرشاد در آن بدنيا آمده­ايم و آنها بزرگ شده­اند.  اما ما نه.  مادر جاي ديگر بزرگ شده­ايم.  اثاثيه­ها زودتر از ما رسيده­اند.  كارگران منتظر رسيدن ما مانده­اند بلاتكليف از كي نمي­دانم.  دايي را با سلام و صلوات و بسم­ا... گويان بر زمين
مي­نهند.  دوباره از زمين بر مي­دارند و بسوي خانه مي­برند.  دايي را با سلام و صلوات و بسم­ا... گويان از پله­ها پايين مي­آورند.  دم درب باغچه خانه سه گوسفند ديده مي­شود.  مي­دانم آنها را براي ذبح كردن
آورده­اندو  مورمورم مي­شود.  پدر اما همراه مادر نيست.  او مانده است تا بقيه اثاثيه­ها را بار كند و بفرستد و خانه را قفل و زنجير كند.

مادر چادر به كمر بلند مي­گويد:  بگذاريد اين دختر به داخل خانه برود.  يك آن مي­دوم.  از لابلاي آدم­ها و اثاثيه و كارگران مي­روم و از پياده­رو جلوي خانه رد مي­شوم.  از درب باز شده داخل مي­شوم و به زن چاقي برخورد مي­كنم.

ساعت 10 است فرشاد كنار آن مرد غريبه ايستاده است.  همين حالا مي­فهم كه آن مرد دايي من است.  مرد غريبه به پشت ماشين مي­رود و درون آن مي­پرد.  آنها را نمي­بينم.  اما بايد روي دايي مراد خم شده باشد و روي او را بوسيده باشد و همراه با هق و هق گريه شديد.  فرشاد شيشكي مي­بندد و مي­گويد اينجا ديگر كجاست كه آمديم پر.............. حالا ديگر مي­دانم كه آن مرد غريبه دايي من است.  ساعت 6 است.  من پاهايم سردم بدجوري درد مي­كند.  بي­طاقتم.  پاهاي مادرم هم درد مي­كنند.  مچاله و كز كرده و كتابي تا اينجا آمده­ايم.  خدا كند با يك وسيله ديگر برگرديم.  بايد مرا جلوي ماشين بنشانند وگرنه سر و صدا مي­كنم.  قهر مي­كنم يا براي هميشه در اين خرابه مي­مانم.  اما ترس و واهمه نمي­گذارد حرفم را بزنم پدر مي­گويد:  آنجا آدم بسيار است و كمك خواهند كرد تا او را پايين بياورند درثاني او آنقدرها سبك است كه بشود پايينش آورد با مواظبت و هوشياري كامل بايد پايين آورده شود.  همچنان يك نوزاد يك روزه بي دست و پاست آسيب پذير است.  مادر مي­گويد تو ترس و واهمه­هايت را
آورده­اي و فرشاد شيشكي­هايش را.  پنهان مانده است.  بعد مي­فهمي كه زمان تر و تازه دست نخورده برايت مانده است.  كه بايد چه كني چه پيش آيد.  كه اين صبوري هم ديوانه­ات مي­كند.  يا مي­خواهد آسانسور درست كند تا دايي مرادش راحت بالا و پايين شود يا اينكه پشت سر هم شيشكي مي­بندد.  نه خوب است كسي پيش ما نمي­آيد وگرنه آبروي نداشته­ي چندين ساله­مان مي­رفت.  يك بار وقت گرفتم ديدم ده دقيقه تمام است كه دارد شيشكي مي­بندد.  گفتم شايد به خاطر اين باشد كه پدرش را زياد نمي­بيند كه اصلاً پدر ندارد.  كه دوست و رفيق ندارد.  گفتم شايد بشود با مسافرت رفتن بشود آنرا اصلاح كرد.  آخر اين چه صدايي است از خودت در مي­آوري.  مجبور شديم از سركلاس درس بيرونش بكشيم و برايش معلم سرخانه بياوريم.  اين را هم بگو 6 ماه بگو يكسال.  بعد چي؟  لابد بعد نوبت چاقو كشيدن نوبت ريدنش به زمين و زمان مي­شود.  نوبت شاشيدنش مي­رسد.  چي مي­دانم والا.  نوبت به چي­اش مي­رسد.  لابد وقتي كه تمام شد نوبت به فرناز ورپريده مي­رسد.  شايد هم نوبت به من برسد كه اداي ميمون­ها را درآورم. اين است كه مي­گويم برگشتنمان شگون نداشت.  كه نبايد بر مي­گشتيم كه حتي اگر مي­رفتيم تهران كه پر از دوده و سر و صداست باز بهتر از اينجا مي­بود.  چي، البته كه آسانسور فكر خوبي است اما تمام خانه را بايد در اختيارش بگذاري تا آنرا بروباند و در هم بكوبد و از نوبسازد.

يكي از آن نديد بديدهايش مي­گفت:  چون نمي­تواند فكرهايش را به اجرا درآورد عملي سازد.  برآيند نيروها و فازهاي منفي و تضادهايش باز است نمي­دانم چي چي مثبت انسان كه بر آن بنا شده است به اين صداي ناميمون ناخوشايند چندش آور منجر شده است و مي­شود و خواهد شد.  من كه از اين حرف­ها سرم نمي­شود.  بعضي وقت­ها مي­گويم بهتر است چكش و قلمي بدستش بدهم تا خانه را از بن و ريشه فرو ريزد تا از توليد اين صداي لعنتي دست بردارد.  با اينكه هزار بار مراد بهش گفته است دايي جان من از آسانسور مي­ترسم و آنرا نياز ندارم اما او هيچ حاليش نمي­شود.  جاي شكرش باقيست كه او با هوش­تر از فرناز است.  به اين زودي­ها دست از افكار و كارهايش بر نمي­دارد.  فقط فرار كردن از نوادر چاره ساز است و بس.  تمام
نوادري­ها ماليخوليايند و كبدهايشان كار نمي­كند.  چشم­هايشان كه جاي خود دارد.  دلم خوش بود كه به مدرسه مي­رود و دوست پيدا خواهد كرد كه آنجا به اردو دست جمعي مي­روند كه مشغول خواهد شد.  گفتم شايد آمدن به بندر نوادر و ديدن خانه برايش خوب باشد.  مثل اينكه درست برعكس عمل كرده است.  بعضي­ها مي­گويند شايد ديدن خانه­ي مخروبه عامل اصلي اين حركت عصبي­اش باشد.  كه درونش نهفته بوده است كه برگشتن دوباره چه مي­دانم چي چي باعث و باني­اش بوده است كه همه اينها هيچ كار ساز نبوده باعث بدبختي يعني تو مي­گويي تا آخر عمرش بايد از معلم خصوصي استفاده كنيم.  مي­گويند اديسون را هم مادرش آخر جان من عزيز من.  من چگونه مي­توانم براي او تازه كتاب خواندن و مطالعه كه اصلاً برايش خوب نيست تازه كارها و حركات و عادات پدر و هم حسام درست  در راستاي بيماري و شدت آن حركت مي­كند و او را بيشتر راغب مي­كند.  آن دفعه كه چكش و قلم دستش دادم چنان به سر و صورت و دست و پاي خودش كوبيد كه خودش را نزديك بود نفله كند جز اينكه سر و صداي همه را در آورد كه نزديك بود همگي دسته جمعي از خانه فرار كنيم هيچ مزيتي نداشت.

اين چه مصيبتي است كه گريبانمان را گرفته است و هر دم بيشتر و بيشتر مي­شود و ول كن هم نيست انگار رو نخواهد بود و تا كسي را به نابودي نكشاند دست بر نمي­دارد جز اينكه بي­خبر بگريزيم و همه چيز را به حال خود رها كنيم تا بلكه روح خانه اينگونه كه مي­گويند شايد دست از سرمان بردارد.  شايد حق با برادرم مراد باشد كه مي­گويد روح خانه را چشم ديده است كه حتي حسام هم با او موافق است كه لابد روحي خبيث و ناپاك است كه هر چيز و هر كس را كه فرشاد و پدر و حسام را در اختيار خود مي­گيرد.  گرفته است كه باعث و باني تباهي و فلاكت و بدشگوني زندگي­مان شده است.  لا اله الا ا... پناه مي­برم به او كه ما را در پناه خود نگه دارد.  از ذات­هاي بد نهاد از شر هر چه كه هست و نيست.  بعضي وقت­ها فكر مي­كنم بهتر است او را به شاگردي در مغازه­اي بگمارم.  پدر گور به گورش هم كه اصلاً توجه­اي به آنها ندارد.  كه ديگر كمتر مي­آيد با خود مي­گويم شايد مشغول كار و پول درآوردن شود برايش خوب باشد شايل حل مشكل آنقدرها ساده است كه به نظرمان نمي­آيد كه پيچيده مي­آيد تو ميگويي چكار كنيم. 
دي­غلام پدرش را خبر كنم.  يعني ازش معذرت خواهي كنم شايد زير سر او باشد يعني ممكن است از كمبود تغذيه و ويتامين­ها باشد. كه تغذيه­هاي در حد استاندارد. بين­المللي نيست.  از كمبود مواد معدني و آبي.  اين ور پريده پتياره هم كه به غير از مراد به كسي ديگري توجه ندارد فكر و ذكرش فقط اوست و به بچه­هايم اصلاً نمي­رسد آهاي فرشاد آب و هواي خوبي ندارد.  بيمارمان مي­كند دير يا زود.  آبش را كه به جاي ديگر مي-برند.  كه مزه و بوي فاضلاب مي­دهد كه هوايش بس گرم و داغ است و تا ساعت 7 عصر نمي­تواني از خانه بيرون بيايي.  وقتي هم كه بيرون آمدي پشه­ها خونت را مي­مكند.  فقط صبح­ها يك هواي بگي نگي خنكي نصيب آدم مي­شود كه آن وقت­ها مي­توانستيم در سايه سار خنك ديوار پشت بام­ها يا حياط بخوابيم كه اين هم با نيشكرهاي تازه كاشته شده از بين رفته است.  حالا مانده است يك مشت كارگر كه براي بيرون كشيدن نفت سياه دل زمين نوادر هزار خيس و آنان از خودشان در مي­آورند و كه همه­اش در فكر اضافه­كاري و بن آذوقه و خواربارند و بچه­هايشان را براي اضافه حقوق بدنيا مي­اورند خب دلمان را به چه خوش كنيم.  اگر نداشتيم حرفي بود حالا كه داريم پس چه مرگمان است هان خب مي­رفتيم يك جاي ديگر جايي خوش آب و هوا تا اين بچه­ها از اين همه آلودگي­ها، آلودگي­هاي شيميايي بكار رفته در جنگ تحميلي كه آن احمق­هاي زبون بعثي بكار بردند بدور باشند.  پس چه مرگمان شده است.  كه دست بر نمي­داريم كه اگر يكساعت از آن دور باشيم انگار متحمل سخت­ترين شكنجه­هاي غيرانساني شده­ايم.  اگر نوادر را دوست نداريم شيراز را دوست نداريم اصفهان هم همينطور كه ممكن است افسرده­تر و خسته­تر شويم.  چشم بسته هم مي­توانيم در نقشه ايران با چشمان بسته با انگشت نشان كرده و تا هر كجا فرو آمد خوش آمد و همانجا را انتخاب كنيم كه مطمئن از اينجاست.  بهتر از نوادر نفرين شده بد مي­گويم.  بگو بد مي­گويي تا نگويم.  تا با اين جور مسائل رواني مواجه نشويم.  كه نگويند فرشاد و فرناز هر دو گرفتار تيك عصبي شده­اند.  آن ورپريده ترس و واهمه­اش عصبي است و اين يكي شيشكي­هايش.  حسام هم كه دارد خودش را نفله مي­كند از نوع ديگرش است و ناصر هم كه رفت كه بر نگردد از نوع ديگر و پدر هم در گفتگو با عكس قديمي بدون ترديد در اين محدوده قرار دارد.  كه مرگ تدريجي مراد هم نوعي ديگر.  بعد هم دي­غلام وقتي ديدي نمي­تواني در آنجا هم بماني كه آنجا هم ول معطلي خب دنيا كه به آخر نرسيده است.  در اين آب و خاك جاي ديگري لابد پيدا مي­شود.  گو اينكه وقتي نتوانسته باشي در اينجا گليم خودت را نگه­داري در هيچ جا نمي­تواني كه متوجه مي­شوي به آخر خط رسيده­اي.  خطي كه برايت تعيين كرده­اند يا كرده­اي چون مشكل درونت را حل نكرده­اي نشده است دي­غلام عزيز حالا بيا و سعي كن ذهن فرشاد و فرناز را از كلمه يحيي و ترس پاك كن كه باهزار ترفند و قربانت شوم و شل كردن سر كيسه موفق مي­شوي اما اين يكي چگونه برطرف كني.  كه چه چيز نازه­اي در اقبال خودت بتواني پيدا كني كه مي­داني هيچ چيز و همه چيز خشك و متروك از ديد تو يا بازي­هاي كامپيوتري كه اين كامپيوتر و موسيقي و فيلم­هاي سينمايي مصيب ما جهان سومي­هاي سطح پايين خواهند بود.  كه موبايل هم جديداً به آن اضافه كن فرهنگش را نداريم توي مستراح هم با خودمان حملش مي­كنيم و اهم اهم تا تو متوجه كني كه درحال تخليه مزاج هستي ديگر چه مانده و مي­ماند كه با اين وسايل شيطاني اضافه شوند تا پاك عوضي شويم مگر نيستم و نشده­ايم.  كه همه چيزها رها شده و از دست رفته است.  بعد هم سعي كن اين صداي بدشگون را از خودت درنياوري كه آدم فكر مي­كند اختيار ماتحتش را ندارد از دست داده است اگر موفق شدي من بابت آن بهت پول كلاني خواهم داد تا كيف كني و زار بزني احمق عوضي بي­پدر يك دفترچه حساب بانكي برايت باز خواهم كرد آن يكصد هزار تومان پول بي­زبان را نفله خواهم كرد تو هم فرناز اعتراض نكن چه گرفتار شدم به من چه كه شماها دوقلوييد و چهارقلو نيستيد اگر خفه شوي و ترك عادت كني 50 هزار تومان هم به آن تو خواهم افزود.  خوب مي­دانم البته كه بايد منتظر آنقدرها بمانم تا شماها در اين مرحله از سنتان بگذريد تا اين روانشناسان احمق حق را به شماها بدهند.  مگر والدين ماها از اين جور حرف­ها داشته­اند اصلاً مي­دانيد چيست يا ديگر از خودت اين صداي بدشگون بي­تربيت را در نمي­آوري يا اگر درآوردي يك هفته تمام توي مرغدان توي پاغچه بدون كيسه و غذا نگه­اش مي­دارم تا هواي هر چيزي پاك از سرت بپرد به حق حرف­ها نشنيده.  مگر چه چيزي كم يا زياد برايتان نگذاشته­ام كه بايد به طريقي ديگر آنرا از سرتان بيرون كنم مگر چه گناهي دي­غلام مي­داند مگر نه دي­غلام چه روزگار شده است روزگار شيطاني پر از آدم خورها دور و ور رياكار پر از قاتل­هاي آدم­خور.  قاتل­هاي هم قاتل­هاي قديم.  جوانمردانه و مردانه مي­كشتند.  اين همه فراواني نبود.  يادم مي­آيد در بازار كه مي­گشتيم چند دانه ليموترش بيشتر براي فروش نبود.  حالا حتي زمستان­ها هم خيار سبز ديده مي­شود.  ليموترش فت و فراوان شد كه بطر بطر آب گرفته مي­شود.  با اين كودهاي شيميايي تمام ژن­ها سالم آدم را دگرگون مي­كنند و تبديل به هيولاي بنام انسان مي­كند هزار بار گفتم بابا جان اگر مي­خواهيد برگرديد باشد برگرديد قبول است برمي­گرديم اما نه به بندرنوادر.  بهتر است آن يك جاي ديگر باشد.  هر جاي ديگري به غير از بندر نوادر.  هزار بار گفتم اينجا.


از اين­ور بيا ياورم.  آهسته­تر.  مبادا برآشفته شوند.  نمي­شنوند بيا.  هوووو آنها اين همه مدت يكسان مانده­اند اما كمي چروكيده­تر و پيرتر.  هيس هس.  نترس بي­واهمه بيا.  از ميانه گذركن آنها هرگز
نمي­بيندمان.  بنگر به­دان سو.  به چه حال و وضعي سرگردانند.  درپي چه مي­گردند.  طواف گونه به دور اين شكستگان فروريخته فر وهشته به حال خود.  در اين همه مدت ويراني.  نگر تولد تو.  هزار تويي چون ما من ماوا، نگه داشتن بود و نبودشان.  اين سو بيا.  در اين هزار تويي شكسته درهم ريخته فروهشته بي­امان.  ميان­بر از ميانشان بگذريم يا نه همچون انان از لابلاي اثاثيه­ها از كنار ديوارها فروريخته بگذريم تا تو چه بگويي همراهم.  هيس.  خوابشان را آشفته مكن.  به تكاپو و جنبش بحث نه نه بنگر.  همچنان هماني­اند كه بودند.  يا بوده­اند و مانده­اند.  آن يكي به ديوار با چشماني نگران اين يكي را باش روي مبل شكسته آن سوسك وارانه طور سياه براي چه تقلايي به چار دست و پا برنمي­گردد.  آن يكي ديگر دزوز بي­امانش را رها كند يا نه معلق در هوا همچون ما مي­نمايد ما را اگر ببينند هرگز با توام آشفته مشو.  به اين سو بيا ميان درگاهي هزار تويي بنام خانه.  مارا.  ديوار در ديوار دور تا دور براي جان پناهي از آن هيچكس و هيچ چيز.  بحث.  از بسيار گناهانشان بدكرداري بدپنداري بدگفتاريشان.  چون ملامند.  تغيير ناپذير.  پناه در جان پناهي در هزاران تو تا خور مدفون كنند.  از آن هيچكس از داشت­ها و نداشت­ها.  همدمم بيا.

چه سر و صدايي.  يادت نمي­آيد.  بگذار به حال خودشان درهم و بازهم بيشتر.  به خودمان بپردازيم.  آنان براي چه آمده­اند.  در پي چه
مي­گردند.  هيس براي انتخاب.  براي نگه داشتن هزار تويي كه مابين كه هست و نيست كه اينگونه هنوز به بحث مقاومت مي­كند.  زانو زده سعي برپايي دارد نگاه كن به تلاش و سعي ناممكن و از آن همه زوال و ويراني از آن همه هيچ نمي­ماند.  با من بيا ياورم.  تفريح كنيم.  پروازكنان.  در آب را نوار طلايي رنگ هستي بخش.  ليك با اين همهمه ويرانگر بر باورم نمي­گنجد كه آنان اينگونه سرشته باشند از همهمه خالي پوچ توخالي.  شكلي رو به زوال.  هرآن.  هر آينه.  آبشار نيك­بختي.  شور و نشاط.  از آن خودمان نه هيچكس.  فقط از آن ما.  ما دو نفر دو دلداده.  دو پروانه در بي­كرانه­هاي بي­انتها.  اين كهكشاني كه هستيم كه غوطه­وريم اما آنان به خاك چسبيده.  چه جانكاه است اينگونه سرشته شدن اينگونه زيستن.

چه زيباست دانستن آغاز فرجام آفرينش.  نه چون آنان كه خود را در هزارتوها پنهان مي­كنند.  سر در بالين فرو برده خفته.  نگران گذر دوران­ها.  هيس.  هس.  س.

از كنار اين تيرگي­ها رستن.  گريزپا بودن.  چه زيباست بودن با هم.  بگذار و بگذر ياورم.  به آن سو بنگر حجمي پراز انوار طلايي دارد به سويمان مي­آيد.  اما رو باش فرو رويم.  آن را مشتي شراره از آبشار
بي­كران.  برچين و بيا.  در تلالو پرتو هستي بخش كه تمامي هستي را فرا گرفته كه مي­گيرد حالا نگاه كن.  دمي ديگر دمي ديگر هان.  چه خوش نوشيدن جرعه­اي از اين زيبايي ناب و بكر.

آه كجايي اي شوق ديرينه رميده باز آي.  در كنارم بنشين و برچين و بيا.  مشتي از شراره آبشار نور را از اين سو.  چرخ­زنان.  يك بار ديگر شناور در بي­كرانه اميد هيس پندارشان را همچون امواج پر از تيرگي­ها و سياهي­ها به آسمان فرو مي­نشانند.  بنگر و گوش فرا دار كه چه اصلات بي­معنا و بي­دليل و بي­بهانه را نشخوار مي­كنند و آلودگي­ها را برچشم روزگاران برملا مي­كنند.

آسوده باش نمي­شنوند و نمي­بينند.  صدايشان كن.  هوووي­ي.  در هزار تويي كه ساخته­اند گرفتارند گرفتار آمده­اند.  بنگر به چه منظور آمده­اند.  خموده غمگين.  گناه­بار.  زير بار گناهان بيشمار كمر خم كرده­اند.  بنگر به چه كار آمده­اند كه زاري­كنان آمده­اند.  ياد خاطره­ي كي را مي­بويند مي­جويند.  مويه­كنان به چه كار آمده­اند هان با توام  همراهم ترا، مرا و هستي ملموس را حس نمي­كنند.  هرگز.  فاقد اين توانايي­اند كه ندارند كه نيستند هرگز.

هان ترا و مرا نمي­دانند.  نمي­داندت.  هرگز.  به هيچ جا.

اين چند تايند.  كمتر از پر پروازمان.  كمتر.  اندكي كمترند.  هان با توام.  از سويي بيا امواج در آبشار طلايي رنگ سفيد آبي براق و برنده چون خوبي­ها نيكي­ها.  بنگر چشمانش را اگر بنگرد اگر به چشم دل بنگرد ياور.  نمي­بينندمان هرگز.  به هيچ جا و مكان.  شايد اگر ساخت و سازشان را ديگر گونه كنند.  هرگز در كالبد خاكيشان گرفتارند.  به پاس گناهان بيشمارشان.  چه تلاشي براي پس زدن كالبد و اندوه هوووي ي.  چه سخت است اينگونه زيستن، رنج و عذاب زيستن را تاب آوردن.  به آن خو كردن.  بدان ما نيز يادت نمي­آيد.  هوووي ي كه چه وقت، دير زماني كه زيسته بوديم.  كنارشان كه بوديم مهربان گرم يادآوري يا نه نه بياد ندارم.  چشم در راهم كه بيايي.  زود باش.  اينجا آنجا.  دست در دست.  بخوانيم آوازي خوش.  يار ديرينه­ام.  از اين سو.  منتظرم مگذار.  بيا.

در باورم نمي­گنجد زيستن در ميان اين ديوارها.  كه طاقت دارد كه مي­تواند.

از ميان امواج نوراني طلايي و امواج پندارهايشان درهم.  مبادا ما را به كام كشد.  هيس س گوش فرا دار اين پندار را بشنو:

«مادر بود كه در سياهي طور پشت ماشين يا نه در آشپزخانه در سياهي رقيق شده كه ديگر به رنگ آبي سير يا سرمه­اي باز مي­ماند ماسيده طور و چسبناك و اگر نبوديم ما حالا لابد در رختخواب گرم و نرم در اتاقمان چه حالي كه نمي­كرديم».

هيس گوش خرادار ديگري انديشه دارد.

باالآخره كار خودشان را كردند و دست به يكي، باشد حرفي نيست.  تا من باشم كه او را در اين خانه تحمل كنم.  چشمش كور تا او را احترام كنم حتي به حد يك سكه پول سياه ارزشي برايش قايل نيستم كه آن هر جايي از من سرتر باشد و شود كه اين همه كه مي­كشم از دست اوست كه وارث اين همه ثروت و اين خانه شده است كه من كه دختر حقيقي اين خانه­ام نبرده­ام.  باشد.  ما هم خدايي داريم تا من باشم به تو دده نگويم پتياره پوست نكنم آنهم بخاطر عزيزي دل برادرم كه دارد قطره قطره آب مي­شود تا به سعي آنهم در اين بدبختي كه سرمان هوار شد در جنگ هشت ساله­اي ترا تحمل كنم.  باشد من حق خواهري را بخشيدم بسمت اما حق برادري چه مي­شود حق كه پدر بر گردمت دارد كه خانه و مادر به گردنت دارد چي مي­شود هان.

و آن يكي ديگر گوشي بدار.

دايي حسام بود كه مي­گفت:  آره بابا ساواك مخوف بود.  كسي حق حرف زدن نداشت.  سازمان امنيت شاه را مي­گويم.  خوب نبود.  كسي حق را بجا دادن نداشت مي­فهمي.  حالا خدا را شكر.  اوضاع كلاً فرق كرده.  آدم مي­تواند دو كلام حرف حساب بزند و باكي نداشته باشد.

از ميان پندارشان در ميان پندارشان بگذارد بگذر اينجا خوب است.  در اين آبشار نوراني فق.  زيبايي آدم و تكامل آفرينش و آن يكي ديگر هيس گو بدار:

واه چه حرف­ها.  خوش­باور.  تو گفتي و ما باور كرديم.  راست مي­گي حرف بزن تا تكه پاره­ات كنن. كي كجا.  منو مي­گي زكي روبروي آنجا آن خانه­ي مخروبه­ي متروكه درب و داغان كج و كوله مردي ايستاده بود كه به قول مادر آره آشنايمان بود نديده بوديمش.  يك لحظه شك كردم كه نكند خودش نباشد كه بود خود خودش بود.  با اينكه پارازيت تلفن صدايش را خدشه­دار مي­كرد اما شناختمش كه خودش است.  بعد گفت دايي جان تويي.  فرناز جان تويي.  گفتم آره دايي ناصر منم فرناز.  گفت آره دايي ناصرم شناختي گفتم آره كه شناختم همان اول شناختمت.  خود خودمم.  گفت:  چه حال و چه خبر مادرت كجاست.  بعد ترسم زايل شد و احساس كردم كسي كنارم ايستاده است كه ترس و واهمه­اي ندارد.  كه كسي پشت تلفن تهديدم نمي­كند گفتم  ها بله دايي جان خودمم با اينكه پدر نبود و از لابلاي اثاثيه­ها جور واجور گذشتيم و خانه را يافته و جستيم و از آن خود كرديم.  خيالم بعد پاك راحت شد.  از اين­ور پرواز كن.  از اينجا تا آن كرانه در امواج طلايي هستي بخش كجا بود كه ترا ناميدم تا ترا ذهنشان خوانديم كه داشتند پي­در­پي مصمم مي­شدند كه بكنند يا نكنند كه فهميديم چقدر كودن و احمقند و عقب مانده­تر از دنيايي كه هست و نيست كه هستند.  و اين پندار بشنو:

دايي حسام ويرش گرفته بود تمام خانه بلكه تمام بندر نوادر را با
قدم­هايش اندازه بگيرد.  ديگر داشتيم بر مي­گشتيم و دعوا خاتمه يافته بود و دايي ناصر همچون موجود گرگي توي سياه­چالش فرو رفته بود و تاريكي داشت روي نوادر و خانه و ماهوار مي­شد كه توي ماشين پريديم و يكراست اما مادر جاي گفتنش نبود.  خون خونش را
مي­خورد.  از دست دايي و از دست اين سفر كه بي­خودي دست به آن زده بوديم الكي اللـه بختكي.

با مني ياورم همراهم هيس آن يكي ديگر گوش فرادار.

هميشه همين طور است كه فكر مي­كنم يك نفر يواشكي ناظر بر اعمالم است در همين دور و برها مراب است و هميشه پشت سر مادر قايم مي­شودم تا نگه­ام دارد تا شليك كند و آن موجود نگون بخت را همچون كرم خاكي سهيده مادر گفت و ديش از دست تو.  چرا اينقدر شل و ولي تو دختر.  ببين فرشاد و دست از سرش بردار ديوانه­اش ميكني آخر روي دستم مي­ماند هيچكس را ندارم كه اين دختر را بهش بسپارم.  كه اينقدر ترشيده روي دستم بماني لاكردار پست فطرت با اون دماع گنده­ي بادمجانيت.  پست­تر از هميشه.

و آن يكي ديگر باز هم خودش ياورم.

پشت در خانه ايستادي تا اجازه چپاول بگيري و اين ترشيده خانم بزرگوار همه كاره­ي اين خانه شود عزيز دردانه­ي نوادري بزرگ.  كه من كه دخترشم بايد ازش اجازه بگيرم كه چي تا ليواني آب بنوشم اكّه­هي.  تف به روزگار.  به چرخ گردان نالوتي پست نالايق.  كي اول شروع كرد به من هم بگويد.

و آن يكي بازهم هوووم همراه و ياور هميشگي گوش بدار.

كه حالا كه پدر نيست و دلم مثل سير و سركه مي­جوشد كه چه بلايي ممكن است سرم بيايد و سرم هوار شود از اضطراب و واهمه­هاي بي­نام و نشان بي­حضور ديگران در لانه­هاي جور واجوري كه اسم هزار حيوان نديده نشنيده رويش گذاشته­اند كه رسيده نرسيده نهيب زد آهاي با شماهام.  مسئوليت تخليه بار ماشين عهده­تان است.  بايد از حالا ياد بگيرد.  واي به حالتان اگر چيزي بشكنيد يا گم كنيد.  كه مي­دانيد  چكارتان مي­كنم بعد هم مجبوريد توي كف دست آب و غذا بخوريد سر و صدا هم نكنيد.  از اين همه راه كلي خسته­ام پاك خسته­ام.

و اين پندار از آن­شان بشنو:

«سر به سر خواهرت نگذار كه كبابت مي­كنم شيشكي اگر اين صداي بدشگون را از خودت در بياوري واي به حالت فرشاد گودرزي نوه­ي نجف نوادري بزرگ.  اصلاً حوصله تو يكي را ندارم.  با اينكه برادرش را بعد از ساليان سال مي­ديد انگار نه انگار و پدربزرگ هنوز نيامده روي موكت پهن شده درازكش ولو شد.  خر و پفش هوا رفت.  و قبل از آن هم كلي غرغر كرد.

و اين يكي:  چرا به فكر من نيستيد.  به فكر تهيه يك استكان چاي داغ دبش دهان­سوز.  حالا ما كجا و داغ كجا حالا چگونه مي­توانيم آب جوش تهيه كنيم كو چاله كو چوب و تخته چرا گاز پيك نيك را در جاده رها كرديد حالا چي بخوريم چي هست و آن چه بلايي بود كه چرا حسام درست رانندگي نكرد تا آن اتفاق مهيب گفته نه ساده گفت:  كه چرا مردي همچون من با اين سن و سال چرا بي­محابا دست بر عملي بي­فكر مي­زند كه اين سفر به اين طول و درازي بي­هيچ ملاحظه­اي از جانب هيچ كس.  هيچ چيز تقبل كرده است گفت پخ­پخ خير قربان گفته بودم كه سفر قندهار در پيش داريم آنهم با اين ايل وتبار درب و داغان.  اما هيچ كس به حرف­هايم توجه نكرد كه نكرد.  هزار بار گفتم چه يك قدم چه هزار كيلومتر براي خانواده­ي نوادري هيچ فرقي ندارد كه بايد تمام وسايل آشپزخانه را روي كولمان يدك بكشيم.

و آن يكي:  چرا اين همه ندانم كاريها را روي من بدبخت خراب
مي­شود كه اعصاب ندارم مي­ترم چفت دهانم را باز كنم آن وقت خدا رحمتتان كند.  هي گفتم بابا وسايل شخصي­تان يادتان نرود بياوريد.  اما كسي گوش نكرد وگرنه فرناز هان توچي حسام قبول داري يا نه.

و آن يكي ديگر باز هم:

پدربزرگ يواش يواش خودش را به خواب زده بود.  عقب­نشيني به موقعي بود و دگر نه غائله حالا حالاها خاتمه پيدا نمي­كرد و ادامه داشت تا خود روز قيامت اول دايي حسام شروع كرد.  همو بود كه گفت مواظف باش نيشت نزند.

و اين يكي:

آخه خسته شدم.  همه­اش خود تنهايي.  پدر آدم را درمي­آورد.  چقدر بايد تنها بشم.  تنهايي را تحمل كنم.  تنهايي و باز هم تنهايي.  تو هم كه يا همه­اش تلويزيون نگاه مي­كني يا تنهايي بازي.  پس من چه كنم كه دوست ندارد باهام حرف هم كه مي­زني هي كارتون پشت كارتون تكراري ازهزار كانال.  هي ميكرو بازي كن هي دعوا هي بزن و بكوب هي فيلم تكراري از بس تنها ماندم از موسيقي هم يك است حتي يك  آخه استعداد از كجا بياورم استعداد عظيم­الشأن كجاست آهاي كجايي تو.  ارثي دست ژني­اش را از كجا تزريق كنم به تنتان آخر.  هي درازكش روي مبل روي كاناپه كه چي بشود آنها هم كه درآشپزخانه نمي­دانم با يكديگر چي بلغور مي­كنند تمامي ندارد.  انگار سنگ صبور گير آورده است.  هي با ما سر و كله مي­زند هم خودش را ديوانه كرده هم ما را.  منتظر است از اتاق پدربزرگ صدايي اتفاقي چيزي روي دهد پدر راست مي­گفت كه بلا گردان او شده­ايم.  كه چي بشود.  عمرش را كرده او.  جرأت نداريم پا توي حياط توي پاغچه هزار عيب و ايراد هزار بدبختي هوار مي­شود سرمان كه توي اتاق زنداني مي­شويم و اين تنهايي لاكردار كشدار از اين اتاق به آن اتاق بعد از هال به پذيرايي.  قدم رو.  بعد توي ايوان گمانم دايي مراد بود كه گفت:  كيش كيش مواظب باش گربه شاخت نزند.  هان نه شايد هم زن­دايي بود. هان صبر كنم يادم بيايد.  شده­ايم مثل اثاثيه خانه.  رنگ ديوارها را به خود گرفته­ايم چه اينجا چه آنجا كه بوديم چه طرقي مگر دارد.  به من چه كه بي­كس و كاريم هم قد خودمان در همسايه بچه وجود ندارد جرأت داري بگو تا پدرت را در بياور.  هي نگو دفتر يادداشت روزانه آخر درش چي بنويسم.  چي داريم مگر.  امروز صبح بيدارم شد و خوابيدم.  مادر خواب بود يا در آشپزخانه پدر چند روز ديگر مي­آيد كه ديگر هم
نمي­آيد.  پاك خل شده­ام هي قليه­ماهي هي ماهي سرخ كرده .............. ماهي صبور تنوري گه خوريدم بعدازظهر نمي­گيريم.  هان قرن بيست­و­يكم داريم در جا مي­زنيم.  عصر ساعت پنج گوزيديم.  بعد شب شد ريديم.  من خسته­ام فرشاد مي­فهمي از تنهايي از اين ترس و هول و هراس و واهمه­هاي بي­نام و نشان ميداني چيه.  از سوسك و جيرجيرك گرفته تا خود خدا مي­ترسم.  به من چه كه دكترها چه مي­گويند.  مگر آنها چه مي­دانند كه دَم به دقيقه مرا به دكتر مي­برند.  تا مي­گويم چادر سر مي­كند و مرا مي­كشاند دنبال خودش واي واي مي­گويم دندانم درد مي­كند مرا به دكتر روان­شناس مي­برد.  مي­گويد از اعصاب است.  مگر چه كرده­ايي كه اينگونه خب باشد گيرم كه راست باشد دوايش چيست خود تنهايي كه نمي­شود فرشاد.  بايد ديده و بازديدي باشد.  بازي كودكانه­اي با بچه­هاي هم قد و سن و سال خودت.  مي­گويند بگذار آزاد باشند مگر مي­گذارد باشيم دم به دقيقه بالاي سرمان.  جيغ و داد مي­كند اصلاً همه از ما فرار مي­كنند از بس ترسناك به نظر مي­آييم.  حالت آدم­هاي شوم را پيدا كرده­ايم.  توي آينه دقت كرده­ايي تو.   ذليل مرده.  ول­كن اون دسته­هاي ميكروات را.

تو هم هي با خودت تنهايي بازي كن.  مي­گويند چيزهاي توي راهه.  بازي­هاي جديد.  وسايل جديد.  ماهواره و كامپيوتر از اين چيزها.  تلفن تصويري دنيا دنياي جديد و دنياي ارتباطات است.

حالا توي هي بنشين و بازي كن تا مبلتا بشي.  هي پرش عضلات هي پرش مردمك چشم گوشه­ي چشم.  هي دكمه­ها را فشار بده هي­بپر روي قالي روي مبل و تخت.  كپه­ي مرگمان را گذاشته­ايم  هر چه هست و نيست قديمي است.  حتي گرد و غبارهاي رويشان را با دعوا و مرافعه پاك نمي­كند دلش به كاري نمي­رود پدربزرگ است مي­گويد كه بهتر است يك كلفت جديد بايد بيايد و در كارخانه به ما كمك كند.  مي­گم اين همه موشك 6 متري 9 متري كه براي خاك شير كردن خانه او آدم­ها.  براي سوگواري و مرگ و ميز ميداني تعداد كشته­ها تعداد شهداء تعداد مجروحين از همه نوعش قطع نخاعي گرفته تا روزنامه­ها نوشتند دو هزار نفر هواپيماهاي ميراث را فرانسه بهش داده ميگ­ها را روسيه بهش داده بمب­هاي شيميايي را آلمان بهش داده.  يادته دو نفري شمرديم.  47 تا جنگنده بودند براي چي برايبمباران آدم­هاي نوادر و خانه­هايش.  هان.  با اين همه تجهيزات مفت و مجاني كه بهش داده­اند اين همه مناطق اشغالي تحت بمباران­ها.  فلكه دشت عباس. جفيه.  پادگان حميد شلمچه مهران.  خدا برايشان نسازد چه دشمني با ما مگر داشتند كه بي­هوا بي­خبر به ما حمله­ور شدند.  آنهم با اين همه لشكر و تجهيزات نظامي، هان.  چون شاه رفت.  چون خواستيم.  يعني مردم ما خواسته بودند.  پدافندهاي هوايي چه سر و صدايي براه مي­انداختند وقتي شليك مي­كردند.  ما را گونه­اي چنين كه آفريده نشده­ايم وگرنه خاتمه­اي ما هم مي­شد.  همچون ايشان.  نه خوب است پر پروازمان را داريم.  كه ما اينگونه دو نفريم.  انگار ميليون برابريم بلكه بيشتر.  به اندازه آدميان نزديك به هميم و آنها انگار كه تنهايند تنهاي تنها با اينكه به ظاهر ميليون برابرند رها شده لبه حال خود.

روي سخنم با آنان است از قادر متعادلي است وگرنه از جنس آنان كه بوديم مرگ و ميرمان گوناگون مي­شد به هزاران هزار تبديل مي­شديم كه وحشتناك مي­نمايد اما ما فقط دو نفر دو تن بيش نيستيم و اينگونه به من نزديكم.  كنار اين يكي كمي بياسايم.  چون چشماني براق و سياه پي چه جلب چگونه نگاه كن.  قبلاً آنجا بود حالا اينجاست.  شايد فردار نباشدش.  همه­اش دروغ و ريا همه­اش كلك.  همه اي حرص و آخر.  بي­مقداري چند.  اين تكه كاغذ رنگين عكس­دار را چقدر دوست مي­دارند.  نگاهشان كن.  براي داشتن­ش چه ها كه نمي­كنند.  براي جمع­آوري آن اين همه كه نمي­كوشند.

در بارومان نمي­گنجد در اين كون و مكان اينگونه بيهوده آفريدگاني با اشكالي بيهوده گفتار و پندار و كرداري وجود داشته باشد با اينكه اين همه سر و صدا مي­كنند انگار از يكديگر چيزي در نمي­يابند بنگر كه چگونه­اند گوي كرند.  با اين همه نزديكي چقدر از هم دورند.  و اين فاجعه آنان است.  رهايشان كن برويم ياورم.  در خيال پروازمان باشيم.  در انوار طلايي هستب بخش ماداي براي بودنمام، شدنمان.  براي راز و نياز براي نيك بختي­مان.  كه لايقشيم.  ياورم.

اگر اينها ساكت شوند و ما را به حال خود رها كنند.  از وقتي آمده­اند آرام و قرار ندارند يك دم.  اگر رهايمان كنند اگر رهايشان كنيم.  ياور.  آن بنگر.  در دل اين ديوارشان.  چه ساده لوحانه است كينه ابدي­شان.  براي جداكردن ساخته­اند مگر نه ياور بنگر چه بود آن كه درون خاك مي­لوليد كرم خاكي هان خودش است يادت مانده است چقدر كنارشان مانديم.  دير زماني طولاني و به بيهودگي كاري كه مي­كردند كاويدن درون بي هيچ چشم داشتي درون خاك.  از سوراخي عبور كردن خوكردن و باز حركت درون دل خاك.  به نيت هيچ.  و آنان هم چنين درهم مي­لولند.  بي­هيچ نيك­بختي.

گوش فراده.  بدگويي بي­پنداري.  بدگفتاري بدكرداري.  واقعاً شاهكار دستي­اند اينان اينگونه­اند كه مي­نمايند.  چه سر و صدايي مي­شنوي ياورم.  چه سر و صدايي از خود ايجاد مي­كنند.  جير جير هيس هس س س س.  چه خبرشان است مگر آنها را چه مي­شود همراهم.  وراجي از چه و كه مي­كنند.  گوش فرادار اين يكي دارد پندار مي­كند:  يكي تف مي­كند يكي مي­خواهد تكه و پاره كند نه واللـه اينجا بزن و بكوب است كه اين همه راه آمده­ايم اينها را آشتي دهيم.  نه آنان را به حال خود رها كن با من بيا.  از اين مو.  در ميان انوار طلايي روش پربار در بارش نور آبار نمود.  از اين رو گفتم بيا.  آنها را در م و ايشان واگذار.  بدشكل بدريخت شده رها كن.

آن شكل دراز گوشي را ديدي چگونه به شكل ديگر در آوردند.  بيادش مي­آوري يا نه.  لحظه­اي بيش بود.  بياد مي­آوري يا نه به حال خود واگذرشان.  اينها اين گونه­اند.  خودشان هم درست نيم­دانند در پي چي­اند چه مي­خواهند چه مي­گويند فقط توش و توان و وقت تلف
مي­كنند.  تا وقت مرگشان سرآيد و درون خاك پنهان شوند و بهترين كاري اگر دايي مراد توي راه جان آسفالته توي تاريكي محض اگر
مي­افتد اگر ترمز نمي­گرفت و اين چه وحشتناك من ديدم اما فرشاد نديد.  تكه كوچكه گوشش بود.  كه ازشان برمي­آيد.  هووم جالب است از اين ور بگذريم.  با من بيا.  زود باش ياورم.  مرا درياب درون مغاك روشنايي آبشار نور سفيدي بسيار.  ميان اشياء بگذريم.  كنارشان اينگونه.  نمي­بنديمان.  قلقلك­شان بدهيم.  با من بياميز زودتر.  از اين سو.  در اين تعداد براق وردان كه ما را به خود مي­خواند:  آنجاست نگاه كن بايد بسويش برويم.  انوار طلايي هستي بخش آنجاست.  عجله كن.

من چرا به من چه چاي دم كرده­ام.  روي چهره­ي مرادم هيچ اثري از غم و اندوه نيست و اين نشان مي­دهد كه آراميده است هوووم.  پس اينها اين گونه­اند كه مي­نمايند.  در من نمي­گنجد كه آنان را اينگونه بيابم اين گونه ساده خودم درستش مي­كنم آرام آرام.  وقت بسيار است.  كاشكي او نامه­ام را روي ميز بخواند و از جدايي­ها سخن نگويد.  من سخت به او محتاجم.  اينگونه دژم اينگونه بدبخت نكبت­بار بي­نيك انديشه و پندار و گفتاري پست واهي بي­معنا و مفهوم.  به چه اين اشكال اينگونه ترسيم شده­اند به چه كار مي­آيند و چرا.  پاسخ تواني داد ياور همراهم.

من واقعاً محتاجم كه او در كنارم باشد.  من نياز مبرم دارم كه زني، هرچند نازيبا هرچند نافهم هيس مي­فهمد خوب دوستم داري تو دكتر خانم.  از قادر متعالي است اين گونه رقم­شان زده است نوعي از كل هستي خداوندند.  به خود رهايش كن برويم تا دير نشده تا انوار طلايي عبور نكرده است غوطه­ور شناور در آن دمي بياسايم.  فارغ از هزار تويشان.  بعدها وقتي كه بزرگتر شدم.  مي­خواهم از آن خودم خانه­اي به بزرگي تمام دنيا بسازم احدي در آن نباشد.  خود باشم و خودم
بي­ترس و واهمه­ها.  گفتي چه مي­خواهند.  به چه كار مي­آيند.  ما ............. را انتخاب كرده­اند اينجا را.  قبلاً اينجا بوده­اند.  وقتي اشكالي گوباتر و جوان­تر بوده­اند.  هوووم جالب است كمي پايين­تر اگر دوست داري تا رازشان را بهتر بدانيم جوان­تر كه بوديم شور بود و ذوقي چقدر آنان آن احمق­ها زبون خانواده­ام را مي­گويم.  همه حرف همه غيبت.  خدا را شكر كه از آنها ديگر ياد نمي­كنم. اما سكوت را نشكنيم آرامش را در خود حل كنيم در پهنه­ي هستي بي­كران غوطه­ور شديم.  بيا از اين سو بيا با توأم ياورم زودتر.  چيزي از آنان عايدمان نمي­شود.


+ نوشته شده در  یکشنبه یکم دی ۱۳۸۷ساعت 20:29  توسط سیروس حسام الدین موسوی  | 

فرشاد مي­گويد:  همين طوري دايي.  داشتيم بازي مي­كرديم گفتيم بيايم بالا شما را هم ببينيم.

دايي مراد مي­گويد:  كار خوبي كرديد.  هميشه از اين كارها بكنيد.  دلم باز مي­شود و خوشحال مي­شوم.  مي­گويم:  ببخشيد دايي كه مزاحمتان شديدم.  قصد بدي اما نداشتيم.  زن­دايي مي­گويد:  اين چه حرفي است كه مي-زني فرناز.  عزيزم هر وقت دوست داشتيد بياييد بالا.  كه مي­دانم اين را نيك مي­داند كه مادر اگر بفهمد كه بدون اجازه­اش بالا آمده­ايم.  دعوايمان مي­كند و نيز مي­دانيم كه او مي­داند كه مادر نمي­داند كه ما در بالا هستيم وگرنه جلوگيري مي­كرد.  كه حتماً كرده بودو ديگر اينكه ما داشتيم زيادي در اتاقشان مي­مانديم.  ديگر آنكه الآن احتمال بيمار شدن هر دوطرفمان بسيار زياد شده است. و بايد هر چه زودتر خاتمه بدهيم و مي­دانم كه او نيز مي­داند كه اگر زودتر از موعد مقرر مي­رويم  بيشتر به خاطر اوست و همچنين بخاطر خودمان.  و نيز بخاطر برقراري آرامش برقرار شده در خانه است.  لحظه­اي بعد خداحافظي كرده نكرده از اتاق بيرون آييم و درب را
مي­بنديم از روي نرده­ها سرك مي­كشيم. در پايين در هال خبري از مادر نيست.  نفس راحتي مي­كشيم.  مي­گويم خب اين اتاق هم تسخير شد.  حالا مانده است اتاق دايي حسام.  كه ديگر تمام كرده باشيم.  پشت اتاق دايي حسام درنگ مي­كنيم.  اينجا باز هم بايد با اجازه داخل شويم.  اينگونه راهي به آن مي­جوريم و مي­يابيم و منتظر دريافت جواز ورود به اتاق چند دقيقه­اي ساكت پشت درب مي­ايستيم بعد با صداي دايي حسام، دستگيره را فشار و در را به داخل هل
مي­دهيم و داخل مي­شويم.  در اينجا برعكس اتاق دايي مراد، همه چيز ريخته و پاشيده است به قول مادر سر خر درش پيدانيست كارتون­هاي كتاب خريداري شده در اهواز در گوشه­اي كنار هم چيده شده­اند هنوز قفسه­هاي فلزي را به هم وصل و به ديوار نصب نكرده است روي ميز دايي پر از دست نوشته و كتاب­ها و پوشه­هاست.  پنجره­اي نيمه باز است و كولر اتاقش كار مي­كند.  اتاقش بوي سيگار مي­دهد.  و جاسيگاري پر از كونه سيگار است.  چند پاكت سيگار بازنكرده ديگر روي ميز ديده مي­شود.  فلاسك چاي و يك ليوان كثيف با ته مانده­ايي از چاي روي سيني كثيف­تر از ليوان قرار دارد.  با ريش­هاي نتراشيده و موهاي ژوليده در حال نوشتن است.  سرش را هم بلند نمي­كند تا ما را ببيند.  در گوشه­ايي تخت يك نفره­اي با پتو و ملافه مچاله شده قرار دارد.  روي ديوار اتاقش از پنجره دايي حسام. منتظر پالايشگاه كه دود مي­كند و رودخانه كارون كه مارپيچ مي­رود و پرندگان آبي جيغ­كشان روي آن به پروازند يا به حالت شيرجه، در آن فر مي­روند ديده مي­شود.  پل معلق هم گوشه­اي ديگر نمايان است.  وقتي خسته ميشود از پنجره به تماشاي بيرون مي­پردازد.  تا خستگي در كند و آرامشش را بدست آورد.  و آن سوتر.  در افق، و متصل به سطح آبي و سربي رنگ
خليج­فارس پيداست، از منتظر بمانيم عبور و مرور چند كشتي تجارتي و نفتي را هر از گاهي روي آن شاهد خواهيم بود.  صفحه­ايي را كه دايي عاشق ديدن آن است.  و رديف بارانداز و اسكله­ها كه بيشمارند از سمت ديگر به چشم مي­آيند و خانه­هاي ويلايي نوادر در همه جا ديده مي­شود.  و فقط در شب است كه جزيره­ي خارك يا چراغ نوراني­اش به چشم مي­آيد.  آن وسط خليج فارس روي ديوار اتاق چندين پوستر رنگي بزرگ نصب است.  پوسترها از كنده­كاري­هاي سنگي دوران باستان­اند.  چندين كنده­كاري در دل كوهستان.  جايگاهي درون كوهستان از آن مقبره­هاي شاهان دوران قديم ايران يك حيوان سنگي سر يك عقاب سنگي با منقار بزرگ و باز.  صاف و صيقل شده.  دروازه ملل تخت جمشيد.  با فرشته نگهبانش سر انساني و بدني حيواني و با بالهاي گشاده و سر ستون­ها و ستون­ها برافراشته سر به آسمان ساييده، رژه افسران و سربازان باستاني.  يا كلاه­ها و ريش و پشم.  ايرانياني كه با ديگر دول قدرتمند يوناني و رومي در حال جنگ و صف­آرايي جنگي يا اسيراني كه به حضور شاه شاهان برده مي­شدند، شاه سوار بر اسبي راهوار، پرتوان و پرعضله.  چگونه آنرا تراشيده­اند كه اين گونه حتي رگ­ها و عضله­ها را مي­توان ديد و حس كرد.  هدايايي كه رعايا به سرورشان تقديم مي­كنند.  و نقش شيري كه پازني را در حال دريدن است.  و رديف رعايا با تروكمان.  با اسب بلند.  تيروكمانچه.  با كوله­بار پر از تيرهاي زهرآگين.  به حضور سرورشان مي­روند يا مي­آيند پلكاني پر از آدم­هاي باستاني.  با ظرف و ظروف مطلا و جواهرانشان.  آبشخور اسبان تيزرو.  آن سوتر.  بعد چغازنبيل.  معبدي براي تقديم دختركان نوجوان نورسيده به پيشگاه رب­النوع تمامي ستارگان و با خداي آب­ها و گندم­ها و كشتزارها و نگهبان آنها از گزند روزگار و كلاه خودها از جنس مفرغ و آهن يا مس و آهن. برنز.  عصر طلايي مفرغ و برنز.  عصر درشكه­هاي جنگي.  نيزه­ها و سپرها و زره­ها رزم­كاران حقيقي و

تنها چيزهايي كه دايي حسام را وادار به تفكر و تعمل و تعقل مي­كند.  دايي به گل سرخ هم بهاء مي­دهد.  يك پوستر پر زرق و برق از يك گل سرخ در فضاي آبي رنگ دم صبح.  تنهاي تنها.  دايي حسام را گل سرخ و اين پوسترها وادار به سخن مي­كنند. و پدر را.  وقتي آنها را مي­ديد به چه ذوق و شوقي مي­افتاد.  برافروخته مي­شد و سرفه
مي­كرد و مي­درخشيد.  دايي حسام عقيده دارد.  براي بهتر دانستن و بهتر ديدن استان نوادر و يا بخصوص بندر نوادر.  به روزها بلكه به
هفته­ها وقت نياز است.  كه نوادري­هاي خوب و مهربان را درك كرده و بفهمند.  و قدرشان را بدانند.  برعكس عقيده مادر كه هر وقت از نوادر چيزي مي­شنود اخم و تخم كرده و چهر­ه­اش درهم مي­شود.  دژم ساكت مي­نشيند.

همين طوري طرف ميزش مي­رويم.  نگاهي سرسري به پوشه­ها و دست نوشته­هايش مي­اندازيم روي يكي از پوشه­ها با ماژيك با خط درشتي نوشته شده.  لانه­اي سوسك سياه.

سيب­ها را روي ميزش مي­گذاريم و لبخند زنان.

مي­گويم:  واه چه اسم وحشتناكي دارد.  اين لانه­ي چي­چي است.  يعني درست خوانديمش.  لانه­ي سوسك.  دايي نمي­شود اسمش را عوض كني.  نكند اسم بهتر از اين نتوانستي انتخاب كني.

دايي همچنان سر به زير و در حال نوشتن مي­گويد:  گمانم سلامتان را گربه خورده است.

اول:  از همه عليك السلام.

دوم:  حالتان چطور است.  اميدوارم كه دماغتان چاق بلكه خوب باشيد.  انشاءا... كه خوب و خرميد.

سوم:  ببخشيد كه چيزي براي تعارف ندارم.

چهارم: اينكه ببخشيدكه نمي­توانم سرم را بلند كنم با شما چاق سلامتي بكنم.

پنجم:  آره دايي جان اسمش را درست خوانده­اي.

ششم: اينكه خير نمي­شود.  اسمشان روي حساب و كتاب دقيق انتخاب شده است و به يكديگر مربوطند و بهتر از اين اسمي سراغ ندارم.

و آخر از همه اينكه.  اگر مايل باشيد مي­توانم قسمتي از اين نوشته­ها را برايتان بخوانم.  هردو موافق مي­گويم:  باشد دايي.  برايمان بخوان.  اگر دوست داريد اگر مزاحمتان نمي­شويم.

مي­گويد.  بسيار خوب.  حالا جايي براي نشستن پيدا كنيد تا من هم از اين جا.  از اين صفحه كه تازه آنرا نوشته و تمام كرده­ام برايتان بخوانم.  كه جزء لانه­ي سوسك سياه يا شايد مربوط به لانه­ي خرگوش باشد.  فعلاً نمي­دانم تا ببينم چه پيش مي­آيد و به كدام يك بيشتر مي­خورد.  روي كارتون­هاي كتاب روبرويش جايي باز مي­كنيم و مي­نشينيم و او شروع به خواندن مي­كند.

آنچه را كه دكارت درباره­ي يك موجود كامل در ذهن مقصور است، در صورتي درست خواهد بود كه آن وجود كامل بوسيله چيزي تو بگو روح دميده شده، در رابط و ارتباط باشد و لاغير.

و اين بوسيله روح ارتباط­پذير و درك­پذير خواهد بود و لاغير.

و اگر به همين سؤال در جدول مندليف آنرا بگذاريم كه نهايتي دارد.  حددار است.  حتي اگر غيرقابل تفكر و تصور عقلاني باشد.

بدون روح.  جوهر انديشه و جوهر وجودي­مان هر دو در مكاني و محدوده­اي معين، حضور و قلمرو خواهند داشت.  و سرگردان در آن.  بياد آن ساخته و پرداخته اين دنياي ملموس، از نظر رياضي و فيزيك بي­نهايت منهاي يك دست.  وگرنه بدون عقيده داشتند به روح.  ذهن در محدوده بي­نهايت منهاي يك از حد و يك وجود كامل.  تواند انديشيدن دارد نه بيشتر كه خود خلاف مي­آيد.  روح خود فهم و شعور است.  اينگونه است كه با دميدن آن آدم توانست تما نام­ها را با كمك عقل به زبان بياورد.  تصور دنيا بي­نهايت منهاي يك.  تصوري ماديگرانه، اين دنياي خواهد بود.  و قابل قبول.  جز اينكه روح را از اين قماش نداني. پس بيشتر مي­تواند حركت كنده تصورش بي­نهايت خواهد بود.  كه من انديشمند اسير محدوده­ي دنياي مندليفي خواهد بود و خواهد ماند و چاره ناپذير است.  در اين دنيايي، يك مطلق وجود ندارد، هميشه چيزكي از آن كمتر خواهد بود.  نهايت آفرينش را بايد يك واحد از آن كم كنيم يك فرقي را.

و اما من مستقل در اين محدوده، جوهره­اش، در يكي از اين مراحل هفت­گانه، به يك دنيا واحد و يك واحد حقيقي منهاي يك البته مي­رسند و مرتبطند.  كه داراي استقلال دروني­­اند.

من اينم كه چنين مي­توانم باشم و لاغير.  همه اينها در دنياي مثال، در مثل افلاطون مي­توانند به انجام برسد.  و اينكه دنياي او همه چيز را دو برابر مي­كند خلاف نخواهد بود.  چون اثري بركم يا زياد كردن بي­نهايت منهاي يك نمي­شود.  چون حجم و وزن ندارندم.

راز خواب ديدن­ها دقيقاً در ارتباط روح انسان يا عوامل هستي، مراحل هفت­گانه و يا يكي بودن جنس روح يا نزديكي آن با يكي از مراحل هفت­گانه آفرينش خواهد بود.

تو بگو كه به مراحل اول، همان صفحه اوليه، شبيه خواهد بود.  اين است كه بعضي وقت­ها بعضي كارها و حرف­ها را انگار كه قبلاً شنيده يا كرده­ايم.  مرحله اول سرتاسر و يك پارچه است.  كه اين دنياي كه در آن در حال حركت به حد پاياني آن حركتي مدور در چيزي قديمي و اثبات شده.  زمان آينده گذران در زمان گذشته.  كه انسان مي­نامدش.  عبور از زمان گذشته كه انجام شده است كه دارد طي­اش مي­كند.  اينگونه است كه داستان خواب يوسف تعبير مي­شود و تمام خواب­ها چون روح گذشته­ها را درمي­نوردد و مي­داند.  چون انجام شده است.  قبلاً چون قديم است.  همه زمان­ها يك­جورند. شب و روز يكي­اند.  همه چيز در زمان حال مي­گذرد.  زمان جايي كه در حال طي كردن خط و مكاني قديمي است عبور از زمان گذشته و قديمي كه روي داده است.  و حركت آفرينش كلاً بدليل نيروهاي عمل و عكس­العمل حركتي دوراني دارد و حالتي مثبت و منفي رياضي، خير و شر كلامي، اينگونه هفت آسمان بدور هم مي­چرخند.  تقارن آن هم از نوع داخلي­خواه بود چون تقارن بيروني وسعت آفرينش را دوبرابر مي­كند كه خلاف مي­آيد و تمام موجودات اعم از جنس خاكي و هوايي و آبي مرئي يا نامرئي به توانايي و فهم و شعور در يكي از آن مثبت و منفي قرار مي­گيرند.  آفرينش نهايي از يك خالص واجب­الوجود كامل به اشكال و قطعاتي كوچك­تر و مختلف آنچه كه هم بوجود نيامده است بوسيله­ي انسان ساخته مي­شود.

ديدن خواب انسان دنياي مثال افلاطون را ثابت مي­كند.  كه روح اين منبع آگاهي كه با صفحه­ي مثال همخواني دارد.  تمامي آگاهي­اش را از آن بدست آورده است اينگونه كه در جواب فرشتگان اسامي تمام چيزها را بازگو مي­كند.

كه ربطي به عقل و استدلال و اراده انسان ندارد.  كه هر چيز در لوح محفوظ نزد ماست.  خلاصه كلام اين كه:

1-        يك كلاً وجود ندارد.  هرچه هست و نيست ميل به يك دارد.  اما نمي­شود.

2-        هرچه هست و نيست حقيقي نيستند.  مجازي­اند و مشخصات جسم ميرا دارا مي­باشد.

3-        آفرينش از نوع قديم است قبلاً پديد آمده روي داده است.  به مرگش رسيده است.  جهان آفرينش مرگ است.

4-        هيچ چيزي جديد نيست كلاً بنام جديد چيزي وجود ندارد.

5-        تمام زمان­ها در گذشته روي داده است.  زمان حال و آينده گذشته غلط مصطلح است.  گو اينكه خنده­دار بنظر مي­آيد.

6-        همه عناصر و اشكال در يك آن پديده آمده­اند و به تناسب به ظهور و نقش مي­رسند.

7-        دنياي مثال قابل تصور و قابل قبول است.

8-        آفرينش رو به مرگ در قيامت مي­رود و بازگشت او به سوي نقطه اوليه ميسر خواهد بود.

9-        روح از ماده است.  همان آگاهي و دانش و فهم و درك انساني است و مي­تواند در جدول مندليف جاي گيرد.

10-   نقطه اوليه آفرينش ظهور و به مرگ رسيده است.  مي­تواند در جدول مندليف قرار گيرد .  شبيه يك است.

11-   خورشيد چرخان و در حال طي مسيري است از برآيند نيروهاي عمل و عكس­العمل.  و اين عمر آدمي است.

12- در محل برخورد آخرين حد آفرينش زمان گونه­اي ديگر
مي­شود.  چون مسير برگشت حد و حدودي معين دارد 000/50 سال.

13- آنچه كه هست و بوده و خواهد بود قبلاً پديد آمده. پس رويدادها روي داده­اند اينگونه روح كه همجنس آنان است آنرا بوسيله خواب مي­نماياند.

14- هفت آسمان نسبت به ديگري از ابتدا تا به انتها رفته مي­شود.  به معناي ديگر هر آسمان نسبت به ديگري يك زمان جلوتر است و به نسبت معكوس در آسمان نسبت به ديگري، مرگ خود رسيده است.

15-   همه اشكال داراي اراده­اند كه باعث تغييرات مي­شوند. جزئي و كلي.

16-   تمام چيزها ثابتند.  متغييرها هم ثابتند.

17-   تولد مجدد و آفرينش مجدد روي نخواهد داد.  چون هيولا مي­شود و امكان ندارد.  زايش خطرناكي است كه مغايرت دارد.

18- اجرام و اجسام آسمان­هاي هفت­گانه جمعاً به 100 درصد مي­رسد.  آسمان هفتم 40% دارد آسمان اول 2 درصد است و آسمان دوم 4 است و آسمان سوم 16% چهارم و پنجم و ششم را بايد حساب كرد.

19-   انسان در كارهايش اختيار دارد.

20-   اين تنهايي است كه انسان را به گناه مي­كشاند.  همه چيز از آن سرچشمه مي­گيرد.

به يكديگر نگاه مي­كنيم از شنيدن داستان دايي هيچ نمي­فهميم.  دايي سربلند كرده و نگاهمان مي­كند.  و دوباره خواندن را از سر مي­گيرد.  آن مرد خواندن داستانش را تمام مي­كند و سربلند مي­كند و آنها را مي­نگرد. از چهره­شان مي­فهمد كه آنها هيچ درك نكرده­اند.  مرد
مي­پرسد چطور بود.  آنها.  فرناز و فرشاد مي­گويند سر در نياورديم.  و سرشان را به علامت نهي تكان مي­دهند.  مرد مي­گويد:  برايتان زود است كه بفهميد انشاءا... وقتي بزرگ­تر شديد با مطالعه و خواندن كامل نوشته­هاي من به فهم آنها خواهيد رسيد.  آنها سيب­هاي توي دستشان را روي ميز مرد مي­گذارند و مرد يكي از آنها را بر مي­دارد گاز مي­زند و مي­خورد.  دايي مي­گويد:  مي­بينيد شما هم در داستانهايم حضور داريد.  يعني همگي­تان حضور داريد.  وقتي سيب را تمام مي­كند.  تكيه به پشت صندلي مي­دهد.  همين­طوري نگاهمان مي­كند.  انگار منتظر رفتن ماست.  سيگاري مي­گيراند و دودكنان همچنان نگاهمان مي­كند.  دقيقاً توي چشمانش مي­خوانيم كه منتظر رفتن ماست.  كه دوباره مشغول نوشتن شود ما هم معطل نمي­كنيم و بلند مي­شويم و خداحافظي كرده راهي به بيرون از اتاق مي­جوييم و مي­يابيم.

پشت درب بسته توي درگاهي طبقه بالا مي­ايستيم و نقس تازه

فرشاد مي­گويد:  چه چيزهايي كه نمي­نويسد.  وقتي كسي آنها را نفهمد فايده­اش چيست راستي اين دكارت مادر مرده كيست كه دايي بهش گير داده است.  و مثل مادر وقتي به كسي گير داد ول كن
نمي­شود.  كه چه فايده دارد آنها را به چاپ برساند.  خواننده براي فهميدن كتاب را مي­خرد.  مگر غير از اين است هان.

] مادر جلد قرآن كريم را بالاي دست مي­گيرد و ما از زيرش رد
مي­شويم.  بسم­ا... گويان بعد صلوات مي­فرستيم وآنرا مي­بوسيم.

مادر سوره قل اعوذ ......... را مي­خواند و طرفمان فوت مي­كند.  بلند مي­گويد:  چشم حسود كور.

انشاءا... به خير و خوشي. به شادكامي.  زن­دايي مراد هم از زيرش رد مي­شود.  نوبت مادر كه مي­رسد زن­دايي جلد كلام­ا... را ازش مي­گيرد بلند مي­كند و مادر ازش رد مي­شود.  اسپندها در ظرفي ورشويي و پر از ذغال مي­تركند و دود فضاي دوروبرمان را سفيد مي­كند اين گونه وارد شديم به جايي كه محل تولدمان بود و محل تولد مادرمان و دايي­مان بود.  جايي بود كه پدربزرگ و پدرش هم[

مي­گويم:  من اين حرف­ها سرم نمي­شود.  پايين برويم.  خسته­ام رو پايين از پله­ها سرازير مي­شويم.  ديگر تمام راه خانه را جسته و
يافته­ايم.  خانه در تسخير و تصرف ماست.  ديگر از آن واهمه نداريم.  ترسم رفته است آن اكنون در چنگ ماست.  مگه نه فرشاد. هووم. پدر ......

مي­گويم:  جزء اينكه آنرا براي ديوانه­ها نوشته باشد.  يا اينكه خود ديوانه باشد كه فكر كند ديگران آن را مي­فهمند.

مي­گويد:  يعني مي­گويي كه دايي ديوانه است يا شده است يا اينكه دارد مي­شود.

شايد حق با مادر باشد كه مي­گويد زاده­هاي اين خانه.

مي­گويم:  من نمي­دانم فقط مي­دانم كه خسته­ام.  و ديگر اينكه خدا كند مادر ما را نديده باشد.  كه به طبقه بالا رفته بوديم.  وگرنه بايد حساب پس بدهيم.  كه هيچ حوصله­اش را ندارم.  بخصوص اگر بفهمد كه از اتاق دايي مراد هم ديدن كرده­ايم.

آنوقت خودت بهتر مي­داني چه ميشود.  كه بايد خودمان را ضدعفوني كنيم تا از ميكروب­ها و بيماري­هايي كه انگار مبدإشان اتاق دايي مراد است پاك و مبراء شويم.

مي­گويد: سپس يك كم تندتر پايين برو.

چند لحظه بعد به پايين پله­ها مي­رسيم.  اينگونه راهي به پايين
مي­جوريم و مي­يابيم.  مي­گويم:  بالآخره تمام شد.  فقط مانده است اتاق پدربزرگ.  اگر خواستي شايد بتوانيم كه مي­دانم بحث است و مادر نمي­گذارد هرگز پا به اتاقش بگذاريم.

مي­گويد:  بزارش براي بعد.  من خسته­ام و حواسم جمع نيست.  چيزي نمي­گذرد كه صداي مادر را مي­شنويم دارد صدايمان مي­كند.  تا دير نشده بايد خودمان را به آشپزخانه برسانيم. و گرنه شايد متوجه بالا رفتن­مان بشود. وارد حياط كه مي­شويم سر و كله­اش پيدا مي­شود.

مي­گويد:  كجائيد شما بچه­ها.  تمام دنيا را دنبالتان گشتم.  كجا رفته بوديد.  كه نديدمتان.

فرشاد سريع مي­گويد:  داشتيم توي باغچه مي­گشتيم.  البته مرغداني مي­گويد.  بالآخره خودتان را كثيف كرديد مگر نه.

مي­گويد:  نمي­دانم از دست شماها چه كنم.  يالا برين دست و پايتان را بشوريد.  آنجا پر از ميكروب و پر از فضله مرغان بوده است.  آنجا هنوز ضدعفوني نشده است.  راستي به اتاق دايي مراد كه نرفته بوديد هان.

هر دو مي­گوييم:  ها برويم آنجا چه كار مامان.

بعد هر دو مي­دويد و در حمام دست و پاها و صورتمان را مي­شوريم و خشك مي­كنيم و چند لحظه بعد پشت ميزغذاخوري قرار مي­گيريم.

ناهارمان قليه ماهي و برنج پلو است.  ماهي حلوا سفيد سرخ كرده هم داريم.  فرشاد مي­گويد:  يا ابوالفضل باز ماهي داريم.  خدا كي تمام مي­شوند اين ماهي­ها.

چرا پيتزا درست نمي­كنين.

مادر مي­گويد:  ساكت شو و غذايت را بخور.  و از دي­غلام هم تشكر بكن كه اين همه برايتان زحمت مي­كند.  يالا زود تمام كنيد.  حوصله ندارم.

پدر بزرگ وقتي گرسنه­اش شود از اتاق بيرون مي­آيد.  مادر هميشه برايش غذاي آبكي آماده مي­كند.  دايي حسام هم وقتي از نوشتن دست كشيد مي­آيد.

در حال خوردن ناهار. مادر و دي­غلام شروع به صحبت مي­كنند انگار تازه يكديگر را بعد از سالها دوري ديده­اند.

فرشاد مي­گويد:  گمانم بهتر باشد به بازار برويم شايد بتوانيم چند تا مرغ محلي و خروس براي مرغداني بخريم.  اينجوري باغچه از حالت كرختي­اش بيرون مي­آيد.

مي­گويم راستي چرا اين همه تنهاييم.  هيچ فك و فاميل نداريم.  ديد و بازديد در زندگي ما نقشي ندارد.  نه عمه و عمويي نه داييي.  با كي به بازار برويم.  لابد با دايي حسام يا مادر.  شايدم منظورت دي­غلام است.  مي­گويد:  با هيچ كس.

مي­گويم:  منظورت با پدر است.  يعني برويم سروقتش.  با اين تنهايي كشنده و ديوانه كننده كه گريبانمان را گرفته مي­گويد:  هي.  يك همچو چيزي.  اگر مادر اجازه بدهد.  شايد مجبور شديم با دي­غلام برويم او مرغها را بهتر از همه مي­شناسد.  مرغ تخمي مي­خواهيم.

ناهارمان كه تمام مي­شود بيرون مي­زنيم.  داخل هال مي­شويم.  در مبل فرو مي­ريم.  تلويزيون را روشن مي­كنيم.  وقت اذان است تمام كانال­ها قرائت قرآن دارند.  فرشاد صداي تلويزيون را كم مي­كند.  مردد مي­گويد:  چطور است به خانه فكر كنيم.  كه چگونه ساخته شده است.  يا اينكه فكر كنيم در آينده مي­خواهيم چكاره شويم.  يا اينكه در چه خانه­اي زندگي كنيم.  قبول است.

مي­گويم:  باشد بهتر است درباره شغل آينده­مان فكر كنيم كه
مي­خواهيم چكاره شويم.

مي­گويد:  اول كي شروع كند.  مي­گويم:  تو شروع كن.  مي­گويد نه تو اول شروع كن.

مي­گويم:  اصلاً پر يا پوچ مي­كنيم هر كه برد اول بگويد.  مي­گويك قبول است.  مشت­هايش را پشت سر قايم مي­كند و مي­گويد كدام يك.  مي­دانم كه دارد سرم كلاه مي­گذارد.  كه چيزي در دست ندارد.  اما دست راست را مي­گويم پر است.  بيرون مي­آورد خالي است.  مي­گويد:  پس تو شروع بايد بكني.  مي­گويم باشد.

مي­گويم:  مي­داني چيه. هر چه آدمي آرزو كند و از خدا بخواهد خداوند بهش مي­دهد.  بيا با هم دعا كنيم.  وقتي بزرگ شديم.  خداوند هر چه دلمان خواست بدهد.  قبول است.  مي­گويم: من دلم مي­خواهد خانه­اي داشته باشم چند طبقه.  جادار و بزرگ.  با باغچه­اي پر از درخت ميوه.  استخري پر از آبي هم داشته باشد با چند كلفت و باغبان.

فرشاد مي­گويد:  اما من دوست دارم خانه­اي نقلي و فسقلي داشته باشم.  كه همه چيز درش پيدا و قابل دسترسي باشد.

مي­خواهم وقتي بزرگ شدم.  در بازار در كار خريد و فروش حالا هر چه مي­خواهد باشد باشم.  دلم مي­خواهد براي خودم چند كشتي باري و نفتي داشته باشم و خودم هم ناخدايش باشم و به هر كجاي دنيا كه دلم خواست بروم و لنگه بيندازم و جنس­هايم را بفروشم.  هميشه در دريا باشم تمام شهرها و بنادر را به چشم ببينم و در آنجا پهلو بگيرم و استراحت كنم.  با يك عالمه آدم­هاي جديد و حرف­هاي جديد و تازه.  اينجوريا زندگي راحت و بهتر مي­گذرد.

مي­گويم:  اين آرزويي كه ميكني برايم خيلي تحمل ناپذير است.  من را بكشي حاضر نيستم ثانيه­اي از خانواده­ام دور باشم.  طوري برنامه­ريزي مي­كنم كه هميشه بالاي سر خانواده­ام باشم.  من دلم مي­خواهد پولهايم را توي بانك بگذارم و سودش را هم دوباره توي بانك بگذارم و همين طور تا هزار سال هر بار سودشان را روي هم بگذارم تا يك عالمه شود كه خيالم از بابت پول در آوردن تخت شود.  و نگراني از اين بابت نداشته باشم.  اما يك لحظه مجبور نباشم خانواده­ام را ترك كنم.  حتي براي خريدن سبزي خوردني هم مجبور نباشم ازشان دور شوم.  بعد هم تمام اطراف خانه را نرده­كشي و آهن­كشي و حصاركشي خواهم كرد.  با قفل و زنجير به درب­ها و پنجره­ها با روكش آهنين و قفل­هاي الكترونيكي و چشم­هاي الكترونيكي.  با تلويزيون مدار بسته.  كه تمام جوانب خانه را زير نظر داشته باشم خيالم از بابت دزد و سرقت و اين جور كارها راحت باشد.  فرشاد مي­گويد:  اما من از اين كارها نخواهم كرد.  پولم را توي بازار به جريان مي­اندازم.  شايد در كنار پدر مغازه­اي خريدم.  و به فروش طلاجات و بلورجات مشغول شدم.  بعد هم تمام دنيا را خواهم گشت.  و سر پيري زن خواهم گرفت.  و پاي­بند خانواده و خانه خواهم شد.  تازه اگر مايل باشم وگرنه شايد سرپيري خودم را به يك مركز توان­بخشي به خانه سالمندان معرفي كنم.  كه مواظب و مراقب من باشند تا بميرم.  اينطوري حال و روزم بهتر از پدربزرگ خواهد شد.  كه هميشه خدا مفش سرازير است و زيپ شلوارش باز است.  حوصله بچه و مچه­ها را ندارم اصلاً.

مي­گويم:  چه اشكال دارد كه بچه­ها يا نوه­هايم مرا نگهداري كنند.  آسمان به زمين مي­آيد يا دنيا به آخر مي­رسد.  همانطور كه مادرمان دارد از پدربزرگمان نگهداري مي­كند.  و زندگي­اش را پاي او ريخته است كه حتي شوهرش را فداي پدرش كرده است.  معلوم است كه گريختن پدر از كارهاي او بوده است.  اينرا همه مي­دانند.  حتي دايي مراد و زن­دايي.

تازه من قصد دارم بچه­ها و نوه­ها را خال­كوبي كنم.  به شكل همين خال­كوبي­هاي تنم.  من براي آنان هزاران آرزو در سر دارم.  يك عالمه بچه از آن خودم خواهد داشت.  كه دور و برم را پر از بچه خواهم ديد.  كه از سر و صدايشان كه از بازي­شان به خواب مي­روم يا بيداري شوم.  و چرا كه نه.  دنيا را از آن خودم خواهم كرد.  اگر اين ترس و واهمه از همه چيز دست از سرم بردارد.  من آرزو مي­كنم كه خداوند به من قوت قلب ببخشد و قوي­ام كند.  همين و يك عالمه بچه صحيح و سالم به من ارزاني دارد.  دوست دارم در خانه­ي خودم جايي را كه دوست دارم باشم و بميرم.  نه همچون مادربزرگ كه آواره شد.  يا حتي مادرمان كه در جايي كه دوست نمي­دارد زندگي مي­كند و به اجبار هم.  و بيماري­اش هم همه همين است.  كه عذاب مي­كشد چون به دلخواهش نيست هيچ چيز به دلخواهش نيست.  و اين براي آدمي كشنده است كه در جايي كه نمي­خواهد باشد قرارش بدهند.

تازه براي خانه­ام به چند سگ نگهبان نياز دارم.  خانه­ام نبايد پر از سوراخ سنبله باشد.  تا ترس و واهمه نداشته باشم از زوايا و سوراخ و سنبه هايش.  مي­فهمي.  آشپزخانه بايد (باز) باشد.  ديوارهاي بيروني اگر از شيشه­هاي يك­طرفه مات باشند بهتر است.  چون تمام چيزها را در بيرون زير نظر خواهم داشت.  دوست دارم روي صندلي توي هال بنشينم و بارش باران را تماشا كنم و رهگزران را كه كز كرده در حال گريز از بارانند به چشم ببينم.  ديوارهاي شيشه­اي با حفاظ­هاي آهني و قفل و زنجير.

دوست ندارم خانه­ام در همكف باشد كه هر كس دلش خواست با يك جهش به آن دست يابد با دكراسيون تماماً چوبي.  تمام تزئينات داخلي آن بايد از چوب گرانقيمت باشد.

مبل­ها همه چوبي و ميزها.  آره اما بدون سوراخ و سنبله كه نگرانم كند كه كسي مي­تواند از آنها وارد شود.

طبقه دوم يا سوم.  يك ساختمان سه طبقه همش از آن خودم. طبقه همكف را براي سرايدار و باغبان و آشپزخانه نگه مي­دارم.  كه مواظب باغچه و پاركينگ باشند.  چند طبقه­اي كه زمينش مال خودم باشد كه بتوانم دورتادورش را باغچه كنم و دور تا دور باغچه را نيز با فنس بپوشانم با يك عالم چشم الكترونيكي كه حتي از عبور سوسك و جيرجيرك جلوگيري كند.  با يك عالمه پشه كش برقي در تمام سالن­ها و اتاق­هاي آن.  يك دژ واقعي مدرن و امروزي و دست نيافتني.  مي­فهمي.  با دزدگيرهاي الكترونيكي با سيستم گرم كننده و خنك كننده مركزي.

فرشاد مي­خندد، چقدر تو مي­ترسي، آخرش اين ترس و واهمه باعث نابوديت ميشود.  ترس برادر مرگ است.  درست مثل مادر توهم دوست نداري كسي بالاي سرت باشد. كه تحمل نمي­كني.  و اين همه را از تو مي­رهاند.

پدربزرگ:  فارغ از گزران زندگي جديدمان.  در گرمايي كه تازه داشتيم حسش مي­كرديم.  و آنها تحمل كرده بودند.  قبلاً ها.  در آن سالهاي بي­آبي و بي­برقي.  كه آب را در حبانه­هاي گلي و پخته در سايه­هاي خنك ديوارهاي حياط­هاي درندشت آن موقع نوادر مي­گذاشتند تا خنك شود و قابل نوشيدن.  كه كف حياط آجري و خشتي را با پشنگه­هاي آب آفتابه مسي آبپاشي مي­كردند و با كف پوشي حصيري جايي در حياط پهن مي­كردند.  با خيار و ريحان و دوغ و ماست بهبهان، شربت خاكشير، و باز دوغ با پونه و دال عدس.  كه پدر بزرگ در كاسه­اي بزرگ چيني­اش ملچ ملچ كنان از آن سر مي­كشيد و احسنت مي­گفت به دست پخت دي­غلام.  كه ديگر داشت يواش يواش جزعي از خانه و خانواده مي­شد و اين خود نويد يك زندگي مسالمت آميز و صلح­آميز بدون دعوا و سر و صدا.  داد و قال­هاي هميشگي و بي­دغدغه را مي­داد.  اگر مادر دست از سر زن­دايي مراد برمي­داشت.  و به خود رهايش مي­كرد.

و حال همه را نمي­گرفت.  گو اينكه بنظر مي­رسيد كه اسير و گرفتار فتنه­هاي گور و گم بندر نوادر شده­اند.  تسليم بر اراده آهنين روزگار پير.  سرفروآورده.  كه مفهوم كمتري داشتند و بي حوصله­تر مي­نمود.  شايد داشت بيماري ارثي عود مي­كرد.  تا نه شايد داشت رو به بهبودي مي­رفت و اين خود سرخوشي توام با خوشبختي به زور بدست آمده­ايي را به داخل خانه مي­كشاند همراه با بوي هاني از قالي­ها و صندلي­ها و مبل­ها و البسه­هاي تابستاني نوادر و با بو ديوارهاي گچي تازه خشكيده و تازه رنگ شده همراه با بوي باغچه تازه كاشته شده و خاك تازه آب خورده و سيراب پس از پايان آن همه سال بي آبي­هاي ممتد و بوي گل­ها تازه كاشته شده و موردها و شمشادها. گل ياس، كه عجب رشد كرده بود، از طريق پنجره­ها، هميشه بسته كه به اصرار همه چندساعتي گشوده مي­شدند به مشام مي­رسيد.  و فرشاد هم ديگر دست از عادت گفتن يحيي يحيي برداشته بود و جرأت جيك زدن هم نداشت.  بخصوص كه پدر كمتر و كمتر به خانه مي­آمد و جايگاهش را به او نشان داده بود.  كه فقط درس مي­خواند.

در خيابان چند ماشين ديگر پارك شده­اند.  به غير از ما گمانم دو خانواده ديگر هم ساكن شده­اند.  در رديف بالاتر و آن دست خيابان.  در چند خانه كارگران عمله و بناها مشغول بكارند.  روبروي چند خانه تلي از سيمان و آجرو گچ و تلنباري از آت و آشغال و نخاله­هاي ساختماني خرده­هاي آخر و خاك ريزه­ها سيمان و گچ ديده ميشود.  تا سر خيابان رفتيم و برگشتيم.  البته با اجازه مامان.  توي باغچه­هاي خشكيده و خانه­ها سرك كشيديم و برگشتيم.  برگشتي ديگر باغبانمان باغچه را زير و رو كرده بود.  كود داده و آبياري كرده بود.  گل چسبناك كه بعد سالها آب به خودش مي­ديد به همين سادگي­ها از دست و پاهايش جدا نمي­شد.  با زور و ضربه زدن به زمين سعي
مي­كرد آنها را از خود وا كند.  رديف كناره پياده­رو باغچه تقريباً آماده گل­كاري شده بود.  گل گل چمن­هاي سبز در دل قهوه­اي خاك كاشته شده و آبياري شده بود دايره وار چند بوته و درون آن يك بوته كاشته بود.  گمانم گل ختمي بود كه برگ­هاي زنده سبز داشت.  در ميان جوانه­هاي مورد و شمشاد.

وقتي برگشتيم كارگران يخچال و فريزر را بلند كرده و در آشپزخانه كار گذاشته بودند.  نمي­دانم چه كسي گفته بود كه تا يكساعت بعد روشنشان نكنيم.  تا دايي حسام برگردد.  همزمان دايي حسام هم برگشت با ماشين لش كش رفته بود  حالا دوباره سرچايش پارك كرد.  وقتي پياده شد.  نايلكس­هاي پلاستيكي پر از قطعات گوشت مرغ و گوشت گوسفند را بدست داشت.  با آنها به سختي راه مي­رفت. 
دست­هايش از زور سنگيني انگار رو به زمين كش آورده بودند.  همچون خود نايلكس­ها، كه نزديك بود پاره شوند.

رگ­هاي دست­هاي دايي حسام از پوست و گوشت دستش زده بودند بيرون.  تلوتلو خوردن از درب باغچه تا خود آشپزخانه يكراست رفت.  خواستيم كمكش كنيم اما ديدم نمي­توانيم و آنها خيلي سنگينند و از عهده­ي ما برنمي­آيد.  اما بدنبالش روان شديم.  شايد بكمك ما نيز پيدا كند كه نكرد.

او نايلكس­هاي گوشت را روي كابينت انداخت و دست­هايش را مالاند.  نفس زنان گفت:  اين هم از بابت آذوقه يك ماهتان.  گمانم فقط براي صبحانه يك چيزهايي كم داشته باشيم.  حالا كه سرپا هستيم بهتر است تمام كمبودها را برايم ليست كني.  تا تهيه­شان كنم.  وگرنه وقتي پشت ميز نشستم ديگر بلند نخواهم شد.  چون مي­خواهم يكريز بنويسم.

درثاني زن مراد دم پله­هاي هال گفت كه چيزهايي مي­خواهد.  پس بهتر است برگردم بازار و خريد را تمام كنم.

مادر گفت:  منم يك خرده پياز و سيب­زميني و گوجه و يك خرده نمك و فلفل نمي­دانم ادويه.

براي امروز و فردا تا خودم راه بيفتم مي­خواهم وقتي دايي حسام برگشت و با ماشين لش كشش به بازار رفت.

مادر گفت:  بگذار فراد صبح شود بگذار خستگي­هايم در برود.  آنوقت مي­بيند كه چكار خواهم كرد.  كه از شير مرغ تا جان آدميزاد را توي خانه خواهم آورد.  خواهي ديد خودم يك پا مردم و احتياجي به كسي ندارد.  من كه مثل بعضي­ها مُفت­خور نيستم كه وابسته به اين و آن باشم.  اينرا يواش­تر گفت:  چون نمي­خواست هنوز هيچي نشده شروع كرده باشد و دعواها را پاي او بنويسند.  گو اينكه هنوز جا نيفتاده بود.  خانه برايش تازگي داشت.  هنوز گيج راه و گيج ديدن تازه­هاي خانه­ي تازه­ساز بود هنوز وقت بود تا خودش را با آن وفق دهد.

وقتي دايي حسام برگشت. شب شده بود.  چند نايلكس كوچك دستش بود.  مشتي از آنها را دم پله­ها گذاشت و زن دايي را صدا كرد و مابقي را توي آشپزخانه تحويل مادر داد و دايي حسام گفت:  فرناز دايي جان، مي­تواني بيايي بالا.  گفتم به چشم دايي جان.  چيزي شده دايي گفت:  همين طوري دايي.  ميشه بياي بالا.  مادر نبود كه ازش اجازه بگيرم از پله­ها رفتم بالا.  ........ پله­ها.  توي پاگرد بالا دايي گفت:  ميشه برايم يك كاري بكني.  گفتم مثلاً چي دايي؟  گفت:  مي­تواني برايم عكس چند تا جانور و حشره را تهيه كني. گفتم:  براي چه مي­خواهي دايي گفت:  براي روي جلد كتاب­هايم مي­خواهم.  گفتم مثلاً چي باشند گفت تو پيدا كن كارت نباشد خودم انتخاب مي­كنم.

گفتم:  آخر بايد بدانم.

گفت:  يك چيزهايي مثل گرگ، خرگوش، جيرجيرك، سوسك، شير، مارمولك، قوباغه، كرم خاكي و هرچه دم دستت آمد برايم جدا كند.  لازم هم ميشه پدربزرگ توي مبل فرو رفته گفت:  چطور است يك عكس دسته جمعي ازشون بگيري حيف كه در نوادر باغ وحش نداريم.  اگر داشته بوديم مي­توانستيم عكس دسته­جمعي شون را بگيريم و تو روي جلد كتاب­هايت چاپشان كني.  حالا كه نيست چطور است از در و همسايه ها هاها.

مادر هنوز نيامده، لباس در نياورده، شروع به غرغر كرد.  پدربزرگ هم جوابش را آناً داد.

چته تو فروغ. چي به جانت مي­شود.  بزار زندگيمان را بكنيم.  داريم زندگي­مان را مي­كنيم مگر كم و كسري داري تو.  يا حتي احساس مي­كني كه يك چيزهايي كم است.  كه چيزي يا كسي بايد باشد كه نيست كه كم است.  كه گم و گور شده هان.

مادر گفت:  به حق چيزهاي نشنيده و نديده.  روح خانه، چهره دروني خانه، چه حرف­ها آدم شاخ درمي­آورد.  مگر خانه چهره دارد.  مگر آدم است مگر جان­دار است.  اين حرف­ها كه مراد ميزنه گمانم از موج انفجار باشد موجي شده كه اين حرف­ها رو رديف مي­كند.  چطور ممكنه كه او فقط او توانسته باشد چهره­اش را حالا زشت يا زيبا ببيند.

گفتم:  نه نگو من مي­ترسم.  گفت:  خب آخر خودت خواستي بگويم.  گفتم خب اول خواستم اما حالا ديگر نمي­خواهم از اونا حرف بزني.  گفتم:  از اونا كه آن روز دايي­ها حرف زدن.  كيا بودن كه داشتند حرف مي­زدند.  هان.  كه مي­گفتند هر خانه­اي چي دارد.  يادت رفته تو فرشاد.  من كه يادم رفته.

گفت:  هان بازكه دوست داري ازشان حرف بزنم.  روح منظورته.  آره آنها قبول دارند كه هر خانه­اي يك روح دارد كه داراي شكل و قد و اندازه ديگه اينكه مثل جن مي­خواهي از جن برايت گفتم:  نه نه تمامش كن.  من زهره ترك مي­شوم آخر.

گفت:  از سوسك كه نمي­شود حرف زد از اينها هم نمي­شود گفت:  پس از چي­ها حرف بزنم.  اصلاً تسخير خانه بي تسخير خانه.  تازه من كه اينها رو باور ندارم.  مگر تو داري كه ازشان مي­ترسي.

گفتم:  داشته باشم يا نداشته باشم.  من ازشون مي­ترسم.  تو هم حق نداري ازشون از اين لحظه به بعد حرف بزني وگرنه مامان راصدا
مي­زنم.  باشد ديگر تمام شد. باشد تمام شد.  اصلاً چطور است بروي از مامان اجازه بگيري شايد همين دور و برها توانستيم دوري بزنيم و زود برگرديم.  گفتم:  قبول است.  اما بدان كه اجازه نمي­دهد.  رفتم توي آشپزخانه پشت ميز غذاخوري نشسته بودند و حرف مي­زدند.  گفت گويشان درباره خانواده دي­غلام اينا بود.  آشناي يكي از بناهايي بود كه خانه را بازسازي و ساخته بودند.  بچه­اش كشده بود.  شوهر اولش مرده و دومي يا سومي.  درست نمي­دانم ولش كرده بود و رفته بود.  بابا و ننه­اش را كه هيچ بياد نداشت.  يتيم توي خانه اين و آن بزرگ شده بود.  نزد فك و فاميل­هاي نداشته­اش.  كه حال آنها را هم بياد ندارد.  مادر اشكش درآمده و گوش مي­دهد.  و من هم.  اشكم را پاك مي­كنم.  بيچاره دي­غلام.  گفت:  همين طوري بهم مي­گويند دي­غلام.  در حقيقت اسم شوهر اولش است.  او چيزي به ارث برايش نگذاشته است.  از دار دنيا همين يكدست لباس چيت گلدار كثيف را دارد.  پس براي ديدن لباس­ها مي­بايست مي­آمديم توي اتاقم.  و از توي چمدان­هاي توي كمد چيده.  لباس­هايي كه به دردش مي­خورند پيدا كنيم و آنرا بدست خياط مامان بسپريم تا برايش بدوزد يا اندازه كند.  مادر
مي­گويد:  سرفرصت از بازار برايش چند دست لباس و چند متر پارچه­ي مناسب تهيه خواهم كرد.  بعد مي­گويد:  چند روز كه بگذرد آبي به زير پوستش مي­دود و سر و وضعش عوض خواهد شد.  بهتر از حالا مي­شوي.  بعد داخل اتاقم شديم.  فرشاد با ديدن ما گفت:  هان پس چي شد.  گفتيش مي­گويم:  چي چي رو چي شد.  مي­گويد:  هنوز هيچي نشده فراموشش كردي.  مگر نه اينكه قرار بود از مامان اجازه بگيري كه مي­گويم:  هان من؟ مي­گويم:  ولش كن.  داريم براي
دي­غلام لباس تهيه مي­كنيم.  تو هم بهتر است كمك كني.  مي­گويد:  به من چه.  كار كار آنهاست و از اتاق بيرون مي­رود و توي هال با تلويزيون ور مي­رود.  بعد تلفن زنگ مي­زند.  اولش ترسيدم.  با خودم گفتم:  كه چه كسي مي­تواند باشد.  آنهم حالا كه هيچكس توي خانه نيست.  به غير از پدربزرگ و من تك و تنها اين پايين مانده­ايم.  اگر جيغ بزنم اون بالا زن­دايي و دايي­مراد صدايم را نمي­شنوند.  تازه دايي مراد و زنش چكار مي­توانند بكنند.  چه از دستشان برمي­آيد.  از پدربزرگ كه هيچ بر نمي­آيد.  نكند يك وقت دزد باشد كه بخواهد بداند كي خانه است كي خانه نيست با خود گفتم:  ما كه كسي را نداريم.  چه كسي مي­تواند باشد كه از آن طرف يعني كي است كه دارد زنگ مي­زند و گوشي را قطع نمي­كند.  دزد است كه حتماً با اين خانه تماس برقرار كند.

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم دی ۱۳۸۷ساعت 20:25  توسط سیروس حسام الدین موسوی  | 

چيزي نگذشته بود كه مي­دانستيم اينجا محلي است كه بدنيا آمده­ايم كه بدنيا آمده­اند و بزرگ شده­اند جايي كه خيال كرده دينش را ادا كرده كه او احمق نمي­تواند نقشش را خوب ايفا كند آنهم در وقتي كه بدبختي هوار مي­شود و هوار مي­كشد و از دست هيچكس كاري ساخته نيست.

گفتيم اگر در هال خشك و خالي يك آكواريوم پر از ماهي­هاي تزئيني داشته ­باشيم تا جان تازه­اي بيابد پدر فوراً پذيرفت اما مادر فوراً غروغر كرد آسمان و ريسمان به هم بافت.  بالآخره پيگير تهيه آن شد. 
فكر نمي­كردي اينقدرها بندر رونق گرفته باشد كه در سه سوت سه با مردي غريبه به خانه برگشت مرد غريبه دست بكار شد.  شيشه­ها را با چسب بهم وصل كرد.  ساعتي نگذشته.  آكواريومي در گوشه هال آماده كرد.  در پايه­اي فلزي قرارش داد.  كف­ش را سنگ­هاي رنگين و بزرگ پوشش داد.  پمپ هوا را روشن كرد.  و حباب­هاي هوا در آب دواند.  ماهي آكواريومي را در تنگي سفالي پر از آب نگه داشتيم تا آب از زهر چسب و كلر پاكيزه شود.  براي فردا صبح زود بعد.  يا دو روز بعد.

و درون تنگ سفالي پر بود از ماهي­هاي كوچك رنگين الاپلنگي و ماهي­هاي سبيل­دار و حلزون­هاي قهوه­اي و زرد و چند شاخه علف دريايي.  با دو چراغ مهتابي بزرگ آكواريوم و گوشه­ي هال رنگ و رويي به خود گرفت.  اما از كسالت فضاي خانه چيزي نكاست.

پدر گفت:  كاشكي به جاي آن مي­گفتيد تا در آن گوشه برايتان كتابخانه­اي بزرگ و پر از كتاب تهيه كنم.  اينگونه شايد از تب و تاب اين كسالت پيش رونده كه وجودمان را پر كرده است راه نجاتي
مي­يافتيم و مي­رستيم.

به شوخي گفت:  لابد از كتاب­هاي دايي حسام كه بهتر از هيچ است.  

به شوخي ادامه داد اصلاً بهتر است براي فرار از كسالت رنج­آور همين دور و برها يك حوضچه بزرگ پرورش ماهي ترتيب بدهيم.  كه گريبان همه­مان را گرفته است.  هم كسب پول و منال است و هم كسب علم و دانش.  شايد از اين طريق به هر دوي آن برسيم و توانستيم در آن ماهي­هاي حلواي سفيد صبور را شايد هم خاويار را چه مي­داني شايد موفق شديم.  چرا كه نه آنها را به خارج كشور صادر مي­كنيم و در كنار صادرات نفت و گاز و گوگرد و امشي.  صادرات ماهي جنوب را افزايش دهيم.  اين­طوري هم مي­توانيم از خانه دور شويم هم چشممان به مادر نمي­خورد و او راحت مي­تواند و اين افسردگي و كسالت لاكردار كه مخ­مان را خورده است.  روح­مان را.  شايد اين­طوري توانستيم به خارج راهي بيابيم.  بچه­ها نظرتان چيست.  موافقيد يا مخالف.  شايد توانستيم با بارماهي­ها خودمان را هم خلاص كنيم.  چه شوخي بي­مزه­اي بود پدر.  اين همه زحمت و تلاش براي هدر دادن پول و ارنرژي­مان.  براي دميدن نور اميد و شادي، هرگز.  مخالفيم.

چه؟ چي مي­شويم نفله مي­شويم.  مثل يكي جسد روي ماندابي عفين غرق مي­شويم و مي­گنديم هان، پدر هر از گاهي اينگونه درونشر ا آشكارمي­كرد.  ما مي­توانيم بچه­ها.  با ممارست و سعي و تلاش بسيار به جايي برسيم كه از ما تحت سگ ماهيان سيبلو همان بوش لمبوهاي خودمان خاويار بيرون دهيم و در دنياي علم و علوم جديد براي خودمان اسم و رسمي در كنيم.  تازه خودتان مي­گفتيد كه آكواريوم مي­خواهيم نه من.  من كه گناهي ندارم.  من سعي خودم را كردم تا اين مسخره بازي­هاي زنانه ادامه يابد و به خوشي و خرمي به انجام برسد.  زكي چه خيال ابلهانه­ايي. اصلاً به من چي.  به من چه ربطي دارد.  بجاي اينكه تشكر كنيد طعنه مي­زنيد.  با هردويتان هستيم و به شما مي­گويم.  من هيچ وقت نتوانستم به شماها نزديك شوم.  از بس تحت تأثير آن عجوزه­ي نابكار قرار گرفته­ايد هان و هان به من چه.  چه گير من مي­آيد.  عشق و محبت.  دوستي، در اين همه مدت زندگي سگي و عروسكي.  اصلاً نيازي به من نبوده است.  پس چرا مرا درگير اين بازي احمقانه و زنانه كرده­ايد.  چقدر احمقم كه به موقع خودم را عقب نكشيدم.  گور باباي هردويتان نه همه­تان.  من را باش كه چه فكر مي­كردم بك پا به اهواز بروم.  اثاثيه­ها را بار بزنم.  بعد برگردم.  اينجا.  بخواهم برايتان وسايل تفريح و شادي جور كنم و بعد برگردم دوباره آن خانه را باز بار كنم و بياورم اينجا.  چقدر خرم من.  ديگر نيازي هم نيست خودم را با اداره وفق بدهم.  گور باباي اداره هم كرده.  يك جورهايي خودم را خلاص مي­كنم.  همين­روزها.  ديگر مأموريت و سگ دوزدن تمام مي­شود.  مشكل من است قبول دارم.  از همان كودكي هيچ­وقت نتوانسته بودم براي خود دوستي دست و پا كنم.  نظر كسي را به خود جلب كنم.  هميشه وقت داشتن كه در بين اين همه آدم كدام يك را مي­توانم انتخاب كنم وحشت داشتم كه نكند با من جور نباشد جور درنيايد.  هيچوقت نتوانسته­ام جور باشم.  نتوانسته­ام.  هميشه چون يك وصله ناجور در بين­تان بوده­ام.  اين بود كه هميشه در تنهايي سر مي­كردم.  برايم بهتر بود.  حرف و حديث پشت سر نداشت.  در خانواده هم مشكل داشتم.  با پدرم نتوانسته بودم جور شوم.  باهاش حرف نمي­زدم.  در ارتباط حتي با برادرها و خواهرهايم مشكل داشته­ام.  آنها فكر مي­كردند من مغرورم. خودخواه هستم در صورتي كه اينطور نبود.  به خدا قسم كه اينطور نبود.  همه چيز را يا خوب و يا بد مي­دانستم.  راه­حل وسطي برايم وجود نداشت.  نمي­توانستم قبول كنم كه مابين خوب و يا بد حد ديگري ممكن است باشد كه به درد ما آدمها بخورد.  به درد من كه سرگردان مانده بودم.  نچسب مانده بودم.  بعضي وقت­ها فكر مي­كنم مقصرم.  مقصر خودم بوده­ام كه نتوانستم يك حدي يك چيزي باشم همچون آنان.  نه هرگز.  وقتي هم خودم را به پاي آنها مي­رساندم احساس بدي داشتم.  احساس اينكه دارم دروغ مي­گويم اينكه دروغ را قبول دارم كه دزدي كه ريا كه بدي را صحه گذاشته­ام و اين مرا عذاب مي­داد.  بارها در شب­ها با خودم حرف مي­زدم و نمي­توانستم خودم را قانع كنم.

جالب اينجا بود كه يك زماني وقتي حرف مي­زديم برادر كوچكم خاطره­اي از من در خود سراغ نداشت مي­گفت مرا بياد نمي­آورد.  هيچ خاطره­اي مي­فهميد چه مي­گويم و اين يعني هيچ.  كه من هيچ بودم.  براي هيمن هم شما بي­كسيد.  چون من بي­كس بوده­ام با داشتن يك خانواده شلوغ پلوغ يا ايل و تبار شلوغ عوضي اصلاً با آنها ارتباطي نتوانستم برقرار كنم از بس گه بودند بيچاره­ها.  گه و احمق با اخلاق سگي.  مرتب پارس مي­كردند و پاچه هم را مي­گرفتند كه ازشان گريختم.  آره بابا خودم را نجات دادم.  گير اين يكي افتادم كه
مي­بينيد.  مادر گفت:  ها چه شده كف­گيرت به ته ديگ خورده.  مقصر منم يا اونا.  خواهران گور به گوريت نه كه نداري سه تا هم داري.  خدا زيادشون نكنه.  يكي­شون مدير بود و يكي­شون معلم و آن­يكي پيردختر ........... سياه سوخته سه نفري آمدين.  يادت رفته.  با خودشون چي هديه اورده بودن.  كتري استيل بوگندو.  مگر نداشتيم.  مگر گفته بوديم لازم داريم.  مگر سه تايي چقدر پول بالاش داده بودند.  هان 20 ريال خودت بگو نترس هان. خوب كردم پاشونو بريدم.  يا اصلاً خودشان اينجوري رفتار كردند.  با من كه عرووسشان شدم چه محبتي كردند هان.  چه خوبي.  كثافت­ها.  تازه خودشان دوست نداشتند بيايند اينطوري رفتار مي­كردند.  گور باباشون.  در آن همه سال كه كنارشان زندگي كردم.  مي­داني چند سال مي­شد باور
نمي­كنيد.  20 سال آزگار در كنارشان بودم اما هيچ خاطره­اي در آنها برنانگيخته­ام.  وقتي كه پدرم بيرونم كرد هيچ كدامشان درپي­ام پرس و جو نكردند.  مي­داني يك مرگ واقعي.  و اينگونه بود كه نتوانستم براي خودم دوستي رفيقي ياري همدمي فراهم كنم.  و جالب اينكه همين كه ساكت بودم.  گوشه­گيري مي­كردم تازه طلب­كار هم بودند از من بدشان مي­آمد.  يك جورهاي نچسبي­ام مبدل به بدشكلي لاكرداري شايد مي­شد.  كه اينهم مصيب بود.  سلام و عليك نمي­كردند و پشت مي­كردند.  با اينكه سعي و تلاش مي­كردم اولين كس باشم كه سلام مي­كنم.  يك زندگي سگي كه برادر بزرگتر در دعواهايش مدام آنرا سياه­تر مي­كرد.  يك زندگي سگي در خانواده با پدر احمقم و بعد دوران جديدي كه با مادرتان.  آره فكر مي­كردم دوران تازه­اي مي­سازم.  آغاز مي­كنم كه ديدم همان روز اول كه مصيبت مادرزادي بوده است كه روي پيشاني نوشته­اند.  كه گير اين اعجوبه افتادم.  چگونه خودم را بخاطر شماها وفق بدهم.  مي­فهميد.  سعي كردم و اما نتواستم.  نچسب همه جا نچسب است گفتم همين روزها خودم را خلاص
مي­كنم.  بگذار به سر و روي خودشان بزنند و پول­ها را پارو كنند و هي داد و هوار بزنند.  با آدم­ها درو بر مثل سگ رفتار كنند.  بي­سر و پاهاي عوضي.  طبقه­ي سه.  كه تازه دستشان به دهنشان رسيده است.  چراه من ما تحت خودم را جر بدهم.  كه چي بشود.  كه بگويم کی از کی برتر است که کی بهتر می­فهمد یا نمی­فهمد.  چه کسی می­تواند ثابت کند که برتر است که چه کسی ضریب هوشی­اش بیشتر است.  که هم چیزی قابل قبول است.  که زورگویی که دروغ و ریا که هر کس هر چه دلش خواست.  قانون جنگل.  گمانم آنی که بشیتر از همه پول­ها را پارو می­کند محق­تر باشد.  لابد.  درست نمی­دانم.  دیگر درست یا نادرست را تشخیص نمی­دهم.  نه جانم خریت بس است.  مال خودتان.  باید در گوشه­ای پنهان شوم.  نخواستیم.  از درزی به جهان نگاه
می­کنم.  اینطور بهتر است.  ساکت و آرام.  تا کسی و چیزی متوجه­ام نشود.  تا بتوانم روزگار بگذرانم.  که مجبورم بگذرانم و گرنه اگر به مذهب آره چرا که نه پای بند نبودم.  خودکشی.  یک راه حل مناسب و ایده­آل مي­بود. 

اگر کسی حرفی می­زد که نه اینکه توی ذوق که نه که فکر می­کردم بد است.  که سعی می­کردم درستش را بهش بگویم فکر می­کردند من دارم نصحیت می­کنم که دارم بزرگی نشان می­دهم.  اگر اشتباه می­کرد می­گفتند حرف­هایت كون دنيا را پاره می­کند در صورتیکه بخدا خواستم آنها درست باشند و درست­تر بشوند که به من چه که کدام جد و آبادتان در اینجا ريده يا نريده.  که من بخوام و زور بزنم تا پاکش کنم یا نکنم.  تازه گیرم که پاک بشو هم نشود.  گور بابای نوادر هم کرده که بخواهم سر و صورتش را پاک کنم یا نکنم، نوادر پدرسوخته کبیری را.  بچه­باز را.  چی یواش­تر حرف بزنم برای چی.  چی از دست می­دهم.  اصلاً چرا من درگیر این آکواریوم لعنتی خداوند شده­ام.  این همه بی­چيز عوضی.  هان خب بد بگذارید و بپوسید و گند بزنید به در و دیوار و دنیا.  هر دو عالم.  به من چه.  تا دینش.  می­دانستم تا من و فرشاد صورتش را نبوسیم ول­کن نیست.  همچون یک بچه لوس و ننرکه بود و نبود.  فرشاد به گردنش آویخت و بوس بارانش کرد و من هم به نوبه­ی خود یک بار نزدیک بود او را با شدت از خود دور کند و به شیشه­ی آکواریوم بزند.  اگر خودش را محکم نچسبیده بود اینکار را کرده بود.  خسته شده بود پدر.  از همه کس و همه چیز.  چند لحظه بعد آتش درونش کم و کمتر شد اما هنوز ادامه می­داد.  آخر به من چه به من مادر مرده چه که زاده­های مگوزید مرگ من این خانه چه ربطی به من مادر مرده دارد.  باشد دیگر حرف نمی­زنم  بعد قهرگونه و
بچه­گانه آهسته تر از قبل ادامه داد:  مار را باش.  هی گفتیم چشم به چشم.  بدتر شد که شد.  آخه چشمت کور دور و برت را نگاه کن توی چاه نیفتی مرد.  و تو چیه هی زبانت را در می­آوری.  ولپ­هایت را پر از باد می­کنی.  چت شده.  چه مرضی داری فرشاد.  چه در سر
می­پرورانی.  بعد یک مرتبه ساکت شد.  بعد گفت تا آنها نیامده­اند.  برویم و گشتی در بندر بزنیم.  سوار شدیم.  گازاندیم.  بندرجان تازه­ای گرفته بود.  برو بیا داشت اسکله­ها و باراندازها.  کاگران مشغول بازسازی بودند.  و خانه­ها هم و فلکه­ها و خیابان­ها.  هم.  در بازار ته لنجی­ها.  اجناس چند معرض فروش گذاشته بودند.  چند لنج پر از ماهی کنار، گرفته بود.  مشتری­ها زیاد نبودند.  دست فروش­ها.  اجناس قاچاق می­فروختند.  برگشتی من و فرشاد چند جعبه فشفشه و ترقه.  چند دستمال روسری و جوراب و صابون و بادکنک چند خرت و پرت دیگر خریدیم.  از کناره آرام خلیج فارس گذشتیم.  در تلاطوی بازتاب تابش نور ستارگان و ماه.  موج­های ریز و درشت آنرا دیدیم و لذت بردیم.  و ماهی­هایی که از دل آن بیرون می­جنبیدند و دوباره به آن شیرجه می­رفتند و طرح نورانی جزیره خارک را دیدیم.  ریز
موج­های پولک طور طلایی و لجنی و سرمه­ای رنگ و هم رنگیز آنرا دیدیم و به آن چشم دوختیم.  وقتی که ترمز می­کرد و سیگاری
 می­گیراند و پک می­زد.  وقتی که دیگر بی حوصله اما آرام و قرار داشت یا نه در فکر چیزی بود در فکر کرداری و گفتاری از آن خودش.  جزء وجودش.  در فکر رهایی، رها شده در انبوه اندیشه­های خاک آلود از دوران مابقبل تاریخ ماقبل آدمیان که روی کره خاکی قدم ننهاده بودند تا آلوده­اش کنند.  تا زاده­های گور به گوری­اش با برانکاردی، خفته بر آن هزاران بار از آن بالا و پایین می­رود.  تا آسیب نبینند.  اسپندی دود کنیم تا چشم شورشان از گزند ندید پدیدها نفهم و دهاتی.  نیمه شهری که  با استخدام در شرکتهای دولتی نفتی.  خودشان را مهم جلوه دهند و پوست عوض کنند.  که ضریب هوشیشان به اندازه گوز قاطر چموش هم نیست و خود را دارای اصل و نسب خانوادگی نشان می­دهند و هر دم در اداره طوری حرف می­زنند که اگر نباشند دنیا خراب می­شود که واژه­های ابتدایی نان و آب را هنوز با غلط تلفظ می­کنند  بر من و امثال من تشریف آوردید چه
می­کشیم ما.  که مجبوریم تحملشان کنیم برای سیر کردن شکممان.  که دیگر لازم نکرده و نیست ادامه دهم.  که با یک حساب بانکی ساده می­توان گذرانده کرد.  که اگر می­توانستیم یک بیمه خصوصی یا بنک خصوصی تأسیس می­کردیم.  یا یک فرهنگستان.  که تمام حروف و الفاظ اضافی را که بدرد حرف زدن و نوشتن نمی­خورند پاک می­کردم.  حتی حروف الفبا فارسی را.  به من چه که نشان گه کاری شده­شان را به در و دیوار نوادر بزنم یا نزنم.  که ماهی بوگنده را باقاشق چنگال نقره­ای می­خواهند به دندان بکشند یا نکشند که اگر همان دم
نمی­گوزیدند بدلیل نشستن روی صندلی­های قسطی تازه خریداری شده است.  که هنوز به آن عادت نکرده­اند.  تازخ آن وقت است که می­دانند چگونه و چطور می­شود لمبرهای بدبوشان را یک­وری کنند و باد در کنند که مبادا زاده­ها گور به گوری خانه از خنده ریسه نروند و خدای نکرد بزاق دهان به حنجره­شان نپرد و دچار خفگی آني نشوند و مرگ زودرس که الهی همین طور بشود که همین روزها روزی از روزهای عوضی و خناق گرفته بندر نوادر دچارش بشوند تا عالمی از دستتان آسوده خاطر شود.  وقتی که برگشتیم یکراست به اتاقمان رفتیم و خوابیدیم.  صبح که بیدار شدیم اثری از پدر نبود.  گویا صبح زود رفته بود.  گویا تا صبح نخوابیده و با خودش حرف زده بود. 
دی­غلام گفت که صدایش را می­شنیده است. می­گوید خانه در جای خوبی از بند نوادر قرار دارد.  در بهترین و گران­ترین زمین­های بندر ساخته شده است.  جایست اعیان نشین از آن پول­دارها.  جای کله گنده­های بندر.  ویلایی و به سبک انگلیسی­ها به سبک خانه­های شرکت نفتی ساخته و پرداخته شده است.  محلی است که در پایان بازارچه.  اولین خیابان آسفالت­اش شروع می­شود اینجا مرکزی است برای تجمع آیندگان نوادری محلی برای به رخ کشیدن مدلباس و کفش و آریش مو.  و طرز راه رفتن و بیان حتی.   محل تجمع آدم­های بی­خیال نوادری که گویا قبلاً هم چنین بوده است.  نوکیسه­های دهاتی که دهانشان بوی سیر می­دهد و تا بوی سیر را به جان و تن نکنند و نشنفند آرام و قرار نمی­گیرند.  سوسولهای عاریتی از آن دست آب­های خلیج فارس، مادر مرده­هایی که فکل­شان را با ژل روغنی همچون خروس و میکروب و ويروس مادر مرده­های سیا سوخته که بوی عرق تنشان بوی گوز مانده می­دهد.  و ادعا بزرگ­منشی­شان ما تحت دنیا را جر می­دهد.  پاك می­درد که آب آشامیدنیشان بوی لجن و فاضلاب می­دهد یک مشت ایلیاتی و ایلاقی که در بدر دنبال دمپایی ابری
یک انگشتی و عینک ری­بن­اند.  چیه ناراحتی دخترم بد که نگفتم.  اینگونه زاده­ها نوادر مرا به گه می­کشند والسلام.  و بعد آدم کشی بنام صدام حسین عوضی می­خواست خواب و خیال همه را به هم بزند که ریق مالشان کند که نکرده به خواست خدا خودش در گوری چند متری ادای موش­های صحرایی را در آورد.  آه خاورمیانه توسری خورده آه ای خاورمیانه همیشه بچه.  چی گفتی دخترم.  زود است که اینها را بفهمی مگر چند سالت است دخترم.  تو باید همه این چیزها را خیلی بیشتر از اینها را درک و فهم کنی.  نسل شما مجبورند که زودتر از
سن و سالشان بفهمند که باید به آن دسترسی داشته باشید  چون تمام علوم جدید در اختیار شما قرار گرفته است.  بچگی­هاي ما در تابستان گرم و تفت زده در پی یک رینگ دوچرخه فلزی چولیده گشت و تمام شد.  اما شما همه­چیز دارید.  ماهواره- تلفن- موبایل- اینترنت- بازی­های کامپیوتری.  کتاب­هایی که در آن درج است و لازم نیست دنبالش بگردی.  همين روزها به خانه وصل مي­شود.  دنياي ارتباطات چه رشك برانگيز ذهن یک دختر هفت ساله با ذهن یک زن چهل ساله قدیم برابری می­کند.  که همه افتخارشان درست کردن قلیه­ماهی بو گندوی بود که پاپتی­ها نوادری که ذهنی هزار ساله دارند.  خداحافظ بچگی مرده­ما.  دوران عوضی، آشغال­های متروک وامانده زنده باد دنیا نو نوار.  دنیای شماها.  که در راهید.  بعد فرشاد بعد مادر گفت:  اینقدر این دختر را نترسان.  آخرش رو دستم می­ماند و کار دستم می­دهد.  باید ترشی­اش بگیرم نمی­دانم چرا این همه ترس و واهمه مثل خوره توی جانش افتاده و درونش را می­خورد و می­برد و از آن خود می­کند.  گفتم:  از عقاب به شاهین.  گفت.  بله قربان.  يادمان رفته بود كه فرمانده بود و نوبت كي بود.  گفت: تو شروع کن.  گفتم شروع می­کنم قربان.  از عقاب به شاهین: با گفتن رمز يا للـه عملیات را شروع می­كنم.  یعنی همین حالا شروع شد.  گزارش لحظه به لحظه تصرف و تسخیر مرغدانی.

درب روی لولاهای زنگ زده­اش صدا بدی دارد.  دل آدم می­رود.  مورمورم می­شود.  اما از دشمن خبری نیست.  کف زمین پر از دانه­های قدیمی فسیل شده دوران قبل از جنگ است.  فضله­های مرغکان
بی­آواز و بی­زبان روی زمین پخش است.  اثری از آن روباه مکار که دایی مراد حرفش را می­زد در دل سهمگین آن شب پر از دود و پر از باروت سوخته.  فرشاد می­گوید:  گزارش مفهوم نیست.  می­گویم.  در اینجا فضله­ها بسیار دیده می­شود.  «که با آن لهجه دهاتی­وارش بگوید با بوی سیری مانده ته و توی معده­اش کله آدم را می­برد و بگوید مو می­خوام مو می­خوام نوه مو ببینم.  آرزوی دیرینه یک میمون دم دراز پیر و دور افتاده از جنگل و آب و نان همین.

مادر وقتی دم درب باغچه از ماشین پیاده شد.  گفت:  اووفش بالآخره رسیدیم.  خدا را شکر که صحیح و سالم رسیدیم.  هنوز خودش را کج و راست می­کرد و از درد مفاصل دست و پایش گله می­کرد.  و هنوز آن غم گنگ ته نگاهش که ساعت­ها کز کرده پشت ماشین عروس سر به هوا که با ابروهایش ارتباطی تنگاتنگ داشت که رو به بالا کمانه می­زد که زده بود.  اینهم از این بعد چه پیش خواهد آمد.  انتظار نامیمون خبر بدشگونی را می­کشید چیزی مرگبار و کوبنده.  این راز مگوی یا بگوی خانه است که خواهد بود».  ادامه گزارش قربان.  اینجا چند آلونک کوچک چوبی جای تخم گذاشتن آنها رؤیت می­شود.  پر از فضله­های بسیار و پر از دانه­های نخورده و چند پر شکسته و یک پنجه خشکیده از آن یکی از آنها.  ادامه گزارش به سمع جنابعالی می­رسد:  در کف گلی مرغدانی سوراخی رؤیت می­شود احتمال مین­گذاری دشمن وجود دارد.  گروه خنثی مین و بمب باید اینجا را قروق کنند.  گمانم بی­سیم پلاستیکی را کنار می­زنم.  می­گویم:  راستی فرشاد گمانم این راه بوسیله آن خرگوش که آن دفعه شکار شد مربوط
می­شود.  فرشاد بالای سوراخ می­آید و داخلش را نگاه می­کند.  هیچ اثری دیده نمی­شود.  دوباره در بی­سیم پلاستیکی می­گویم:  خب قربان فرمان بعدی چیست.  دیگر اینجا جای برای تصرف و تسخیز ندارد.

می­گوید:  به افراد دستور دهید تمام محوطه را زیر و رو کنند.  وجب به وجب.  ما بیرون می­آیم.  نوبت ماست که شروع کنیم.  آهسته و قدم به قدم همچون رزمندگان واقعی، کز کرده، از درب مرغدانی خارج
می­شویم. و از آنجا بطرف کرت­های باغچه پشتی می­رویم.  راهی به آن می­جوریم و می­یابیم.  فرشاد می­گوید: آهسته تر و بی صداتر و گرنه دشمنی ما را به به دست مادر می سپارد می گوییم باشد قربان پیش به سوی باغچه گزارش لحضه به لحضه عملیات فتح قربان اینجا از دشمن خبري نيست زمین پاک سازی شده است شمشادهای دورتا دور باغچه حریم خانه در قالب پلاستیکی سیاهشان در حال جوانه
زدن اند سیراب ازآبیاری می کنند

هنوز چیزی نشده سر و کله مادر در پیاده­رو کنارخانه پیدا می شود داد می زند اهالی کجائید شماها آنجا چه می کنید چرا خودتان را کثیف کرده اید مگر نگفتم کثیف نکنید حالا چطور هم حالا که هزار کار دارم می دانیم که داد و قال او از چیز دیگریست که مربوط به دوادوکتر بیمارستان و مریضی می شود مربوط به اعصاب و روان نوعی بیماری است نشأت گرفته از تنهایی و افسردگی که گریبانش را گرفته از سالیان چند دور.  که چنین بوده است شده است.  که ما باید کمتر سر  به سرش بگذاریم. چه کسی گفت فرناز.  گفتم.  همگی گفته­اند.  همه و یک دل.  درآوازی دسته­جمعی که اوضاع مادر زیاد خوب نیست.  آمدن و نیامدن پدر و کمتر آمدن او شاید تا حدودی مقصر او باشد که توجه­ای به او خودمان را می­تکانیم.  چاره­ای نیست.  گریختن از او
بی­فایده است.  و اینکه اصلاً جایز نیست.  تقریباً به صورتی خشن ما را بخود می­فشارد.  مهربانانه دستی به سر و رویمان می­کشد و نوازشمان می­کند.  دل واپسی او انتهایی ندارد می­گویم:  آخه مامان یک کم یواش­تر دردم گرفت.  ما که کاری نکردیم.  لحظه­ای بعد ما را رها
می­کند.  می­گوید:  مواظب خودتان باشید.  زیاد از خانه دور نشوید.  اگر خواستید دورتر بروید خبرم کنید.  این دور و برا بمب و مین عمل نکرده بسیار است.  سعی کنید در محدوده­ی خانه باشید.  بعد هم اینقدر خودتان را کثیف نکنید.  دست­هایم هنوز درد می­کند از بس که شستم و روفتم و خشک کردم.

می­گویم چه چشم قربان فرمانده بزرگ و خبردار نظامی پا می­کوبیم و سلام می­دهیم.  لبخند زنان بر می­گردد.  می­گوید امان از دست شما بچه­های امروزی وقتمان تنگ است زیاد وقت نداریم تا همه خانه را تصرف و تسخیر کنیم بایستی می­جنبیدیم.

می­گویم:  قربان.  نظرت چیست.  از کجا ادامه دهیم.  گمانم نوبت داخل خانه باشد.  می­گوید باشد زود باشید.  افراد زبده را پیشاپیش روانه کنید تا ته باغچه.  درب پشتی باغچه می­رویم و بر می­گردیم.  آن به راهروی پشت باغچه­های همسایه­ها مربوط می­شود.  راه باز می­کند.  از آن هنوز نرفته­ایم.  سرفرصت آنرا می­جوریم و می­یابیم.  فعلاً پیش به سوی خانه.  داخل خانه.

بر می­گردیم.  از کناره خانه کز کرده و با احتیاط عبور می­کنیم.  پیشروی با احتیاط و بدون رؤیت دشمن است.  حالا جلوی ساختمان هستیم آن روبرو درب حیاط خانه است که ماشین عروس پارک شده است.  که قبلاً به تصرف در آمده.  از زیر پنجره اتاقمان رد می­شدیم.  و توی ایوان قرار می­گیریم.  توی ایوان پناه می­گیریم و به سوی گلدان پایه فلزی نشانه می­رویم و شلیک می­کنیم یا مسلسل پلاستیکی شلیک می­کنیم.  گزارش می­دهم قربان درگیری با افراد دشمن نفر به نفر در حال انجام است.  دشمن در حال عقب­نشینی است نه قربان حالا اصلاً از آنها خبری نیست.  هر چه هست و نیست در داخل خانه است.  هر چه هست توی جعبه­ها و کارتون­هاست.  مسلسل­ها و نارنجک­های دستی.  ایوان را به تصرف کامل درآورده­ایم.  دستور عملیات بعدی را صادر بفرمائید.  فرشاد می­گوید:  یورش ببرید.  با تمام قواه نیروهای زمینی.  با تانک­ها و نفربرها شروع کنند.  نیروی هوایی باتمام قوا از هوا روی سرشان بمباران را شروع کنند.  آتش تهیه را زیادتر کنید.  نیروهای کمکی را ارسال دارید.  یاللـه از مرکز کمک بیشتری بخواهید.  تانک­ها آن سوی رودخانه کارون مستقر کنید و دور برها را آن سوتر بهمن­شیر.  فرشاد نقشه را توی ایوان پهن می­کند.  سرمان را الکی تو آن می­دوانیم.  فرشاد با انگشت توی نقشه فرو
می­کند و دستور می­دهد.  در اینجا محل استقرار دوربردها و موشک­های خمسه خمسه است.  آنجا.  محل فرود جنگنده­های الف 14 و 15 ها.  آشیانه آنها باشد.  افراد و نفرات ما در اینجا مستقر شوند هر چه زودتر بهتر.  همه چیز باید استقرار شوند.  دشمن در خط مقدم جبهه اینجا در حال عقب نشینی رؤیت شده است.  هلی­کوپترها اینجا را در هم بکوبند.  با رمز یا رسول اللـه. عملیات را شروع کنید یا رمز یا زهرا عملیات فتح بندرنوادر را شروع می­کنیم.  تمام گردان­ها و تمام لشکرها باید در عملیات شرکت داشته باشند.  تازه آمریکایی و انگلیسی­ها بادمان رفت حرفش را بزنیم.  آنها در آنجا پناه گرفته­اند و به دشمن عراقی کمک می­رسانند.  باید با یک عملیات گاز انبری کمک­های ارسالی­شان را قطع کنیم.  بمباران مواضع صنعتی و نظامی مورد نظر ماست.  به مواضع مردم حمله نشود. جان آدم­ها باید حفظ شود.  اصلاً هیچ گونه تیراندازی بسوی مردم صورت نپذیرد.  از خودمان صدای بمب انداختن در می­آوریم و حمله می­کنیم یورش می­بریم.  درب آهنی خانه را باز می­کنیم و داخل می­شویم و روی قالیچه راهرو
می­خوابیم و سینه خیز جلو می­رویم.

نوبت من است که فرمانده ارشد باشم.  قبول می­کند.  می­گویم. پیش به سوی قلب خانه.  بی­معطلی.  از فرمانده به افراد زیردست.  وارد خانه شده­ایم.  گردان­های پشتبانی مراقب باشند.  دشمن را هر جا رؤیت کردید اسیر و به پشت جبهه انتقال دهید.

با اسیرهای دشمن به خوبی رفتار کنید.  رفتاری انسانی.  این یک دستور است.  هر کس اطاعت نکند دادگاه صحرایی می­شود.  لابلای جعبه­ها و کارتون.  یک قالیچه دراز توی راهرو پهن است.  دو عدد گلدان فلزی مدور زرد رنگ، دست­ساز پدر با چند گل و گیاه در آن رؤیت می­شود.  دو در چوبی رنگ شده رؤیت می­شود.  سمت راست به اتاق ما مربوط می­شود و سمت چپ به اطاق پذیرایی.  و دربی دیگر که سرویس­های بهداشتی­اند.  حالا چکار کنیم.  قربان چه دستوری صادر می­کنید.  گمانم بهتر باشد به پیشروی­مان ادامه دهیم و هال را به تصرف و تسخیز خود درآوریم.  می­گویم:  یا رمز یا ا... عملیات را شروع می­کنیم.  اول سینه­خیز بعد نیمه خیز و بعد کز کرده با شلیک مسلسلها وارد هال می­شویم.  اینگونه راهی به آن می­جوریم و می­یابیم.  می­گویم.  گزارش لحظه به لحظه عملیات یادتان نرود:  می­گوید چشم قربان از شاهین به عقاب.  می­گویم به گوشم.  می­گوید اینجا مرکز تجمع دشمن است اسمش هال است.  جایی مستطيل شکل و بزرگ است مفهوم شد.  می­گویم.  از عقاب به شاهین.  مفهوم شد.  ادامه دهید:  می­گوید:  روبرو آکواریوم رؤیت می­شد با چندماهی و حلزون و لاک­پشت.  کولری گازی در دل دیوار روبرو کار گذاشته و کار می­کند و هوا را خنک نگه می­دارد.  در سقف لامپ مهتابی با پنکه نصب است.  گوشه و کنار چند مبل راحتی رؤیت می­شود.  پنکه در حالت چرخش رؤیت می­شود.  عکس قدیمی در يكي از ضلع­هاي دیوار رؤیت شده با یک ساعت دیواری مدور کوچک.  میز شیشه مابین مبل­ها رؤیت
می­شود.  تلویزیون بزرگ رومیزی دیگر.  اینجا یک درب چوبی است.  مربوط به اتاق پدربزرگ است یک درب چوبی در روبرو که به حیاط خلوت ربط دارد.  آنجا آشپزخانه  درآنسوی داشت  ازادگان و تپه­های الله اکبر قرار دارد.  آنجا اتاق دی­غلام و انبارکی کوچک رؤیت خواهد شد.  در نقشه رسم شده است.  یک درخروجی و یک مستراح اضافی و دیگر هیچ.  اتاق پدربزرگ را باید تصرف شده بحساب آورد وگرنه پدربزرگ و مادر هرگز نمی­گذارند وارد آن شدیم.  چون روزگارمان را سیاه خواهند کرد.  نظرتان چیست قربان.  در بی­سیم پلاستیکی می­گویم:  با نظرتان موافقم فكر مي­كنيد ستاد کل ارتش چه دستوری بدهند.  فعلاً بهتر است راه پله را تصرف کنیم و طبقه بالا را.  آنجا که به دو درب دیگر برخورد خواهیم کرد.  راه پله سنگ مرمر و اتاق­های دایی حسام و دایی مراد.  فرشاد می­گوید اگر اجازه دهید بهتر است برگردیم توی راهرو و از آنجا دوباره شروع کنیم باید سریع به تصرف و تسخیز خودمان ادامه دهیم وگرنه دشمن تار و مارمان خواهد کرد و شکست خواهیم خورد.  با شلیک کردن و بصدا درآوردن صدای شلیک به داخل راهرو هجوم می­آوریم.  و با یک حرکت وارد اتاقمان می­شویم.  اینگونه به راهرو راهی (می­جویم و می­یابیم) فرشاد ادامه می­دهد:  از شاهین به عقاب:  اینجا محل استراحت افسران ارشد عراقی است.  در اینجا دو تخت دوطبقه رؤیت می­شود.  یک تلویزیون رو میز.  دو عدد صندلی. یک قالی 12 متری رنگ روشن. روی دیوار چیزی هنوز نصب نیست.  پوسترهایمان را از توی کارتونها خارج نکرده­اند.  کمدی پر از لباس و پر از اسباب بازی و کتاب درسی و کتاب داستان وجود دارد.  که آباژور با چراغ سبز روی عسلی کوتاه و دیگر هیچ.  اینجا هم به تصرف کامل ما درآمد.  بهتر است از اینجا خارج شویم و بدست قوای کمکی بدهیم تا پشتیبانی­مان کنند.

از آنجا به يك شورش، خارج مي­شويم.  مواظب هستيم تا مورد حمله دشمن قرار نگيريم.  با پشتيباني يكديگر.  پشت به پشت خارج
مي­شويم و داخل راهرو.  درب سرويس بهداشتي را با يك حركت باز مي­كنيم.  فرشاد گزارش مي­دهد.  اينجا مستراح است قربان محل.  مي­خنديم.  آنرا رها كرده و با يك حمله غافل­گيرانه گازانبري وارد پذيرايي مي­شويم.  يك اتاق بزرگ به اندازه دو اتاق تو در تو.  با يك عالمه اسباب و اثاثيه و سر و صداي مادر شنيده مي­شود.  از آشپزخانه مي­آيد.  در حال گفتگو با دي­غلام است.  اين جا كسي بدون اجازه مادر حق ورود ندارد.  روي رف طاقچه­ها.  چند عكس خانوادگي از دوران بچگي­هايمان كه در بغل اين و آن اينم ديده مي­شود.  چند مجسمه سراميكي و گچي از آن چند مرغابي و بچه­هايش و يك سگ آراميده كه شيريني­دان است و يك عروسك ژاپني با لباس سنتي­شان.  اين اتاق حالتي خشك و رسمي دارد.  آدم بي­اختيار سكوت اختيار مي­كند.  روحي دارد سركس و دست نيافتني.  كه از آن هيچكس نيست بي كسي تعلق ندارد.  مستقل و تنها.  هر دو سكوت كرده به ابهت پر جلال و جبروتش خيره مي­شويم.  چند لحظه بعد به خود مي­آييم و فرشاد مي­گويد:  از شاهين به عقاب.  مي­گويم به گوشم
مي­گويد:  مقر فرماندهي دشمن به تصرف كامل نيروهاي خودي درآمده است.  مركز فرماندهي كل قواي دشمن است.  پر از مبل و صندلي و يك ميز غذاخوري.  دوقالي روي زمين فرش است.  توي ديوار روبرو يك شومينه تزئيني ديده مي­شود.  خاكستر آتش خوابيده است.  ساعت دقيق را مشخص نمي­كند.  روي ديوار بغلي يك دريچه تعبيه شده است كه به آشپزخانه مرتبط است.  قربان اينجا به تصرف كامل ما در آمده است.  اگر دستور مي­دهيد به پيشروي خودمان ادامه دهيم.  خميده و مراقب، بر­مي­گرديم.  از در خارج مي­شويم.  حالا در راهرو تصرف شده موضع قبلي هستيم.  نقاط تصرف نشده بسياري هنوز مانده است.  بايد بجنبيم و دست بكار شويم.  از راهرو عبور
مي­كنيم.  توي هال دم پله­ها مي­ايستيم.  طبقه بالا در دستور حمله بعدي قرار دارد.  فرشاد بايد فرمانده شود.  انگاري زيادي فرمانده
بوده­ام.  نوبت اوست.  منتظر فرمان فرمانده مي­مانم.  فرشاد به طبقه بالا اشاره مي­كند و مي­گويد.  گمانم مادر دعوايمان كند اگر به اتاق دايي مراد برويم.  مي­گويم اما لازم است تمام خانه را به تصرف خود درآوريم.  و راههاي به آن را به سوراخ و سنبه­هاي آنرا بيابيم و بجوريم.  حتي اگر يك لحظه هم شده بايد وارد آنها بشويم.  و برگرديم.  فقط يك لحظه، مادر متوجه نمي­شود.  زود برمي­گرديم پايين.

فرشاد مي­گويد:  باشد مي­رويم اما اول بهتر است مواضع حياط خلوت و آشپزخانه و اتاق دي­غلام را بتصرف خود درآوريم و بعد نوبت طبقه بالا مي­شود.  موافقي؟  قبول مي­كنم. از پذيرايي.  از درب مربوط به آن راهي به حياط خلوت و آشپزخانه و اتاق دي­غلام مي­جوريم و مي­يابيم.  آهسته و كز كرده قدم به قدم، در حالي كه هواي يكديگر را داريم از حياط خلوت عبور مي­كنيم.  كنار درب آشپزخانه مي­ايستيم مي­گويد:  حال كدام يك.  سمت راست يا چپ.  نگاه مي­كنم.  مواضع انباري قابل دسترس است فرشاد دستور مي­دهد.  اول سمت راست.  سريع عمل كنيد.  وقت تنگ است.

با يك حركت سريع دستگيره در را مي­پيچانيم در را باز مي­كنيم و درون آن مي­پريم.  اتاق نيمه تاريك.  نم­دار.  بوي نا مي­دهد.  زيلويي نونوار كف آن پهن شده.  علاءالدين نفتي دود گرفته كناري ديده
مي­شود.  روي به ديواري روي چند گل ميخ چند تكه لباس آويزان است.  آن روبرو تشك و بالشت و پتوي پيچيده شده، لاي چادر شبي چهارخانه به چشم مي­آيد.  چارخانه برنگ آبي و سفيد است.  و يك چمدان بزرگ يك چهارپايه و يك جفت دمپايي پاره و يك جفت كفش چرمي زنان كج و كوله دم در ديده مي­شود.  اتاق پنكه سقفي قديمي دارد اما از كولر خبري نيست.

مي­گويد:  قربان بايد براي كولرش فكر اساسي كرد وگرنه از گرما و شرجي مي­ميرد.  بعداً دستورش را صادر مي­كنم.  مي­گويم:  بهتر است برگرديم.  بر مي­گرديم.  حالا در حياط خلوت هستيم.  دور و بر را
مي­پاييم و مواظب هستيم دشمن پاتك نزند.  يك درب كنار اتاقك دي­غلام ديده مي­شود.  تند و سريع به آنجا مي­رسيم و سرك
مي­كشيم.  دربي است كه به بيرون به باغچه­ي پشتي خانه مرتبط است.  از آنجا باغچه كرت­بندي شده ديده مي­شود و شمشادها كاشته شده دور تا دور خانه.  از آنجا راهي به داخل خانه مي­جوريم و
مي­يابيم.  و آنرا تصرف كرده از آن خودمان مي­كنيم.  در حياط خلوت دربي ديگر ديده مي­شود.  كه مادر اكيداً قدقاً كرده است وارد آن شويم.  جعبه برق و آب گرم­كن گازي و چند دله نفت سفيد و چند خرت و پرت ديگر درون آن است.  از خير تصرف آن مي­گذريم.

مي­گويد:  قربان حالا نوبتي باشد نوبت آشپزخانه است.  آهسته و كز كرده طرفش مي­رويم.  از پشت پنجره فلزي آن موقعيت و مواضع دشمن را بررسي مي­كنيم.

فرشاد گزارش مي­دهد:  از شاهين به عقاب مي­گويم:  به گوشم
مي­گويد:  دو نفر رؤيت مي­شوند.  ديده­بان­هاي دشمن بايد باشند.  دو زن كه دارند با يكديگر گفتگو مي­كنند.  صدايشان را مي­شنويم.  اما صدايشان كاملاً مفهوم نيست قربان.  چه دستور مي­فرمائيد.  لازم است با مركز تماس بگيريم يا نه و بعد دست به حمله بزنيم.

مي­گويم:  نه.  لازم نيست خودمان تصميم مي­گيريم.  اول بهتر است راه ارتباطي و مراسلاتي دشمن را قطع كنيم.  تا ارسال مهمات و آذوقه دشمن مختل شود.  اينگونه راهي به آشپزخانه مي­جوريم و مي­يابيم.  و يك لحظه تند و سريع دستگيره در را مي­چرخانيم و با يك حركت خودمان را به داخل آشپزخانه مي­اندازيم.  يك آن بوي پياز و سير سرخ شده مشاممان را پر مي­كند.  لابد دارند قليه ماهي درست
مي­كنند تا به خوردمان بدهند.  تكه­هاي ماهي روي ظرف­شويي ديده مي­شود.  هر دو زن به ما نگاه مي­اندازند و به گفتگو و كارشان ادامه مي­دهند.  مزاحم­شان انگار نيستيم.

مي­گويم:  انبار آذوقه و مهماتشان بايد بتصرف درآيد.  به يخچال و فريزر حمله مي­كنيم.  درشان را باز مي­كنيم.  پر از مواد غذايي­اند.  از پارچ آب ليواني پر مي­كنم كه فرشاد زودتر از من آنرا از دستم مي­قاپد و مي­خواهد سر بكشد كه نمي­گذارم و سرليوان آب دعوايمان مي­شود.  يكي از دشمن­ها داد مي­زند:  چه خبرتان شده با اين بازي كردنتان تمام دنيا را روي سرتان گذاشته­ايد سرسام گرفتيم ها.  يك كم يواش­تر.  بعد هم بهتر است هر چه زودتر برويد پي كارتان يالا يالا زود باشيد.

فرشاد زرنگي مي­كند ليوان آب را سر مي­كشد و ليوان خالي را پس مي­دهد.  يك سيب قرمز بر مي­دارد و گاز مي­زند و يك موز هم بدست ديگر مي­گيرد من هم بعد از سركشيدن ليوان آب يك سيب و يك موز بر مي­دارم و مشغول مي­شويم.  در همين حال كشوهاي كابينت آشپزخانه را يكي يكي باز و بسته مي­كنيم.  كه پر از آذوقه­اند.  پر از كيسه­هاي نخي و پلاستيكي برنج و نخود و لوبيا و عدس.  پر از دبه­هاي پلاستيكي سربسته.  پر از كاسه و بشقاب ملامين و چيني پر از استكان و ليوان كوچك و بزرگ و چند كارتون بسته­بندي شده روي كابينت­ها آن بالا و چند قوري چيني هم ديده مي­شود.  بخچال و فريزر كنار يكديگر قرار دارند.  ميز غذاخوري چند نفره بزرگ با صندلي­هاي چوبي در وسط قرار دارد.  كف آشپزخانه با كاشي­هاي كوچك مربع شكل زرد رنگ و جگري پوشانده شده است.  نزديك پنجره ظرف­شويي استيل و شير آب ديده مي­شود.  كه محل گفتگو ديده­بان­هاي دشمن است.

مي­گويد:  اينجا محل انبار آذوقه و مهمات دشمن است و محل ديده­باني آنها.  اگر اين دو زن را در اينجا نبيني در هيچ كجاي ديگر نخواهي ديد.  تمام فرامين و دستورهاي دشمن از اينجا صادر مي-شود.  مغز متفكر خانه است اينجا.  قبل تپنده خانه است اينجا و بيشتر در همان پشت ظرف­شويي استيل تا ميز غذاخوري و يا پشت اجاق گاز چند شعله، دستورات مادر صادر مي­شود.  اگر پشت ظرف­شويي آنها را نديدي لابد پشت اجاز گازاند.  اگر در اينجا نبودند لابد براي خريد به بازار سبزي- چند صد قدم آن طرف­تر به بازار محله رفته­اند.  اگر آنجا نبودند لابد براي دوخت و دوز لباس­شان به خياط، به خانه­ي زني ارمني آن دست خيابان رفته­اند.  اگر آنجا هم نباشند.  حتماً در آرايشگاه زنانه، كه باز زني است ارمني.  دختر همان زن ارمني
خياط­اند.  اگر آنجا نباشند سعي كن منتظر بماني تا از بازار طلافروشي برگردند.  آنها هميشه هزار راه نرفته و هزار كار نكرده، هزار حرف نزده دارند.  آنها هميشه سخت مشغولند.  حرف زدنشان تمامي ندارد.  معلوم نيست از چه و از كه سخن مي­گويند.

پدربزرگ مي­گويد:  نه خوب است به اينجا برگشتيم و تو با دي­غلام آشنا شدي و هنوز نيامده تمام سوراخ سنبه­هاي محله بندر نوادر را ياد گرفته­اي.  پدربزرگ معتقد است كه خداوند آنها را براي زاييدن و حرف زدن آفريده است.  و مردها براي در امان بودنشان از طرف آنها، تلفن و ماشين و جواهرات و پارچه­جات را اختراع و يا كشف كرده­اند.

مي­گويد:  قربان نظرتان چيست؟  بنظرتان آن ماهي­ها مشكوك بنظر نمي­رسند.  بعد طرف آنها مي­رود يك تكه بر مي­دارد و بو مي­كشد آنگاه مادر سرش داد مي­كشد.  بزار سرجاش.  بو گرفتي تو.  لباس­هاتو كثيف كردي تو.  ديگر شورش را داريد درمي­آوريد.  با هردوتايتان هستم.  يالا بزنيد به چاك.  برويد بيرون.  خسته شدم ديگه.  گفتم يك بازي عاقلانه بكنيد نه ديوانه بازي كنيد.  اين دلقك بازي­ها ديگر چيست از خودتان در مي­آوريد.

مي­گويم:  اوضاع پس است بهتر است برويم بيرون.  اينجا هم تصرف شد.  كز كرده سير و سيراب، از آشپزخانه راهي به بيرون مي­جوييم و مي­يابيم.  پوست موزها را در گوشه حياط پرتاب مي­كنيم و گوشه­اي مي­ايستم.  فرشاد مي­گويد:  براي امروز بس نيست.  مي­گويم:  نه هنوز طبقه بالا باقي مانده است درثاني حالا كه سير و سيرابيم و تا ناهار هم وقت زيادي داريم.  بهتر است تمام خانه را بچنگ درآوريم و از آن خود كنيم.  فرشاد سير و پر موافقت مي­كند.  از همان راهي كه يافته و جسته­ايم برا مي­گرديم.  داخل هال مي­شويم.  صداي آن با كولري كه كار مي­كند تقريباً خنك است.  كنار آكواريوم.  ماهي­ها و حلزون­ها و لاك­پشت­ها لحظه­اي مي­ايستيم و تماشا مي­كنيم.  بعد به كنار پله­ها مي­رويم.  طبقه بالا سوت و كور است.

از پله­ها سنگ مرمري بالا مي­رويم.  درپاگرد اولي مي­ايستم و نفس تازه مي­كنيم و زير پايمان را كند و كاو مي­كنيم تا از وجود دشمن خالي باشد.  بعد ادامه مي­دهيم 5 پله بيشتر تا طبقه بالا باقي نمانده است.  از آنها عبور مي­كنيم و در درگاهي آن مي­ايستيم.  روبرويمان دو درب ديده مي­شود.  درب سمت راستي و چپي.  اتاق سمت راست­مان دايي حسام است و چپي كه به دايي مراد و زنش تعلق دارد.  گوشه و كنار را مي­كاويم تا از نبودن مادر اطمينان حاصل كنيم.  خودب مي­دانيم كه اگر خلاف ميلش رفتار كنيم حالمان را مي­گيرد.  حال همه­مان را.  او منتظر است چيزي خلاف ميلش ببيند تا غر و لندهايش را شروع كند و توي ذوقمان بزند.  مادر زياد سعي و تلاش كرده بود تا برنامه­ي مسافرت را عوض كند كه نهايت در برابر خواسته­ها و خواهش­هاي دايي مراد و حسام و بخصوص پدربزرگ نتوانسته بود دوام بياورد و عقب نشيني كرده بود و اين او را عذاب مي­داد و به سرحد مرگ.

مي­دانستيم كه زياد سر به سرش نگذاريم تا اين چند روز اول بيايند و بروند و او آرام و قرار بگيرد و عادت كند.  تا آن وقت اما پدر شايد فقط او بود كه نتوانسته بود بازي را تحمل كند.  و حضور بي صلابتش را، كه بنظر مي­رسيد به ثمر رسيده بود.  ميوه­ي گنديده سالها قبل از درخت پوك و كرم خورده زندگي­اش افتاده بود و خوراك مور و موران شده بود كه حتي هيچ اثري از آن در هيچ جاي خانه باقي نمانده بود و اين اولين ضربه بود.  خواسته يا ناخواسته.  روي ديوار يك تابلوي پارچه­اي است.  با نخ طلايي آياتي از قرآن« و ان يكاد» روي آن نقش خورده است ديده مي­شود.  اين كار زن­دايي مراد است هر دو نيك مي­دانستيم.  و او ناراضي از عدم موفقيتش در ارائه يك برنامه از پيش تعيين شده در جهت جلوگيري از حركت خانواده از جايي سردسير و پربرف و باران به جايي گرم­سيري با هوايي جهنمي و پر از شرجي و گرما و پر از سر و صدا يونيت­هاي نفتي و گازي و گرد و غبار و گرد و خاك و تش­بادها و بادهاي سرخ و با يك عالمه اسكله و بارانداز نفتيو  باري و در دست بارسازي و پر از اجناس قاچاق و با هجوم بي­وقفه­ي مردماني كه بعد از هفت هشت سال بلكه بيشتر دربدري و جنگ زدگي بر­مي­گشتند با خاطره­هاي بد و بدتر پر از توهين­ها و سرشكستگي­ها قدمي دربدر شده و انگشت­نما شده­ي اين و آن با ياد و خاطره­ها مادر گرامي­اش آن يار سفر كرده با كشتي­هاي نفتي كه همگي آبستن موجودي كريه و زشت و بدبود كه نفير زنان اسكله­ها را يكي يكي ترك مي­كردند تا بلآخره دلارها را به جاي ديگري واريز كنند و نكنند و او ديگر دختركي بيش نبود كه در پي مادري در روزي از روزهاي گرم و طولاني نفت زده بندر نوادري نفرين شده كه از نو بازي قديمي را از سر بگيرد كه رفيق نارفيقش دستش را رد كرده و مسخره­گي آن بازي بچه­گانه را نه زياد نه آنچنان كه مثلاً بگوي خودت خري نه من ديگر بس است خوت خسته شدي نه من همانگونه كه بود و شايد وانمود مي­كرد كه هست و نبود.  كه مي­خواست باشد و نشده بود.  كه به من چه نه براي آغاز بازي تازه­ايي اما باز خسته كننده­تر از قبل بالاي مغازه­هاي بلور و كريستال فروشي­اش در بازار طلافروشي­ها دم گوشش با آن قيافه حق به جانب يك آدم دنيا ديده سرد و گرم دنيا چشيده.  مبادي آداب كه نواي بي­نواي­اش را به گوش فلك رسانيده بود.  خب به من چه بدون اخم و تخم و ادا و اصول و ابراز شادي كريه بي هيچ­چيز.  اين هم يك راهش است داشتن و رام كردن بدون ذره­اي اخم و اندوه و جانكاه از درون درون سياه چال وجود.  دخترم من آنجايم نگران نباش.  تازه مي­فهمي كه دل­گيري معنا ندارد.  بخاطر بسپار كه ندارد كه
دل­گيري و يادآوري و از زيرخاك بيرون كشيدن مكروه خاطره­ها ميداني كه بي­معناست دقيقاً به اندازه خود بي­اندوهي زندگي چه باشد چه نباشد كه ناميده مي­شود لوليدن در دل خاك خاك لانه­ايي. شايد همچون كرم خاكي.  يا نه همچون موش يا خرگوشي.  يا نه پنجه كشيدن همچون بچه­گرگي روي تل باد كرده­ي خاكي.  هرچه باشد يا نباشد اما تكرار بازي احمقانه­ترين انتخاب است.  فرشاد جايم را
مي­داند.  او از بپرس.  آنجا مي­داني نه در اهواز يا هيچ جاي ديگر.  حتي اصفهان يا شيراز كه نمي­توانيم ما.  حوصله دورتر رفتن و شدن را ديگر نداريم.  آخرين خبرها را دم گوشتان مي­شنويد و مي­خواهم با همين چشم­هايم ببينم و با همين گوش­هايم آخرين چيزها را مي­خواهم بشنوم.  تا نكيت و فلاكت خانه­ي متروك و مترسك­هاي درونش را با چشم و گوش خود خودم ببينم و بشنوم و اين حداقل خواسته ايست كه خود را لايق مي­دانم نه.  عقده­هاي دوان تني كه با خودمان ما جنوبي­ها ناخواسته با خودمان حمل مي­كنيم.  از گرماي بي­پيري كه تمامي ندارد و كمبودهاي بسيار.  جنوبي­ها رفيق گرمازده مبحث و گس ميداني نه شور شور يا شيرين تلخ تلخ يك مزه گس بي مزه.  همچون بي­رنگي پاي­بند چار كدام بي سر و ته كلام دهاتي بارمان.  شايد زيادي خواه بوده­ايم و نمي­دانستيم ميموني دلقك-وار و زيادخواه جنبيده­ايم.  اول خورده­ايم.  لوليده اسير دست شيطان نابكاراولي كه از همه چيز و همه كس به آدم مادر مرده چشم اميد بسته است چه تلخ است شباهت­ها.

و مادر گفته بود.  حالا كه قرار است كه پايتان را در يك كفش كرده­ايد كه برويم پس برويم پس چرا معطل مي­كنيم همان و منتظريم تا وقت سرآيد و اعصابشان در اين دو روزه باقي مانده عمرمان درهم­تر شود گو اينكه كار حضرت فيل است كه پرونده­هاي بچه­ها را بگيرم و در بندر نوادر ثبت نام كنم كه هيشمه يك چيزي در پرونده­هايشان كم و يا گم و گور مي­شود و هزار بار بايد برگرديم و كاملشان كنيم اما من آنرا بعهده مي­گيرم.  از اين بابت هيچ مشكلي وجود ندارد.  فقط نگويد چند ماه بايد صبر كنيم كه ديوانه خواهد شد و اين برايم هيچ خوبيت ندارد.  به كمك بچه­ها تمام اثاثيه را در جعبه و كارتون مي­چينم و طناب پيچ مي­كنم.  فقط خواهش مي­كنم تكليف رفتن و نرفتن را روشن كنيد و مرا در هفت دولت آزاد و رها سازيد.  همين حالا هم بگويم كه با رفتن به آنجا مخالفم كه هيچ از آن متنفرم.  نگران بيماري من هم نباشيد طاقت مي­كنم.  مي­گويم.  همان چه شد بالآخره.  چكار كنيم فرشاد برويم يا نرويم.  شايد بهتر باشد در همين جا بازي را تمام شده و تمام خانه را تصرف شده تلقي كنيم.  هن هن كنان پابپا
مي­كند.  مي­گويد:  نمي­دانم شايد درست­تر اين باشد كه داخل نشويم يك بدليل اينكه مادر ناراحت مي­شود اگر بداند دعوايمان مي­كند و غر و لندش را شروع مي­كند دوم اينكه ممكن است مزاحم آنها شويم.  چطور است اتاق­ها را تصرف شده تسخير شده فرض كنيم.  هان چه مي­گويي.  يا اينكه سرسري هم شده سركي بكشيم و تمامش كنيم.  ديگر دارم خسته مي­شوم.  قاعده بازي اين است كه تمام گوشه و كنار آشكار و پنهان خانه.  تمام زواياي آن را از آن خود كرده تمام جوانب راه­هايش را جسته و يافته باشيم آنوقت مي­توانيم ادعا كنيم كه خانه از آن ماست.  دربست.  تمام و كمال از آن ما خواهد شد.  يواش يواش بوي بيمارستان بوي دتول از لاي درب اتاق دايي به مشام مي­رسد.  صداي زن­دايي هم كه شروع به دكلمه اشعار مي­كند شنيده مي­شود.  زن­دايي مراد زياد شعر برايش از كتاب­هاي شعر بسيار مي­خواند تا حوصله­اش سر نرود.  دايي مراد علاوه بر شنيدن اشعار از گهگاهي جند شعر هم مي­سرايد و زن­دايي برايش يادداشت مي­كند.  و به پيرهن سفيد اطو زده و يقه­ي آهار زده شق ورق علاقه بسيار دارد.  از اتاق سمت راست هيچ سر و صدايي نيست.  مي­گويم كدام يك اين يا آن.  يالا زود باش.  اينبار مجبوريم در بزنيم و اجازه ورود بخواهيم.  با انگشت آهسته به در چوبي اتاق سمت چپي مي­زنم و منتظر مي­مانم تا جواز ورودمان صادر شود.  چند لحظه بعد صداي نازك زن­دايي
مي­گويد كيه.  فرمائيد تو.  در باز است و بعد دستگيره درب را فشار مي­دهيم.  با احتياط داخل مي­شويم.  داخل بوي دتول بيشتر است و بوي صابون و شامپو اتاق دايي مراد از تميزي برق مي­زند.

دايي مراد تا ما را مي­بيند مي­گويد:  به به چه سعادت بزرگي امروز نصيب ما شده است.  ببين چه كسان عزيزي به ديدار ما به ملاقات ما آمده­اند.  خيلي خوش آمديد عزيزانم.  بفرمائيد تو.  نكنه براي دستگيري ما آمده باشيد.  شهرزاد جان ترتيب پذيرايي از عزيزانم را بده.  ميداني چند وقت است اينها را نديده­ام.  در اتاق جايي براي نشستن نيست.  معمولاً هيچكس زياد پهلويش نمي­ماند.  براي اجتناب از سرايت بيماري­ها از جانب هر دوطرف، از ملاقات يا ماندن زياد در اتاقش پرهيز مي­شود.

هميشه اتاقش معتدل است.  كولر طوري تنظيم شده است كه مرتب خاموش و روشن مي­شود.  تا دايي سرما نخورد.  زن­دايي از صندلي كنار تخت بلند ميشود و كتاب را به گوشه­اي مي­گذارد.  از يخچال، ظرف پر از ميوه را بيرون مي­كند و بر مي­گردد و ظرف را جلوي هر دوتايمان مي­گيرد.  نمي­دانم چرا هيچكس دلش نمي­گيرد از غذاها و ميوه­ها وظروف و اثاثيه دايي و زن­دايي مراد استفاده كند.

شايد بر اثر حرف­ها و كارهاي مادر باشد كه زياد غر و لند مي­كند و بيماري­اش را زياد مهم جلوه مي­دهد.  تعارفش را پس مي­زنيم و مي­گوييم كه همين حالا سيب و موز خورده­ايم.  اما زن­دايي به زور يك دانه سيب در دستمان مي­گذارد و دوباره ظرف را به يخچال برمي­گرداند.

دايي مراد مي­گويد:  چه شده كه ياد ما فقير فقرا كرديد.

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم دی ۱۳۸۷ساعت 20:24  توسط سیروس حسام الدین موسوی  | 

منطقه زیر پوشش هوایی یگان هوابرد، قرار دارد.  امکان حمله از طریق هوایي تقریباً غیرممکن بنظر می­رسد.  فر شاد ادامه مي­دهد:  حملات زمینی باید مستمر و ممتد باشد تا دشمن زمین­گیر شود.  نظربنده این است که دورتادور خانه را اول به تصرف خود در بیاوریم.  و بعد به تصرف داخل خانه اقدام کنیم.  می­گوید پیام دریافت شد.

می­گویم بله.  دریافت شد.  دستور مي­دهم پس با احتیاط كامل پیش به سوی پشت خانه.  آهسته و با احتیاط .  چسبیده به دیوار به طرف راست خانه براه می­افتیم.  کمی خمید ه.  کنار دیوار سرنبش آن
می­ایستم و به آن جایی که مرغدانی است نگاه می­کنم و سریع به آن می­پیچم و به فرشاد علامت می­دهم که پشت سرم سریع حرکت کند.  در بی­سیم می­گویم.  مراقب باشید تمام.  فرشاد می­گوید:  پیام دریافت شد تمام.  می­گویم:  گزارش بدهید.  در بی­سیم پلاستیکی­اش
می­گوید:  دشمن در دید ما نیست.  به احتمال قوی درحال عقب نشینی است.  می­گوید:  افراد با کمال خونسردیو حفظ آرامش خود در مواضع خود در حال حفر سنگرهای انفرادی و دسته­جمعی مشغولند.  افراد همگی از روحیه بالایی برخوردارند.  و در خط مقدم جبهه، مرتب بلدوزرها و لودرها مشغول بکارند.   سربازان در حال پر کردن کیسه­های شنی­اند.  هنوز از دشمن اثری دیده نمی­شود.  تمام.  در بی­سیم پلاستیکی دستور می­دهم.  احتیاط­های لازم را بکنید تمام.  فرشاد می­گوید باشد قربان تمام.  می­گویم:  گزارش­ها به ستاد فرماندهی مرکز ارسال شوند.  می­گویم:  از فرمانده ارشد ب ه تمامی افسران و درجه­داران:  مرغداری در دیدرس و تیررس تفنگ­های خودکار ما قرار گرفته و دارند.  با احتیاط طرف آن می­رویم.  پشت سر ما حرکت کنید تمام.

فرشاد:  قربان از کرت­های تازه کاشته شده سبزی و صیفی­جات در گزارشتان اثری دیده نمی­شود.  ما در دوربین­مان می­بینیم می­گویم درست است.  کرت­ها را فراموش کنید.  حالا روبروی درب فلزی و رنگ­زده­ی آن قرار گرفته­ایم.  مواظب باشید تمام.  فرشاد می­گوید:  از شاهین به عقاب، دستور مفهوم شد تمام.

می­گویم:  مواضع احتمالی دشمن در سرتاسر جبهه­های جنوبی، در سرخط جبهه­ها و نوک حمله باید بوسیله جنگیده­ها نیروی هوایی و هوابرد و بال­گردها، و  در هم کوبیده شود.  آتش تهیه را هر چه سریع­تر به سر دشمن فرود آرید.  با فشنگ­هایی نورانی تمام محوطه را زیر نظر داشته باشید.  هیچ مورچه­ای هم نباید از دم اسلحه مرگبار ما حتی گنجشکی هم قادر نباشد بپرد.  تمام.  فرشاد از دستورات من خنده­اش می­گیرد می­گوید:  آقا این طور نمی­شود.  داری پشت سرهم دستور صادر می­کنی دارم قاطی پاطی می­کنم.  یکی یکی باید بگویی.  خب حالا چکار کنیم.  محوطه را پاکسازی کنیم تا داخل مرغدانی برویم یا نه آتش تهیه آماده کنیم.  کدام یک.  من که دارم خسته
می­شوم.  می­گویم:  هنوز که زود است خسته شوی.  می­گویم:  باشد یک کم استراحت می­کنیم.  از قمقمه­های پلاستیکی آب می­نوشیم.  و طرف مرغدانی حرکت می­کنیم.  می­گویم:  حالا نوبت توست تو فرمانده­ایی.  من من می­کند.  بعد قبول می­کند و یک شیشکی

فرشاد می­گوید:  از فرمانده جدید به تمام افراد زیر دست.  داریم وارد مرغدانی می­شویم.  مراقب ما باشید.  ما را پوشش بدهید.  به زودی تمام مناطق اشغالی را آزاد می­کنیم این برای ارتش غیور و توانمند اسلام سپاه پاسداران و بسیج چیزی نیست.  آب خوردن است.  جنوب را از چنگ آنها کاملاً در می­آوریم.  و بزودی جشن پیروزی خود را در خرمشهر و آبادان و بندر نوادر براه خواهیم انداخت.

از شاهین به عقاب:  گزارش لحظه به لحظه تصرف نهایی مرغدانی داده می­شود.

را به باد داده ای زن.  ول کن.  من که حاضر نیستم یک کلمه بیشتر بشنوم.  که دنیا بی­مرد باشد.  حضرت مریم حرف حدیثی دیگر دارد و داشت.  بی­جهت توی آن ................... می­کنی.  خانم خانم­ها هر چه هست و نیست شما سرد شده­اید.  که در سن و سال تو یک کم بعید است.  خیلی زود یائسه شده­اید.

اما هرچه باشد مادر پدیده است.  پول از دستش به راحتی بیرون
نمی­آید.  کهن روزنه­های هشت بسته­اش چنان تنگ و باریک می­شود که آنچه که ازش بیرون می­آید.  چنان چول و چولیده و مچاله است.  خیس و پاره پاره، که به تکه کاغذی الکی بیشتر شبیه است.

که این جور حرف و حدیث مصلحتی و پول ندادن­ها.  او را به چیزی تبدیل می­کند که آن یارو که وقتی آمده بود چاه مستراح رو خالی و پاک کند راه و آبش را تمیز کند.  کارگری زرد نبود لاغر که شرکتش را از توی نیازمندی­های روزنامه پید ا کرده بودیم.  توجه چاه بازکنی در ارزان­ترین قیمت ممکن، مقطوع.  سی­هزار ریال بعد که آمده بود.  با آن دفتر و دستک فلزی­اش.  زیادی متخصص این امور نشان می­داد.  شبحي بود.  همچون برنگ محتوی داخل چاه مستراح.  به همان اندازه بدرنگ و بدبو.  سیاه قهوه­ای طور با کمی رنگ خردل قاطی­پاطی.  حتی جوراب­های سوراخ شده­اش به بی­نظیر بودن او کمک شایان
می­کرد.  رفت تو با یک جعبه پودر رختشویی و یک عدد صابون معطر و چند کیسه پلاستیکی.  نشان به آن نشان که سي هزار ریال شد.  چهل هزار ریال که آنهم تبدیل شد به یازده هزار تومان پول بي زبان.  مادر صدایش درآمد که ريال گفت نه شاهی.  گفت چه خبره پسر.  مادر زنگ زد به دفتر پسره.  گفت:  پول رفت و برگشت را حساب کنید و بدون کوچکترین کار بر روی موانع مسدود شده.  که رسوب­زدایی هم با نمی­دانم چی­چی.  بعد قرار شد مستراح فرنگی هم جزعش باشد. 
« پشت مادر قايم شدم.  شبح بد شكل بود.  ترسيدم.  گفت چته، روج و شبح مگر ديده­اي گفتنم ردش كن برود ياللـه زود باش.  گفت:  بگذار تميز كند.  برو توي اتاقت تا تمام كند».  آنقدر هم نترس.  آخرش مي­ميري دختر.  که زیرش زد.  كه بعد سی هزار ریال شد 11 هزار تومان.  به شرط مشروط­ها.  به شرط اینکه مادر به دفترش زنگ بزند و بگوید آقا پسره خودش.  کاری نکرد.  برگشته است در ازای گرفتن دو هزار تومان بی قابلیت.  کلاه روی کلاه دروغ پشت دروغ.

مادر ذاتاً زن دروغگویی نیست.  نه اصلاً اینطور نیست.  هزار جور قسم می­خورد و هزار جور آیه می­اورد که ابداً اینطور نیست.  که مصلحتی است.  برای نگه داشتن خانه و کاشانه و خانواده است.  نه اینکه ذاتاً شرور باشد.  باید همگی ازش اطلاعت کنند تاشیرازه زندگی از هم گسسته نشود.  اما اینکه به پدراحترام نمی­گذارد حتی به حد تعارف یک لیوان آب خوردن.  چای و میوه به کنار.  این دیگر از سرشتش بوده است.  آیا مصلحتی است.  چیزی نمی­گوید و سکوت می­کند.  «مردها آقا بالاسرند و بی­عرضه.  بی­مرام.  فقط برای اینکه اجبار است.  که اگر زنها با یکدیگر همدستی کنند مساوات و برابری که سهل است بر جهان حکومت می­کنند اینکه نه زیادی بی­عقیده باشد که بخواهد بدعت بگذارد که اصلاً اهل این جور حرفها و چیزهای شاخدار نیست که ذهنش قد نمی­دهد که مثلاً برای بارداری زنان مثلاً برای تولید مثل باشند که این همه حرف و حدیث یک کلاغ چهل کلاغ است.  که اگر یک روز مخصوص را برای برداری زنان مثلاً در روزی به اسم نمی­دانم چی­چی.  همگی باردار شوند و همگی هم مادينه تولید کنند یا جنس دیگر.  نرينه فقط برای کارهای سبک و سنگین.  کارهای کشاورزی و صنعتی.  نه برای هیچ کار دیگری.  نیازی به برتری آنها نیست.  همه برابر و مساوی.  سپس احتیاجی به بود و نبود آنها نیست.  و این البته نیاز به کلی مقدمه­چینی و کلی دانه پاشیدن داشت اما هر چه بود زیادی توی ذوق می­زد.  زیادی ملال­آور حتی دی­غلام هم صدایش درمی­آمد.  این حرف­ها یعنی چه.  که چه شود از تنهایی آدم دق می­کرد.

از خدا بدور چه حرف­ها واه.  این دیگه چه حرف­های مزخرفیه که می­شنویم.  مگر حالا ما صاحب اختیار خانواده و خانه و همه کاره و اختیارمان دست خودمان نیست.  صاحب اصلی بچه­هایمان.  بیچاره دلشان را خوش کرده­اند که اسم خانوادگی بچه­ها به نام آنهاست.  ذوق و شوق الکی.  که تمام حقوق ماهانه­شان.  حتی فیش حقوقی­شان.  که دست زیر را می­گیرند بخاطر خاک توسری­شان.  پرهیجان نیست.  یک­جای کار می­لنگد.  همین است خانم­خانم­ها.  باور کنید مگرنه مردها.  اگر چیزشان جور باد گه می­خورند.  غلط می­کنند توی این جور مسائل یک این و دور آن محلل بروند و زیراش بزایند.  گیرم چه چه وا.  از خدا بدور چه حرف­ها.  به حق چیزهای ندیده و نشنیده.  آخرتمان دنیای دروغکی­مان، کاغذین­مان.  که به یک فوت بند بود فرو ريخت توی جهنم یک کله.  که خدا خر را دیده بود که شاخش نداد.  همه سر هم کلاه گذاشته بودند.  ژست جدید مردم.  مادر زنگ زد و قسم خورد که یازده هزار تومان می­دهد که بالآخره قبول کرد.  بعد که دانست پانصد تومانش کم است دم در پابپا می­کرد.  به دنیا لعنت
می­فرستاد.  وقتی می­خواست برود که رفته بود.  دیدم که یک جفت کفش چرمی و یک جفت دمپایی دم درب کم شده است.

بعلاوه اینکه تمام در و دیوار مستراح به گه کشیده شده است.  که دی­غلام یک هفته تمام بزن و بریز و بکوب نتوانسته بود تمیزش کند.

خاک توی سرمان کند.  خودمان به خودمان رحم و مروت نداریم.  یعنی رخت بربسته.  اینست که اگر دنیاز باز از سیلابی.  کولاکی فرو بریزد.  نبايد غصه خورد که دوره آخر زمان که می­گویند همین است ردخور ندارد.  خواننده دیشبی توی تلویزیون زیر ابروهایش را برداشته بود.  ماتیک زده بود.  با همین چشمهای خودم دیدم.  قبول نداری شلوار لی وجین مربوط به کارگران شرکت نفتی می-شد.  دامن را زنان می­پوشیدند.  تو می­گی اینها همه­اش مصلحتی است.   اگر همان اولش جان دلم، عزیزکم تو روراست بودی باهاش و سرش کلاه نمی­گذاشتی.  مادر محل سگ بهش نمی­گذارد حوصله این یکی را این زنیکه
رخت شوی پیر پرمدعا را اصلاً ندارد و خدا می­داند اگر قرار باشد
دی­غلام هم سرمان کلاه بگذارد.  چی به چی می­شود.  که یکروزه تمام یخچال و فریزر از هر چه بود و نبود را پاک خالی می­کرد.  و اگر قرار می­شد یک قران از حقوق ماهانه­اش را کم یا زیاد کنیم از گرسنگی و حتی تشنگی باور کن فرشاد قبول داشت که دایی حسام لبخند که نه بلکه نیش­خند هم نبود لااقل اولش نبود چون زد زیر خنده و بلند گفت مثل دی­حسون منظورت هست بیچاره مادر که چگونه و به چه خوبی می­دوشیدش و با خر خر صدای مادر حرفش را خورد و با خوراک هندی تندی که اسمش را نمی­دانستیم مشغول کرد نه اینکه مادر دیر ازدواج کرده باشد. نه چندان زیاد دیر که ترشی لیته و ترشی بادمجان با تخم مرزنگوش چیزی بود که گویا لایه نه زد.  خورد بلکه به حرف و حديث نه ابداً نه بلکه چیزی در مایه­های بگو و مگوی لفظی عاشقانه و خانمانه و با شخصیت خانواده­های بزرگ و اصیل زن و شوهرهایی طبقه پایین شاید کاسب کار، خرده فروش.  که لیف وکیسه و این جور چیزها می­فروشند.  از بندر نوادر.  نه بندری دیگر که پدربزرگ مدعی بود چندان فرقی ندارد که حتم داشت روش حرفش حرف نمی­زنند و دایی حسام ذهن بچه­های این دور و زمانه جادارتر از دهن دوره­ی ماست اما در این مسائل گیر نمی­داد در مایه­های فرق مابین نسلها بود که آنها را بازگو کند و خودش را راحت کند.  اندازه و قد یک پیرمرد قدیمی چیز می­دانند و بهتر هضم می­کنند همانطور که شکمشان بهتر هضم می­کند و عن پس می­دهد.  اندازه یک زن جا افتاده حرف و حدیث دیگران را در یک هزارم مخ و ذهن­شان جای می­دهند تا هنوز جا بسیار داشته باشد تا حوصله­مان سر رفت مثل همیشه.  زدیم بیرون.  توی ایوان.  منظره­ی چمن تازه کاشته شده و شمشادهای تازه کاشته شده­ی دور تا دور و ردیف گل کاری شده کنارها چنگی بدل نمی­زد.  و هنوز عادت بهش نکرده بودیم.  انگار کمی یا قسمتی به اندازه یک وجب نه بیشتر کوچک­تر از خانه­ی قبلی می­نمود.  فرشاد گفت:  نچ نچ و شیشکی بست.  کش­دار و پر آب و غلیظ که از لب و لوچه­اش سرایز شد.  گفت یعنی تو می­گی باید این خانه را تحمل کنیم.  یعنی نمی­شه که جای دیگری برویم و زندگی کنیم.  من که حوصله­ام سر رفته.

گفتم شاید به خاطر اين باشد که هنوز خانه را کاملاً نچیده­ایم.  که هنوز پدر بقیه اثاثیه­های نفرستاده است و مادر اگر تمامشان را جای بدهد شاید دل­گیری­اش کمتر شود.  گفت:  نچ. پ  ر ر پ .... گفتم باید راهی به اینجا.  باید راهی می­جستیم و می­یافتیم.  راهی همیشگی.  تا عادت­مندانه روزانه­مند شود.  این چند روز غریبه­ای بودیم ناآشنا.  آنرا هنوز جزء خودمان بحساب نمی­آوریم.  نمی­دانستیم. این گونه همچون غریبه­های بی­خانه و آشیانه و کاشانه، گفت کارتون خواب­ها وارد و خارج ولاه بلند نبودیم.  بلا تکلیف.  بهترین کار هر دو می­دانستیم که علاجش راه جستن و یافتن خانه بود.  اگر بر
تنگی­هایمان پیروز می­شدیم اگر از تنهایی­هایمان از وسيله­اي تنهایی بیرون می­آمدیم.  و غم و غصه را دور می­کردیم که پدر می­خواست برود.  که ما با بند نوادر غریبه بودیم که در و همسایه نداشتیم.  دوست نداشتیم.  مدرسه­ها باز نشده بودند و اگر بودند هم لابد به قول مادر مصیب داشتیم تا دوستی برای خودمان دست و پا کنیم از بس بی­دست و پا چلفتی بودیم.  به من چی خوب این تربیت­مان است.  گفت خفه شو گه بخور اگر تربیت­تان باشد.   حیف نان ها. تنبل­های کودن.  پول حرام­کن­ها.  چول­های عوضی.  دلم به چی شماها خوش باشد. یتیم يسيرها.  خاک اگر دایی حسام علاقه به عکس انبیه­های تاریخی داشت.  و هر از گاهی از آنها چیزی بازگو می­کرد از تخت جمشید و چغازنبیل، نقش رستم.  پدر نه اینکه مال خر باشد.  به عتیقه­جات دل خوش داشت.  به عتقیه­هایی که بدست آورده بود که آنها را در جعبه­های چوبی در لابلای پنبه و کهنه و پارچه­های ابریشمی و متقال­های سفید نگهداری می­کرد.  و هر از گاهی بخاطر اینکه روی مادر را کم کند که مادر هیچ علاقه­ای نه به نوشتن داستان از خود نشان می­داد نه هیچ درکی از عتقیه­جات داشت و روی منبر می­رفت و حسابی روی مادر را کم می­کرد.  بحثی را شروع می­کرد که حتی پدربزرگ را به سر ذوق و شوق می­آورد و چیزی که پدربزرگ را از حالت کسالت بارش بیرون بیاورد شاهکار هستی ناهیده میشد.  کاری خارق­العاده و فوق­العاده ساخته و پرداخته­ی غرایز و عواطف بشری.

جعبه مارگیری­اش را بیرون می­آورد و روی میز وسط پذیرایی یا هال بستگی داشت که چه مقدار بخواهد حالش را بگیرد و غرا برایمان
می­آغازید و طوفان بپا می­کرد. احساس می­کردیم به 3 تا 4 هزار سال پیش برگشته­ایم.  صدای سم اسب­ها جنگجویان هخامنشی و ساسانی و اشکانی را پی­در­پی می­شنیدیم وقتی حس می­کردیم گرد و خاک ناشی از نعل­های اسبان را دور و بر خودمان- توی پذیرایی، تا آنرا از خودمان بتکانیم.  نبوغ پدر بود.  در اين جور مواقع احساس خوبی داشتم.  و توی دلم او را تشویق می­کردم و احساس سربلندی بهم دست می­داد.  پدر زمین و زمان را از آن خودش می­گرفت:  این سکه نقره متعلق به دوره ماقبل تاریخ و آن یکی سکه برنز مربوط به ماقبل اسلام.  متعلق به دوره هخامنشی به زمان داریوش بزرگ است.  مجری حفر کانال سوئز.  متبکر تقسیم­بندی استان­ها و فرماندهی مستقل آنها است.  هیچ کارشناسی میراث فرهنگی ارزش آنرا درست و واقعی
نمی­داند.  تعیین قدمت آنها براساس نوع شکل و جنس فلز آن میسر می­شود که متخصص آن در کشور نداریم و باید به انگلیس فرستاده شود.  منظور این است که این طوری به راحتی می­توان آنها را آّب کرد.  جهت تعیین سن و قدمت آنها.  تمامی اشیاء بجای مانده در جای دیگری سر در می­آورد و تمام میراث فرهنگی تمدن گذشته­ها مشخص می­شود و مردم اروپا می­توانند از نزدیک گذشته­های این مرز و بوم را درک کنند.  می­فهمید.  آنها نه ماها و این یکی مجسمه­ی یکی از مجسمه­های عتیقه و خارق­العاده و کمیاب در جهان سه تا بیشتر نیست.  مجسمه طلایی داریوش بزرگ.  شاه شاهان به ابعاد 5/13 در 4 سانتیمتر با وزن 24 گرم طلاي خالص.  متعلق به دوره هخامنشیان این گلدان شیشه­ای آبگینه منحصر به فرد.  و این کاسه­ی سنگی و این گوش­واره­ها نقره و طلا.  دستبند­ه­ی نقره­کار.  شراب­نوش شاه کبیر.  مجسمه بز از جنس مفرغ.  این 6 عدد مهره­ها.  این دو لوح مربع شکل با خطوط میخی و این سکه­های نقره.  با قدمت بیش از 5 هزار سال.  ما میراث­دار گذشته­گانمان هستیم.  ما آیندگان باید پاس بداریم که داشته­ایم هم.  مجسمه اهورا مزدا مفرغی.  و آن یکی گاوی شاخ شکسته.  و این ظروف مفرغی و برنزی به شکل گاو و انسان.  نه نه شماها زیادی در گیر و دار تاریخ این مرز و بوم شده­اید.  شماها لایق نگهداری این لوح­ها نیستید.  نه و این یکی در اوج اقتدار خسرو پرویز است.  متعلق به اوست.  این حروف میخی نشان می­دهد که هر فردی جسور و بی­باک.  و آن یکی خدای من انوشیروان.  عادل دادگر و عدالت خواه یگانه است.  خدای من.  این دفینه را وصیت می­کنم به فرشاد و فرناز برسد.  این مرز و بوم پر از این دفینه­ها.  یادگاران از اقوام گذشتگان عزیزمان.  از توانایی­ها از جنگ­ها و تصرف­ها از حفرها.  از توانایی­ها گذشتگانمان.  خدایا.  این سفال­ها، گلدان­های سفالی کوچک در ابعاد چند در چند.

دیگر کافی بود.  یکساعت کافی بود تا بخاک بمالد و ساکتش کند.  باز رفته چغازنبیل گور باباش.  پول حرام­کن.  فقط مانده اجساد مومیایی را به داخل خانه بکشاند.  اجساد دخترکان قربانی شده پیش­گاه به خدای آناهیتا.  خدای جور فتنه­انگیز که رب انواع یار آنان یا پدر
می­گفت.  بعضی وقت­ها آدم لازم است خودش را غرق کند در تاریخ.  تا خودش را گم و گور کند شاید این­جوری میتواند راهی برای فرار از زندگانی کنونی­اش بیابد.  شاید به تونل زمان دست یافتی و تواختی خودت را در گذشته غرق کنی.  این گونه لازم نیست خرج دفن و کفن شهرداری را بدهی.  و سنگ روی قبر هم نمی­خواهی.  جا پرکن هم نیستی.  ای ریدم به هرچی زندگی مشترک است.  از همان اولش هم معلوم بود که غلط است.  از همان اول که از دنده چپ درست شد.  خواست خودش بود.  چیزی می­خواست تا در کنارش آرام و قرار بیابد.  نمی­دانست که بدبخت می­شود.

مادر گفت:  پس معطل چیست.  چرا ول نمی­کند.  غمتر بدشكل جنوبي.  سياه سوخته. عتیقه­هایش را بردارد و به گور ببرد.  گور مادرش.

بچه­ها پس سعی نکنید زیاد از خانه دور شوید.  هنوز جسدهای زیادی است که جمع­آوری نشده­اند.  لابلای جنگل، مرداب­ها امکان مرض واگیردار بسیار است.  هنوز هوا پر از ذرات شیمیایی گاز خردل و
نمی­دانم چی چی جبهه هاست.  خدا کند هر چه زودتر  بارش­هاي باران ببارد تا گرد و غبار مسموم را بشورند و پاک کنند.  گو اينكه باريده اما كم است.  تازه بخاطر پول می­دانید که ما بچه­پول­دارها را می­دزدند.  درثانی بخاطر بیکاری مي­دانید چیست.  همه که کار درست و حسابی ندارند.  پول نان ندارند.  پس زیاد دور نشوید.  ما که در و همسایه را نمی­شناسیم.  می­گوید می­شناسیم هان.  به هر کس هم که نمی­شود ندیده و نشناخته اعتماد کرد.  باید احتیاط کنیم.  گفتم آخه دست خودم نیست اداواطوار که نیست.  خب می­ترسم آخه چکار کنم.  گفت فرشاد دست از سر این دختر بردار آخر دیوانه­اش می­کنی.  تو آدم بشو نیستی.  نمی­شوی.  هی دو بهم زنی کن تا ببینم چه می­شوی، چه می­کنی.  تو باید بیشتر مواظف خواهرت باشی.  که اصلاً نیستی.  که هیچ وقت هم نبودی و نخواهی بود هم تا آخرش.  شما تنها دوقلوهایی هستید که این قدر با هم اختلاف دارید.  هیچ شباهتی به غیر از ظاهرتان اصلاً مابین شما نیست.  نکنم چه کنم، نخرم چه بخرم، باعث اختلاف باعث افسردگی باعث دل­مردگی، باعث افول روحیه­تان می­شود.  نکنم چه کنم.  تو هم دامن قرمز می­خواهی.  دلت می­خواهد ختنه شوی ور پریده.  فرشاد دامن قرمز می­پوشد آنقدر می­خندم که نگو.  فرشاد ناچار شده است بپوشد.  چند روزیست که پوشیده است.  وقتی از بیمارستان برگشت.  مادر چند بشقاب و پیش­دستی کیک و شیرینی به در و همسایه­ها داد.  گوسفندی را وقتی که پدر برگشت ذبح کردند و آش نذری را وقتی که قرار بود بماند.  در پاتیلی مسی و بزرگ در بیرون در حیاط با یک عالمه چوب  وتخته که زیرش آتش زدند.  مادر گفت:  این آش سلامتی برای هدویتان است و گوسفند هم که گفتم می­ترسم.  ترا خدا اینجا نه بعد مرا توی اتاق حبس کردند تا نبینم.  این کار آدم­ها را که حیوانی را هستی یک جان­دار را می­گیرند به هر دلیل هنوز نفهمیده­ام و نخواهم فهمید.  احمقانه است.  اصلاً خورد و خوراک آدمها مسخره است که برای زنده ماندن زندگانی حیوانی را گرفت.  پدربزرگ گفت التیامی بر کمبودها و دردها یک مرد اسیر تازه رهایافته از چنگال یک چیز تیز و چنگال.  دایی حسام پشت بندش درآمد که طبیعی است وقتی مردی در قفس باشد که آن نتواند که مادر خودش را به نفهمی زد و از شوری غذای دی­غلام سرمیز نق زد پدربزرگ ادامه داد:  محلی برای ابراز وجود به طرزی عمدانه دایی حسام گفت و ماهرانه هم برای بدست آوردن و صاحب شدن مهرو  محبت و عشق.  مادر بی­اختیار داد زد. ساکت.  بچه­هایم هنوز کوچکند.  زود است اینها را بفهمند.  ترا خدا دایی حسام بی­توجه ادامه داد اینگونه خودش را سیراب خواهد کرد تازه اگر ارثی نباشد زني از آبا و اجدادش.  نیاکان مادر توی حرفش پرید.  مرده شور هرچه نیاکان و آبا و اجداد است ببرد.  خاک توی سرش.  پدربزرگ ادامه داد:  با این حال چندسالی مادر گفت و وييش و رویش را ترش کرد و برگرداند.  منتظر ماند تا زن دایی مراد از طبقه بالا بیاید که هنوز نیامده بود.  و معطل کرده بود.  می­دانستیم که او منتظر مانده است که او پایین بیاید تا حرف­های نگفته­اش را همچون تیرباری پر از فشنگ زهرآلود به سویش نشانه رود و در عرض کمتر از یک دقیقه خودش را سبک کند و خالی کند.  تیربارانش کند بدون هیچ هیث­ژوری و دادگاهی.

در دادگاهی که براه انداخته بود همه کاره خودش بود.  رأیی هم که صادر شده بود حکم صادره.  مرگ بی­چون و چرا بود.  همین چند روزه پدر توانسته بود اینگونه بود که راهی به خانه­ی جدیدش جستیم و یافتیم.  با اینکه مادر گفته بود زیاد دور نشویم.  اما شده بودیم. 
بی­خبر او.  ساختمانی بود دوطبقه سنگ­نما و سفید.  بالا سر 3 باب مغازه.  در راستای آخر بازار طلا فروش­ها.  محلی برای رفت و شد پول­دارها بلورجات و کریستال و شیشه­جات و اشیاء تزئینی.  محل برای تجمع زنان و دختران سیاه سوخته­ی و برزنگی بندری.  که بوی عرقشان مردان را دیوانه می­کرد و به نوعی فراری می­داد.  جایی مناسیب برای یک مرد عقب افتاده و مانده از دوست داشتن­ها و نداشتن­های بسیار.  همانطور که پدربزرگ می­گفت:  محلی برای کسب مهر و محبت و عشق ساعتی.

دایی حسام سرمیز ادامه داد.  مردی از سجایای اخلاقی بسیار به دریوزگی به زشت­ترین و پست­ترین وجه ممکن.  چی، با دیگران به تلافی مادر داد زد:  بس است دیگر طاقت ندارم.  بچه­ها.  زود باشید تمام کنید.  مثل اینکه اینها دست بر­نمی­دارند.  یالا بخورید و به اتاقتان بروید.  تا از مردی که تصمیم داشت برود چیزی نشنویم که همه­اش را نیک می­دانستیم.  حتی اگر وانمود می­کردیم هیچی نمی­دانیم که آن مغاز­ها و آن آپارتمان بالای سرش که حتی بعد از سه یا چهار بار گرفتن و دیدن آن ما را به این مهم رهنمود کرده بود و می­کرد دیدگاهی.  آپارتمانی نو نوار شیک و لوکس برای یک زندگی مجلل و مجردی.  انبارکی برای اشیاء و اجناس تزئینی و عتیقه­جات.  خرید و فروش عتیقه­جات مربوط به نوادر شمالی نوادر کوهستانی.  رامهرمز و باغملک و مال­امیر.

و اگر بگویم مادر چیزی نمی­دانست دروغ محض بود.  که چیزی از آن بی­هیچ حسادتی عکس­العمل زنانه بی­هیچ حساسیتی.  همانقدر که به زن دایی مراد داشت.  شاید یک کم کمتر از خود نشان می­داد.  که همه را کلافه کرده بود.  حتی دایی مراد را.  که چندین بار خواسته بود مادر را ببیند و برایش توضیح بدهد.  و ازش بخواهد تا دست از سر زنش بردارد.  حتی اینرا به من گفته بود که حرف­هایشرا مو به مو که در نبود زنش در طبقه بالا برایم گفته بود بدون هیچ رودرواسی عیناً و تماماً برای مادر بازگو کنم.  مأموریتی که باشکست مفتضحانه همراه شد.  چنان پرت و پلا گفته بودم که یکی سیلی جانانه از مادر نوش جان کردم.  و قول دادم دیگر هیچ وقت بدون اجازه­اش به اتاق بالا نزد زن­دایی نروم وگرنه مرا می­کشد.  سرم را می­برد.  بی­هیچ ترس و واهمه­ای.  چون امکان دارد از طرف آنها و در ارتباط با آنها مریض شوم.  مرضی واگیردار.  که حتی از حرف زدن با آنها از تنفس با آنها ممکن است تخم چشمانم بزند بیرون.  که آنها و اتاقشان مرکز ثقل تمام بیماریهای ناشناخته و شناخته جهان اند است.  که حتماً به تمام جهان سرایت می­کند.  مردم جهان را به بیچارگی می­کشاند.  گفتم  مغازه­ها تمام آینه­کاری شده­اند و تصاویر زنده و گویای زنانی که چندین و چندبار همین طور تکرار می­شوند و. او لابد در پشت میزی چوبین قهوه­ای از چوب نمی­دانم چی­چی که هر بار با کت و شلواری و کراواتی باب روز با صورت همیشه تراشیده در پی جلب آن تصاویر تکرار شده گفت خفه شو شاشت کف کرده انگار.

و من فارغ از حسادت­های او از اینکه فرشاد جلوی ماشین عروس نشسته است حسودیم می­شد.  بدجوری حسودیم می­شد.  نمی­توانستم خودم را کنترل کنم و جلوی اشکم را بگیرم.  با اینکه می­دانستیم هر دو، از هر لحاظ با هم مساوی هستیم.  که اگر او در جلو نشسته است و حرف­ها و حرکات آنها را می-شوند و می­بیند من هم به نوبه خود حرف­ها و حرکات پشت ماشین­را دارم.  که او صحنه­های سوار
شدن­مان را ندیده است اگر من هم ندیده باشم که آنها چگونه سوار شده­اند.  که برای آن مجبور است از من سؤال کند.  با این حال باز دلخور بودم.  و این مرا عصبانی می­کرد بیش از اندازه چون می­دانستم او در هر حالتی حتی مساوی هم باز قمپوز در می­کند و لجم را در می­آورد.  که هر دم می­خواست و می­توانست خودش را مهم جلوه دهد.  که دیده­ها و شینده­هایش را با لحن خاصی به رخم می­کشید که نتوانسته بودم بر حذرش کنم که دست بردارد.  حتی به اصرار مادر هم موفق نشده بودیم.  با اینکه مادر در کنارم بود هنوز به ترسم فایق نشده بودم.  سرم را به شانه­اش تکیه داده و با تکان شدید همچون گهواره­اش با لا­لای فلزی­اش چشمانم را بسته بودم تا بلکه زمان را هر دم با تکان­های شدید ناچار می­شدم چشمانم را باز یا بسته کنم تا از وجود مادر در تاریکی اطمینان کنم.  در تاریکی لرزان در سوز سرمایی که هر دم انگار شدیدتر می-شد.  با اینکه سر و رویم را خوب با شال گردن و کلاه پشمی پوشانده بود و با اینکه از لای درزها بادی تو
نمی­زد.  که مطمئن بودیم دایی مراد هیچگونه گزندی از سرما
نمی­خورد که قنداق­پیچ همچون نوزادی در گهواره خفته بود.  مچاله شده همگی مچاله.

زن دایی یک چشم به ما داشت و چشمی به دایی مراد یک آن چشم از او بر نمی­داشت.  مادرانه او را می­پاید هر دم او را می­پوشاند و نگرانش بود.  مادرانه محافظت و مراقبت می­کرد.  گمانم همان لحظه با حرکت­مان با تکان­های و لالای فلزی ماشین او به خواب عمیقی فرو رفته بود و چراغ جلویی، تاریکی را می­شکافت.  راهی به درون خیس آن باز می­یافت.  بیش از بیش فروتر می­رفت.  در خیس سیاه آن شب سیاه.  و غور و سرد.  این اولین مسافرت دست جمعی­مان بود.  دفترچه یادداشت­هایم را با خود آورده بود.  همچون او مکار.  تا از من عقب نماند.  آنها او با اینکه هیچ علاقه­ای به این کار نداشت که اصلاً منتظر بود.  که سر لج با من مي­کرد.

خیال داشتم در اولین فرصت بعد از رسیدن.  هرآنچه در طی راه دیده یا شنیده و احساسکره بودم یادداشت کنم تا از یاد نبرم.  که کوچکترین فراموشی او را برنده می­کرد.  باید کوچکترین لحظه­ها را هم یادداشت کنم تا از او عقب نمانم تا به رخ بکشانم  هنوز تصور واضحی از آن خانه در ذهن نداشتم.  تکان­ها در تاریکی مانع از تفکرم می­شد.  ترس از ناشناخته­ها به جانم هر دم بیشتر رخنه می­کرد.  اما او اینگونه نبود.  دل شاد بود.  بی­واهمه که به کجا می­رویم به جهنم یا نه به بندر نوادر.  که فقط اسمش را شنیده بودیم و بسیار هم.  به جایی که آن خانه منتظر خوش­آمد گویش بودیم  که او هیچ ترس و واهمه­ای از هیچ کس و چیز در خود سراغ نداشت  و این دلیل برتری­اش به من بود.  نه اینکه مذکر بود.  دوقلوهای متفاوت معجونی از ترس و واهمه و بی­خیالی و سبک­سر ی.  اینها را بارها مادر برایمان بازگو
می­کرد.  کرده بود.

مادر طاقت نکرد بالآخره لب وا کرد.  احمق زبون دله.  عوضی.  اگر به خودم گفته بود.  برایثش بهترین­ها را می­جستم می-یافتم.  نه اینکه بخواهد خودش را شهره شهر کند و آبروی خانواده نوادری بزرگ را ببرد هی هی هی.  وقتی بود که دیگر می­دانست که ما هم دیگر
می­دانیم سمت و سوی خانه­اش را یافته و جسته­ایم.  برای روز مبادا.  روزی که از خانه خسته باشیم.  که رو به جایی نبرده باشیم و دل نگران امور رفع و رجوع اموراتشان.  دل زده از همه چیز و همه کس.  و بیشتر فرار از تنهایی کشنده و بی­کسیمان و پدربزرگ برای خودش عالمی داشت و خروس بی­محل بود.  دوقلوها کجا هستند.  عجب درس­خوان شده­اند.  سروکله­شان پیدا نیست.  مگر تابستان نیست.  یعنی برایشان دروس تقویتی گرفته-ای.  بدون دریافت پاسخ از کسی یا منتظر دریافت پاسخ از زاده­های خانه زیر لب بلغورکنان می­گفت:  زهی خیال باطل چه فکر می­کردیم و چه شد.  ملچ ملچ کنان با عکس قدیمی رنگ و رو رفته روی دیوار تکرار کنان سر تکان می­داد.  با توام دخترو.  می­بینی.  آره می­دیدم.  با اینکه سعی می­کردند از من بپوشانند تا در خواب دچار حال نشوم.  آنچه را که نمی­دیدم اما در ذهنم تکاپو داشت و رقم می­خورد.  دم در باغچه شلوغ بود.  مرد قصاب که روپوشی سفید به جلوی سینه بسته بود.  با کارد تیزش مابین دایی­ها و زن­دایی و چند حمال ایستاده بود و منتظر تا اجازه دهند.  دایی مراد را با سلام و صلوات پایین آورده بودند.  مادر گفت:  اجازه بدهید این دختر رد شود.  وقتی که دیگر پیاده بودم و لابلای آن مرد که چکنم.  گوسفندهای معصوم با طناب بسته بودند و بع­بع­شان گوشم را می­آزرد.  درونم را با غوغا مبدل می­کرد.  دیگر نتوانستم به آنها نگاه کنم سریع از مابین­شان گریختم.  دوان دوان از وسط باغچه دویدم و داخل خانه شدم.  از وسط جایی که بعداً فهميدم باغچه­ایست با
چمن­کاری و کناره­ها گل­کاری شده.  داخل که شدم زن را دیدم.  چاقلو و کوتوله.  سفید چهره با دستمال که به سر بسته بود.

سلام کرده نکرده آشنا شدیم.  مرا در بغلش فشرد تا آنها که در بیرون ایستاده بودند مراسم و آیین ورود به خانه را ورود مجدد را جشن بگیرند.  که اجرا کنند.  بلکه با خون­ریزی آن بدبخت­ها خودشان را از خطرات حفظ کنند.  خودشان را درک کنند. آن احمق­ها فرشاد دوست داشت صحنه ذبح را کامل ببیند.  تا بر علیه من تکرار کند.  اما با نهیب مادر به دنبالم آمده بود و داخل شده بود.  چند لحظه بعد که در بغل آن زن چاقلو فشرده می-شدم.  تنگ در بغل هم.  بوی ادویه می­داد.  بدنبال خواهرت برو نکند خدای نکرده یک وقت طوریش بشود. 
زهره­اش بترکد و پابپا می­کرد که به هر طریق صحنه را ببیند.  با اینکه آمده بودیم اما هنوز راهی به خانه نجستم و نیافته بودیم.  هنوز وقت کافی باقی مانده بود تا آنرا کاملاً از آن خود کنیم.  توی هال جعبه­های طناب پیچ شده روی هم چیده شده بود کنار دیوار قرار داشتند.  اثاثیه­ها را زودتر از ما فرستاده بودند.  و کارگران منتظر که مادر دستور بازکردن و جابجایشان را بدهد.  چند ساعتی زودتر آمده بودند.  حال دیگر می­دانستیم که آن کامیون برای چه کنار خیابان ایستاده بود.  آغازیدن با بریدن سر گوسفند و جا چیدن اثاثیه بود.  و بعد دسترس و عادت ما به آن.

هر دم پابپا می­کرد سرک می­کشید.  تا آخر داد زد.  بیا اینجا آن مرد کیست.  مرد باغبان بود.  بیل بدست داشت.  نظاره­گر اسم پایانی بود.  چفیه­ای به سر داشت قرمز رنگ.  پس باغبان اوست.  اسمش چیست.  خودم را مشغول کردم لابلای اثاثیه­ها بپلکیدم.  از این اتاق به آن اتاق رفتم.  وقتی مادر داخل شد.  تازه­سر و صداها شروع شد.  کارگران هجوم آوردند و بهدستورش اثاثیه­ها را به داخل آوردند و کارتونها را بیرون کشیدند.

جایی برای ما باقی نماند.  باید خودمان را از دستشان خلاص می­کردیم که کردیم.  توی باغچه رمیدیم.  قصاب تکه­های گوشت را بسته­بندی می­کرد و خونی دیده نمی­شد.  با شلنگ کاملاً شسته بودشان.  توی طشتی پر از لاشه­های گوسفند بود.  و حالا داشت تقسیمشان می­کرد.

پوست و کله­پاچه­اش را گوشه­ای نهاده بود،سهمش بود.  دلم نمی­آمد نگاه کنم.  اثری از گوسفندان زنده همین­ها بود که می­دیدم.  گذاشتم تا کارگران کارشان را بکنند و پی کارشان بروند.  وقتی داخل شدم تقریباً تاریک شده بود.  وقت نماز مغرب بود.  آن زن چاقولو اسمش دی­غلام شده بود.  دی­غلام فهمیدی دختر.  این دخترم فرناز است و آن یکی فرشاد.  دوقلو هستند.  و دوباره مرا در بغل فشرد.  فرشاد را هم.  بعد داخل اتاقی شدیم.  اتاقمان اولین اتاق از راهرو از درب ورودی بود.  پنجره­ای رو به باغچه داشت.  کشویی و فلزی.

با طاقچه پر از گلدان­های سفالی و گلی.  پر از گل محمدی.  یا شاید شمعدانی.  درست نمی­دانستم.  برگ­شان را درست نمی­دیدم.  از پشت قاب پنجره و پرده­ها که هنوز نیامده با دستی غیبی آویزان شده بودند.  و می­دانستم که و اتاق آن چاقولو در انتهای حیاط خلوت است.  در مورد او دایی نظرش به گونه­ای دیگر است.  عنوان کردنش زیاد سخت نیست.  می­گوید او دارد دانه می­پاشد.  برای جمع­کردن وقت مناسبی را انتخاب کرده است و چرا که نه.  دست و پا چلفتی که نیست.  همچون دی­حسون.  کیسه دوخته است.  باید لبریز شود دام گسترده است او می­گوید که شوهرش در زندان است.  در بخش روانی­های زندان کارون.  بخش-3.  روزها که نه ماه­ها شاید سالها یک روز در سال وقت ملاقات می­تواند به دیداریش برود.  و نیازهایش را برایش ببرد.  نیازهایی که زیاد اساسی نیستند.  می­تواند در بهزیستی مرکز نوادر خود مخارج را می­دهد.

می­گوید:  معتاد است.  می­گوید بچه­هایشان را با یک کلانش رگبار به ردیف.  وقتی که بچه­هایش در هال یا پذیرایی خانه کرایه­ایشان از او تقاضای پول برای خرید آدامس و شوكولات کرده بودند و او بیکار بود در این چندسال.  بالآخره قاطی و پاطی می­کند و می­دواند رگبار را سرضرب.  سه بچه­اش را آب­کش می­کند.  یک بچه که نمی­دانیم دختر است یا پسر.  در می­رود و خودش را نجات می­دهد.  که حال و روز خوبی ندارد و نزد پدر بزرگش نگه­داری می­شود یا در بهزیستی مرکز.

در دادگاه حکم پزشکی هیثیت ژوری پزشکی صادر می­شود که مدنظر دارد بیمار است.  جنون آنی.  یک جور مرض احمقانه.  و حالا او از آن موقع مجبور به کلفتی است کاری شکم پرکن.  نه پس­انداز کردن.  و حساب داشتنی در بانکها که آنرا نمی­داند که کیسه­ای که دوخته بزرگتر از دی­حسون است و حالا حالاها پربشو نیست.  که او از هوش و زیرکی بالای برخودار است.  اتاق ته حیاط خلوت متعلق به اوست.  اتاقکی بزرگ با یخچال یک تخته قالی ماشینی کهنه.  ظروف ملامین، تشک، پتو در چادرشب پیچیده.  روی دیوار رنگ نشده چیزی نصب نيست علاءالدینی نفتی و کتری دود زده.  یک دست سینی و استکان کمرباریک، جفتی کفش کهنه چرمی و دمپایی پلاستیکی.  کمدی دوتایی پر از خنزرنیزرها ضروری و غیر ضروری.  و کیسه­ای که در یخدان فلزی لابد نهاده شده باشد.  دی­غلام چاقولو و پت و پهن و سفید چهره است.چه چهره­اش داشی چروکیده نیست.  چارقدی رنگین به سر دارد و دامن و شلواری که پاهایش را بیشتر در آشپزخانه و اتقش است.  دایی می­گوید  دارد تقلا و دارد تلاش دارد بررسی دارد فلکوریات اجنبانه عوضی.  که ارواح بچه­هایی آش و لاش شده است.  لابد عکس­ها را لابد در گوشه­ای در يخدان نگهداری می­کند.  هرچه گه­تر بهتر.  هرچه عوضی­تر بزرگتر.  سنگ روی سنگ می­خواهد بند نشود.  به ما چه.  مگر ما مسئول این درهم برهمی جهان هستیم.  مگر اینطور خواسته­ایم.  گور باباشان کرده.  نمی­گذارم کیسه­اش را پر کند.  وقتی که با وسایل ارتباط جمعی ماهوار تلفن حالا همه جا حتی زیر پتو هم می­شود ترتيت کارها را داد.  تمام کانال­های دنیا را تمام
حرف­ها آدمیان را دید و شنید.  تمام شکل­های مختلف عوضی دنیا را این خود پادشاهی کردن است.  با گرفتن یک شماره تمام بدهی­ها و طلب­ها را تمام بدبختی­های خانه را راست و ریس کرد.  پس آقا بالاسر داشتن چه معنی می­دهد.  فکرش را بکن.  برای چی، این مشکل زنان را به تمامی یعنی کشک اصلاً نیازی به مردها نیست.  در بیمارستان می­توان با بهترين و با هوش­ترین، هشیارترین نطفه­ها را، انتخاب كرد و صورت داد.  آقا دكتر من اون يكي اسپرم را مي­خواهم كه زيادي تحرك دارد آره خودش است.  و نسل آینده را از نظر خوشگلي و زیبایی و برتری به نحو احسنت اجرا کرد.  می­فهمی چه می­گویم.  وقتی تو با یک آدم عوضی کوته فکر و عقب مانده ذهنی بخواهی که تمام دوران شیرین عمرت را هدر دهی.  زکی.  چه حرف­ها.  احساس مادر بودن را البته که بدست می­آوری.  شیر خشک خر و قاطر م که فت و فراوان است یک قوطی پرچرب مفت و مجانی مثل آب خوردن از لب کارون خودمان.  قبول نداری.  یعنی جز اینکه لباس سفید بپوشیو با تنبک و دستک و سر و صدا و لمباندن غذا بخواهی که می­خواهم نخواهی.  مغز این زنان را باید شستشو داد.  مرد بی­مرد.  حالا وقتی فرداها.  پس او دی­غلام است.  زنی است که به ما در کارهای خانه کمک می­کند.  شینیده بودیم که زنی است که با ما زندگی خواهد کرد.  لابلای جعبه­ها و کارتون­ها و قالیچه­ها و قالی­ها.  او و من به هم نگاه کردیم و یکدیگر را یافتیم و دقت کردیم که چگونه­ایم و خواهیم بود.  که آیا می­توانیم که می­شود.  اینگونه بود که راهی به درون مرغدانی بزرگ و زنگ­زده جستیم و یافتیم.  مادر داد زد فرشاد با توام.  درس و مشق یادش بده.  باهاش کار کن بلکه او هم قبول شود.  گفت:  اما این ختر چیزی سرش نمی­شود.  سرش پر از گچ است.

گفتم:  کله­ی خودت پر از گچ است.  داد زد:  گفتم بس کنید با شماهام.  ورپریده­ها.  ازتان خواستم درس بخوانید نه اینکه سر و صدا کنید حالا هم آرام و قرار بگیرید و گرنه می­آیم و حسابی تنبیه­تان

فرشاد با لب و لوچه آویزان گفت:  ول کن نيست انگاری.  هر وقت کار داشته باشد گه رغی می­شود او سر صبح تا حالا یک بند دارد بازی می­کند و می­جنبد و هی جابجا می­کند.  با این حمال­های عوضی.  اتاقمان بوی تازگی می­دهد.  بوی رنگ و گچ و سیمان نمی­دانم چی­چی.  اجازه نداریم پنجره­ها را باز کنیم.  فقط می­توانیم از ورای پرده­ها نگاه کنیم.  اجازه نداریم حتی دستی به شیشه­ها بکشیم.  باغچه را از ورای پرده­های کنار رفته تماشا مي­کنیم.

دم درب باغچه قصاب تقریباً گوسفندها را تکه و پاره کرده است.  توی طشتی فلزی و پلاستیکی انداخته است.

می­دانم فرشاد بدجنسی خواهد کرد.  او هیجان­زده می­گوید:  دیدی چطوری پوستشان را قلفتی کندند.  می­دانی چقدر خون ازشان رفت یک رودخانه تمام و سرخ سرخ.  گفتم ترا بخدا فرشاد نگو. حالم.....

گفت باشد نمی­گویم کتابت را باز کن.  باز کردم روی ورق­های کاهی یک جمع یک رقمی نوشت.  گفت با هم جمعشان کن کردم یک منها نوشت.  درازکش روی قالی حلش کردم.  گفت دیدی چطوری قصاب چطوری گردنشان­را.  این که ترس نداره هول و هراس ندارد.  مردن اینطوریه.  وقتی ما هم مردیم اینجوری کلکمان کنده می­شود.  و نیست و نابود می­شویم.  گفتم:  حالم به مامان گفت: من که نگفتم سوسک نگفتم خون.  گفتم مرگ و میر آدمها اونها مثل یک سوسک نگاه کردم.  روی قالی تازه پهن شده یک سوسک قرمز داشت راه
می­رفت.  جیغ بلند کشیدم.  و از اتاق بیرون پریدم.  صدای مامان درآمد.  خفه خون بگیرید انشاءا... خدا نابودتان کند.  بگم چی بشید الهی.  با توام فرشاد داری چکار می­کنی تو عوضی آنهم حالا که هزار تا کار نکرده روي سرم هوار شده.  گفتی.  توی اتاق برگشتم اثری از سوسک نبود فرشاد با دمپایی له­اش کرده بود و انداخته بودش بیرون.  از لای پنجره انداخته بودش بیرون دم پنجره ایستاده بود.  گفت بیا از توی پنجره باز هم نگاه کنیم.  می­دانستم در فکر کارهای قصاب است.  حالا ول بکن نیست.  گفتم:  مامان دعوات مي­كنه­ها چکار دارد می­کند قصابها نمی­توانستم ببینمش.  گفت کله و پاچه را روی پوست انداخته است.  دایی حسام پدر نیستند.  انگار تمام کرده­اند.

گفتم:  راستی پس چرا سرگوسفندها را بریدند.  که چی بشود.  گفت خب معلومه که چرا برای سرسلامتی همه.  که صحیح و سلامت به اینجا رسیدیم.  برای سلامتی دایی مراد که نزدیک بود توی جاده نلفه شود و نشد به خاطر آمدن به اینجا.  آغاز زندگیمان.  برای دفع بلا برای رفع چشم زدن و شوری چشم در و همسایه­ها.  مادر داد زد نه­نه به این جعبه­ها کاری نداشته باشید خودم به تنهایی از پسشان برمی­آیم.  چینی­های مادربزرگند.  جهیزیه فرناز.  مادر چادر به کمر بسته است.  پای پله­ها بانگ می­زند.  محمدی­هاش صلوات.  بلند صلوات فرستادیم برانکارد از جا بلند می­شود.  دایی حسام از جلو و پدر از عقب، آهسته و با احتیاط کامل بسم­ا... گویان از پله­ها یکی یکی بالا می­روند زن­دایی هم دل­واپس چهارچشمی مراقب است مبادا اتفاقی بیفتد.  مگر اینکه او را با کمربندی پت و پهن به آن بسته­اند که مبادا نیز ببرد و جابجا شود.  او اینگونه خودش را از زیر نگاه تیزبین و زهراگین مادر می­رهاند.  از چشم غره­ها و غروغرهای او.  بعد از قرار گرفتن دایی روی تخت.  برای انجام چندکار و برون چند چیز در پایین آفتابي می­شود.  بعد از آن خودش را گم و گور می­کند.

بعد از آن مادر را کنار جعبه­ها و کارتون چیده شدهکنار دیوار توی هال می­بینم.  دارد غر می­زند عروس آوردیم بالآخره عروس بران بود.  این سفر عروس به خانه آوردیم.  از نفرت و حرص و اشکی که در چشمانش پرپر می­زند وقت وقت مانیست می­دانیم باید خودمان را در جایی پنهان کنیم جایی که ایستاده­ایم.  جایست که چند وقت پیش ایستاده بودیم.  مادر آه کشان می­گوید.  انگار که همین دیروز بودها.  انگار نه انگار که دوسال است گذشته.  چقدر زمان زود می­گذرد.  درست بیرون از درب زنگ زده باغچه که باز بود که مرد قصاب نبود ماشینی بود همین ماشینی که الآن ایستاده است.  که باهاش آمدیم که حالا هم آمده­ایم.  اما خانه همان خانه­ی درب و داغان قبلی و ویرانه نیست.  پابرجاست.  خانه­ای تازه­ساز است.  صحیح و سالم و قبراق.  تر و تازه.  تازگی از سر و رویش می­بارد.  خانه­ایست نوساز و یک سر و گردن بلندتر از بقیه خانه­ها که در آنها هم کارگران مشغول بکارند.  با کوهی از مصالح ساختمانی در گوشه و کنار آنها.  خانه ما زودتر از بقیه بازسازی و ساخته شده است.  بازسازی که نه از نو ساخته شده است.

مادر می­گوید:  دایی ناصر زرنگی کرده است و خانه را با نرخ دولتی و از کمیته بازسازی شهرهای جنگ زده و شاید از بازار آزاد.  از بنادر دیگر البته بنادر همجوار که بتوان مصالح را تهیه کرد.  خرمشهر و آبادان مخروبه و ویرانه بندر نوادر هم نیاز زیادی به اینگونه مصالح دارد پس از کجا مادر لیست فاکتورهای ساخت و ساز و مصالح ساختمانی را در دست دارد.  همین­طور که نگاه می­کند از روی آن سرسری می­خواند.  آجرهای بکار رفته 000ر30 آجر روکار و آجر توکار 25000 دانه و 5000 کیسه گچ رامهرمز و 1500 کیسه سیمان بهبهان.  فاکتورها را ورق می­زند.  15 تا نبشي22 و 18 و 20 شاخه تیرآهن 18 و16 ببينم ديچه چي نوشته ببينم ديگه چي نوشته توش.  مي­خواند: 50 کارتن کاشی سرامیک کف اتاق­ها.  کاشی دیواری.

ساخت و ساز درب و پنجره­ها فلزي.  دستمزد جوشكاري.  نصب كابينت آشپزخانه.  دستمزدها.  استادكار و كارگر بنا.  دستمزد معمار.  ليست وسايل فرقون.  طناب.  حاله.  روشنايي خانه.  نصب و راه­اندازي شبكه برق.  كرايه حمل بار مصالح.  درب­هاي چوبي داخلي.  جمع كل پانصد و هشتاد و پنج هزار تومان.  فاكتورها را مچاله مي­كند.  هيجان زده حرفش را مي­خواهد به گوش پدربزرگ برساند.  بلند مي­گويد بله آفرين به تو ناصر.  اين قدر وابسته به خانه بوده­ايي كه خود را مديون آن مي­دانسته­ايي كه زودتر از همه خانه را بازسازي كه نه از
نوساخته­اي و اين همه پول را بابتش پرداخته­اي و آن همه مدت را بران نظارت داشته­اي.  راستي چقدر طول كشيده است.  گمانم چهارماه بيشتر شده است.  صداي دايي حسام از جايي بلند شنيده مي­شود.  خرج خانه كرده تا دينش را ادا كرده باشد.  گمانم اينطوريا هم ادا نشود.  مطمئناً اداب شو هم نيست.  شايد اينطوري بخواهد به ما بقبولاند كه او در نگه­داري خانه سهيم بوده است.  يك جور مردانگي از زاده­هاي خانه.  مي­فهمي فروغ مادر مي­گويد:  وللـه نمي­دانم چي دروغ است و چي راست.  اما مي­دانم كه او يك جورهايي ثابت كرده است.  پدربزرگ بي­محابا مي­گويد:  لازم نكرده ثابت كنيد.  اين خرج­ها.  آنهم با پول­هايي كه خودم بهش داده­ام.  از جيب­هاي خودم خرج كرده است.  اصلاً مي­داني چي به چي است.  اين خانه از او راضي نيست و نخواهد شد.  حتي اگر به اندازه هر مولكولش يك كيلو طلا خرج كرده باشد.  نه از دست رنج خودم نه از دست رنج خودش.  قرآن فرموده است به پدر و مادرهاي خودتان كلمه پدر را چنان كشيده كه نفس كم آورد.  احترام بگذاريد اگر از همه­ي شماها راضي باشم وگرنه عاق مي­كنم.  كه روسياهي دارد.  من ازش راضي نيستم.  اين من و اين شماها.  روز روشن وصيت مي­كنم.  شاهد باشيد كه چه مي­گويم.  اين وصيت نامه­ي من است.  من ازش راضي نيستم.  عاقش مي­كنم.  شيرمادرتان را هم از جانب او كه گفته بود حلالش كنم.  اما من حلالش نمي­كنم.  باشد اما من راضي نيستم.  به هر حال اگر تلفن زد كه مي­دانم مرد نيست كه بزند اينرا بهش بگوئيد.  كه لازم نكرده خودش را به زحمت بيندازد و خانه را بسازد كه بهتر است پولش را البته منظورم پول خودم است پس بگيرد.  كه بهتر است پولم را به رخم نكشد.  درثاني فكر نمي­كنم كه شق­القمر كرده باشد.  وقتي كه مصالح مهيا بوده باشد كه كارگران كه استاد بنا ريخته باشد.  با اين همه پولي كه در دامنشان ريخته باشد من اگر بودم زودتر از اينها تمامش مي­كردم.  زودتر و زيباتر.  مادر مي­خواهد توي حرفش بپرد كه پدربزرگ مجال نمي­دهد:  دارم وصيت مي­كنم فروغ خانم.  بگذار حرفم را تمام كنم وصيتم را. 

بهش بگويد لازم نكرده بود فاكتورهايش را برايمان نگه دارد.  تو هم لازم نكرده برايمان بخوانيش.  كه پشتيباني­اش كرده باشي.  نه ابداً لازه نكرده انگار ارث پدرش را ازم طلب دارد.  مي­خواهد.  مگر من به اندازه كافي بهش نداده بودم هان.  همان­طور كه يكايك شماها دادم.  دستم بكشند.  كه حتي بيشتر از يك فرزند خلف و خوب بهمش دارم.  به يك فرزند ناخلف اين قدرها نمي­دهند كه من مي­دادم.  لازم نكرده اسم او را در اينجا در خانه­ي من مي­فهميد درخانه من بياوريد.  اگر او نبود.  حتي هيچ كدامتان هم باز اين خانه سروسامان مي­گرفت و پابرجا مي­ماند.  در گوشتان فرو كنيد خانه را دست تنها هم
مي­توانستم از نو بسازم.  اصلاً مي­دانيد چيست اين خانه خود به خود بازسازي و ساخته مي­شد.  بندر نوادر خودش آنرا بازسازي و مي­ساخت.  اگر قبول نداريد باشد.  جن و پري­ها هم با كمك سحر و جادو با كمك جادو و جنبل هر چه دلتان خواست بناميدش.  يك جورهايي برپا
مي­شد.  و منت هم نداشت.  كه بخواهد آن عوضي از نو بسازش.  اين از رازهاي اين خانه است و خواهد بود.  راز بزرگ اين خانه قبول نداريد خانه را از نو با بلدوزر با بيل و كلنگ با چكش با پتك خراب كنيد.  تا فردا صبح.  كله­ي سحر آنرا دوباره سرپا ببينيد.  صحيح و سالم و قبراق.  برويد و در تمام دنيا جار بزنيد.  در تمام دانشگاه­هاي معتبر دنيا تفسير و معنايش كنيد تا باز بدانيد اين خانه كه با زحمت آقاي نوادري بزرگ ساخته شده است.  به امثال خيانت پيشگان همچون برادرتان احتياجي ندارد و نخواهد داشت.  عراق كه سهل است اگر تمام گذشتگان يونانيان و روميان هم زنده شوند نمي­توانند آنرا از بين ببرند و نابودش كنند.  كه بعد از چندي دوباره از نو سرپا زنده خواهد شد.  و توانا هم.

باري به فرزند ناخلفي همچون او نيازي نيست.  كه گر ما هم نباشيم او خواهد بود.  كه خودش را پر با جا خواهد كرد.  اينرا در پيشاني­اش نوشته­اند.  تكيه بر زانوان خودش خواهد زد و بلند خواهد شد.  چرا؟  چون خودش مي­خواهد.  اينگونه اراده كرده است.  تا پا بر جاي بماند.  در ذره ذره وجودش در هر تكه از خشت و آجرش.  در سلول­هايش.  در مولكول­هايش از همان قديم الايام.  همه آدم­هاي قرون گذشته تا به حال تمام آدم­هاي پر از رگ و پي پر از كبر و غرور و ميهن پرستي دليرانه به اين راز آگاهند آويزه­ي گوشتان كنيد اگر هزار سال نه هشت سال هم بندر نوادر در جنگ مي­بود.  باز خانه از نو و سالم و قبراق پا برجاي مي­ماند.  به نحوه­ي احسنت.  و كبريايي.  مي­فهميد.  بيرون شب آمده بود و تاريكي را به ارمغان آورده بود و ستارگان نوادر سوسو مي­زدند و پدربزرگ احساس گرسنگي مي­كرد.  ادامه داد:  باري من گرسنه­ام شامش را آماده كنيد مادر به اتفاق دي­غلام به آشپزخانه دويدند.  باز هم اگر هزار سال مي­گذشت شامم بايد درست مي­شد و نوادري مي­خورد وگرنه دنيا را روي سرش خراب مي­كرد.  وقتي بود كه دايي حسام بايد پايين مي­آمد و زن­دايي مراد بايد پيدايش مي­شد.  تا برايش غذايي تهيه ببيند.  گو اينكه هيچ دوست نمي­داشت كنار مادر باشد و پخت و پز كند و تنها ايراد ممكن خانه را در اين مي­ديد كه آشپزخانه ­اي حتي بقدر يك كف دست جا در طبقه بالا وجود ندارد تا بلكه اين­گونه خودش را از نگاه ­ها و حرف­هاي زهرآگين مادر برهاند.  حتي اگر به اندازه يك قفس پرنده تنگ و تاريك باشد.  خوب خواهد بود.

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم دی ۱۳۸۷ساعت 20:23  توسط سیروس حسام الدین موسوی  | 

مادر حالا مي داند كه براستي چيزي روي و داده است و بايد دخالت كند . پرخاش گرانه مي گويد آهاي با تو ام ناصر چه خير خبرته كه تو چت شده . چكار كرده مثلاً .يادت رفته كه هنوز پدرته. هنوز كه نمرده كه اين جور عربده مي كشي. خجالت دارد. خجالت بكش.

بعد به سر و صورتش زد. روي دست هايش كوبيد تا دايي ناصر كوتاه آمد. و بعد مشغول جمع آوري وسايل روي موكت شد. زن دايي هم به كمكش آمد. مادر زير لب غرو غر مي كرد. كجاي اي موسي (ع) كجائي تو تا شوم من چاكرت راستي چه كسي اول شروع كرد . گناه از كي بود كه . دستت درد نكند ناصر. واقعاً درد نكند ناصر .  ببين چكار كردي ما نخواستيم يا لله هر چه بايد مي ديديم ديديم يا لله نمي دانم چكارش كرده كه هنوز دلش پر است. كه ول كن نيست . بارك الله . مادر اگر زنده بود. تف توي صورتت هم نمي انداخت . چطور جرئت كردي. گيرم كه اول او شروع كرده باشد. مگر چه شده است . مگر خون كرده است چطور دلت آمد. براستي كه حضرت موسي (ع) چه ها كه نكشيد از آن قوم نفرين شده دلت آمد توي صورتش بيايستي و اين حرف ها را بزني پدر بزرگ شكست خورد از زن زاده هاي خانه اش . خانه اي كه با دست هاي خود برپا كرده بود، پكر و وا خورده از رو در رويي با زاده هايش ، انگار همچون پري سبك رها شده و معلق در هوا و فضاي

 بي انتها بود كه دم به دم در آن فرو تر مي رفت و دورتر ميشد . سركز كرده درون شانه هايش ، در كت و شلواري كه به تنش زار مي زد. با عصايي در دستان فرتوتش كودكي كتك خورده انگار كه باور برايش ممكن نبود.  از خانه خرابه به كناري آمد . و خجل از كرده ي دايي ناصر، و ناباورانه از او و حرف هايش ، انگار مطيع و اسير روحي خبيث لانه كرده در وجودش كه او را وا دار كرده بود كه به جاي او فرياد بر اورد و پدر بزرگ حيران و درمانده كه اين تويي ناصر. اكه هي به اين دنيا و عالم. كه بچه ي خود آدم روي در رويش بياستد خدايا چگونه ممكن است كه زاده هاي يك نفر . و همه گونه برگشت و از باغچه خارج شد انگار مي گفت : ديگر نمي خواهم اينجا را ببينم .
نمي خواهم بچه هايم ديگر اينجا زندگاني كنند كه تمام هستي ام را به گرو كان بگيرند . گروي حرف هاي ناشايست . يالله حسام كجايي بيا ماشين را روشن كن دارد عقم مي گيرد.  مرا از اينجا دور كن پسرم حسام . اما دايي حسام با شروع حرف ها از جا بلند ميشود و از ما دور ميشود انگار دوست ندارد حرف ها را بشنود.  آري دايي حسام نيستش در حال متر كردن ابعاد خانه ي ويرانه باقدم هايش است . انگار تازه به فكرش رسيده بود كه با قدمهايش اندازه بگيرد . درضلع شمالي در حال قدم زدن است اما دايي ناصر همچنان خشمگين از وجود پدر بزرگ و پرخاش كو . با كيف دستي طرف خانه ي ويرانه براه مي افتد . بي اراده انگار نسليم طلسم نيروي جادويي اين خانه متروك و ويرانه.  از روي چند تكه فرو ريخته مي جهد . چند لحظه بالا و پائين مي شود.  باز بالا مي آيد . از محوطه بازي درون خانه عبور مي كند. و ادامه مي دهد. در جايي از آن مابين دو ديوار فرو ريخته روي هم . اريب طور پناهگاهي كامل مي جورد.  ايستاده چند لحظه درنگ مي كند. بعد درون فضاي مابين دو قطعه فرو مي رود. چند لحظه بعد از آن بيرون مي آيد. پالتو و كيف دستي اش را در درون جاي داده است . چند لحظه رو در روي ما مي ايستد كه مشغول جمع آوري هستيم.  بعد داد
مي زند : آره اگر كسي جرئت داره دست بهش بزند اينكار را نكند چون نشانش مي دهم چون تكه و پاره اش مي كنم. اينجا خانه ي مادرم است يادتان باشد . كسي حق ندارد.  حتي دست بهش بزند چه برسد به اينكه آنرا مسخره كند. كه آنرا در ياد و ذهن من آلود و صنايع كند. هرگز اجازه نخواهم داد. هر كس كه جرئت دارد كه مي دانم ندارد كه مي دانم ما بين ما نيست گورش را از اينجا گم كند.  بعد با چشماني كه برقي از آن ساطع بود . كه اطراف خرابه را روشن مي كرد.  درون سياهي مابين  ديوارها فرو ريخته عقب عقب فرو رفت و ناپيدا شد.

دايي حسام اما كم نمي آورد . اكنون داشت ضلع غربي را شروع مي كرد. داشت باغچه و چمن ها و مرغداني و پشت آنها و ابعاد ديوار شمشادي را با قدم مي شمرد.

هوا ديگر تاريك شده است. اما دايي حسام دست بردار نيست انگار خيال دارد تمام نوادر را اندازه بگيرد انگار خيال دارد تمام دنيا را اندازه بگيرد. يا اگر بتواند حتي آن سر دنيا را .

مادر دوباره داد مي زد: آهاي حسام با توام. بس كن. برگرد.

نجوا كنان در حال بار كردن اثاثيه مي گويد: نمي دانم چرا هيچ وقت اين خانه سر و سامان نمي گيرد.  كه هيچ وقت نگرفته است . كه چرا هميشه درونش دعواست.

(مادر ظرفها را از روي ميز جمع كرد و روي ظرف شويي گذاشت و پش بند بست و مشغول شستن شد از دي غلام خبري نبود:  از ما بين سر و صداي موسيقي كه از راديوي آشپزخانه بلند بود سعي كردم بشنوم كه دايي حسام چه مي گويد. دايي حسام داشت مي گفت :  تا آنجا كه من مي دانم وظيف اش را بطور احسنت و شايسته انجام داده است.  به اندازه كافي از يك مرد غريبه ، اگر غريبه حسابش كنيم. منظورم به هر حال او جزء خانواده است. شده است كه پذيرفته ايمش و. گمانم به خوبي يك شوهر ايده آْل اگر منظورتان باشد و پاي بند به اصول اوليه خانه و خانواده داري كه معمولاً مدنظر تان است . نمره قبولي اش را گرفته است . از سالها پيش . گو اينكه مردها همگي هيچ وقت نمره قبولي را از هيچ زني نمي گيرند و آن شايد مربوط به روع سرگشته اي باشد كه خانه را در كنترل خود دارد و خواهد داشت تا به كي نمي دانم شايد بيهوده است كه بحث ادامه يابد. اما بهتر است درباره او تجديد نظر كني . چشمانت را روشن كن. البته به جمال او روشن كني. و اطرافت را بهتر ببيني . اما هر چه باشد او حق و حقوقي دارد كه نمي دانم از طرف تو پايمال چرا مي شود. كه شده است و او لب وانكرده است . شايد چون زيادي ترا مي خواهد و احترامت را دارد . بهر حال وضع دارد وخيم و خطرناك ميشود.  چون حس مي كنم .  او دارد رها مي كند. بچه ها هم كه از آب و گل در آمده اند وه نيامدن تدريجي او چيز جديدي نيست كه به جاي ختم ميشود دير يا زود. كه بايد بشود كه رسمش است بشود . كه زياد جالب نيست به يك دخمه تنگ و تاريك و پراز آت و اشغال . همين گو اينكه زيادي هم دير شده است كه بايد سالها پيش اقدام مي كردي. لاقل ماه ، پيش . كه هر چيزي قاعده اي دارد در حد خودش بهتر است ول كنم شايد بهتر باشد . خودداني فروغ – من رفتم خواستم كمكي كرده باشم مي خواستم فرناز لااقل كه بهتر مي داني گرفتار مسائلي نشود كه تو و مادر شده بوديد و انگهي دل بچه ها را آنان را بابد گويي ها درباره ي ذهن وي او كور و سياه ميكني خوبيت ندارد كه اين جور كارها بچه گانه از طرف تو اگر تنفر بچه ها را به همراه نياورد كه مي آورد اما درباره تو و هم ما هم صدق مي كند. از همه متنفر خواهند شد.  انوقت سنگ روي سنگ هم نمي ماند. بعد يك لحظه كپ چائي را روي ميز غذا خوري رها كرد.  از در آشپزخانه بيرون رفت وقتي عبور مي كرد. يك آن خيال كردم صدايي يا حرفي يا كلمه ايي از ذهنم بيرون پريد چون با خودم كلنجار بودم و فكر مي كردم كه جلوي آن صداي شوم را بگيرم يا نگيرم ورهايش كنم...

بعد مادر جارزد : يالله بزن بريم از اينجا. اينجا جز بدبختي و جز بيچارگي جز گرما و شرجي جز بوي نفت و گاز چيز ديگري جاري نيست شير و عسل جاري نيست. بدبختي و بوي نكبت جاري است.


هنوز راهي به درون و راهي به بيرون نيافته و نجسته­ايم.  ديگر وقتش است كه بجوريم و بيابيم با اينكه چند روز بيشتر است آمده­ايم هنوز به آن عادت نكرده­ايم.

ديگر مي­خواستيم به همه چيز خانه دست يابيم ازآن خودمان كنيم.  در يك بلاتكليفي معلق زيادي دست روي دست گذاشته بوديم اينكه در جايي باشي و آنرا درست و تمام وكمال نداشته باشي آدم را يك جورهايي دچار وسوسه­ها و احساس عجيب و غريب مي­كند.  حتي گفتار عجيب و غريب پر از احساس اميد و نااميدي و ترس و واهمه­ي دور و دراز.  هنوز هيچي نشده فرشاد ادا و اطوارش بيشتر از قبل شده است و مادر را دل نگران مي­كند كه كرد ه است.

چپ و راست شيشكي مي­بندد و بي­واهمه هم.  چنان بلند و كشدار كه از خودت خجالت مي­كشي.  يا ابوالفضل يا علي اين چي بود كي بود.

گفتم بايد شروع كنيم همين حالا نه يك وقت ديگر.  كه زيادي منتظر مانده­ايم.  كه بالاخره يعني چه؟  قرار است چه بشود كه نشده است.  كه هنوز به آن عادت نكرده كه راههايش را نجسته و نيافته­ايم.  كه اگر نجنبيم از دستمان در مي­رود.  يك غريبه ناآشنا باقي مي­ماند.  كه ترس و واهمه­هاي بي همه چيز در تنهايي عوضي و درمان ناپذير هوار مي­شوند و ديگر نمي­توانيم هيچ وقت ديگر خانه را از آن خود كنيم.  و در اين تنهايي كش­دار بي­معني و بي­رنگي محض وا مي­دهيم و
مي­ميريم.   تك و تنها ... آن هم همين حالا كه آخرين كاميون بار اثاثيه دارد تخليه مي­شود نه يك وقت ديگر.

در گير و دار و بلبشوي تخليه اثاثيه­ها و جاگير كردن آنها و داد و قال و پر از وسوسه­ها و دل نگراني­هاي مادر در نحوه­ي تخليه و جاگير كردن آنها.

جا جاي آنرا پيدا كردن و جستن و يافتن و آنرا ازآن خود كردن با دغدغه­هاي هيشگي و جور وا جور براي عادت كردن و ماندن جا جا كردن و بال بال زدن مرغكي پرنده تا به جاي خواب و نشست و برخاستمان خوبي كنيم.  در تنهايي گور به گور شده و تنگ و تاريك و جاي نچسب و نامشخص يعني بالاتر از سياهي رنگي هست كه شيشكي بست و گفت نچ نيست.  اما راضي كردن مادر بعهده تو باشد گفتم باشد.  مي­دانم راه­حل آن چيست.

با اصرار و تمنا و كش و قوس مكرر ناله و مويه بالاخره راضي شد لباس­هاي سربازي­مان را از چمدان توي كمد بيرون بكشد و خودش را با غر و لند و با تشر و پس­گردني هاها.  به تنمان كند.  كه

شديم يك پا سربازي واقعي.  يك نظامي با تمام يال و گوپال با تمام شاخ و برگ يك نظامي جنگيده در خط مقدم جبهه.  آراسته و مجهز با تير و تفنگ و مسلسل و كلاه خود و قمقمه و شمشير آويخته و تماماً همه پلاستيكي.

مستتر در لباس خان مخالي ارتشي.  در روياي رو در روي جنگيدن با دشمن عراقي شكست خورده و نامرد.  كه هشت سال تمام مرزهايمان را با فكر تصرف و با خاك و خون كشيدن جوانان وطن عزيز جز بدنامي براي خودشان چيز ديگري به ارمغان نياورده­اند از منتهاي عليه جنوب تا شمال غربي.  كه جوانان با شهداء بسياربادرگيري­ها و جان­فشاني­هاي بسيار تمام وطن را از لوث وجود كثيف­شان پاك كردند.  نه اينكه وجب خاكي بدست نياوردند بلكه با كمك آمريكا و انگليس و فرانسه و تمام كشورهاي كمك كننده به آن بندر ناوشان هم از دست دادند.

در نقشه جايي كه دايي حسام به ما داد.  تمام نواحي­ها هاشور زده جنگ را بررسي كرديم.  اين چند روزه تمام كار و بارمان همين بوده كه نقشه را وجب به وجب در خلال نوشتن او.  بنادر خرمشهر و آبادان و معشور و نوادر در استان نوادر.  تمام جاهايي كه شامل اين هشت سال درگيري نفس­گير مي­شد.

سازمان ملل آخرالامر پذيرفت كه آغازگر جنگ عراق بوده است و قطعنامه سازمان ملل 598 در سال 67 شمسي پايان بدون مذاكره آن بود و ما حالا در سال 70 هستيم.  دو سال و اندي بعد از پايان جنگ.  آن سال ما دسته جمعي براي ديدنش آمديم اما حالا براي ماندن هميشه آمده­ايم.  ديد و بازديد موقوف.  با اينكه دايي­ها راضي­اند اما مادر باشد هر چه شما خواستيد.  با كوله­باري پر از وسايل پلاستيكي بسته به پشت.  با وسايل آويزان به خود  پوتين­هاي پلاستيكي­مان را دم در خانه در هياهوي رفت و شد كارگران بپا كرديم.  با چهار ستاره­اي كه روي هر شانه­ها داشتيم.  جملگي تمام حاضران كه ما را مي­ديدند با سلاح نظامي از ما عبور مي­كردند.  و ما ذوق زده و منتظر پايان عرايض طويل مادر خبردار مانده بوديم.  با دست­هاي زده به شقيقه­هايمان فرمانده ارشد مادر همچنان قرص و محكم فرمان صادر مي­كرد و ما پا به پا مي­كرديم.

فرمان داد:  با شمايم.  خوب گوش­هايتان را باز كنيد.  اووف از دست شماها.  واقعاً كه دق كردم.  از بس حرص خوردم. حرصم داديد.  آخرش مي­دانم كه دق مرگم مي­كنيد.

مادر صدايش دو رگه است.  از بس بلند سروصدا كرده است.  از بس نگران اثاثيه­هاست كه مبادا بشكنند، كه گم و گور نشوند يا اشتباهي در جايي قرار گيرند كه مدنظر نباشد.  دست خودش نيست.  استاد واقعي راست و ريس كردن تزئينات داخلي خانه­هاست.  مي­داند چطوري موش زنده را جا دهد كه مرغكي خوش خوان بنظر بيايد.  البته اگر غش نكند.  سوسك و مارمولك كه جاي خودش دارد.  چنان جيغ و ويغ براه بيندازد كه اون سرش ناپيدا.  استاد جيغ زدن مادر است و استاد رفع و رجوع كردن كارهاي وامانده­مان.  خروس بي­محل دقيقاً خودش است ما كه جاي خودمان را داريم وگرنه كدام مغز خر خورده­اي در اين بلبشو پيدا مي­شود كه بخواهد سرباز بازي كند.  فرمانده ارشدمان هنوز دارد ادامه مي­دهد.  يعني مي­خواهيد بگويد اشتباه كرده­ام شماها را بدنيا آورده­ام يعني گه خورده­ام باشد خب خورده­ام.  بدجوري هم.  ديگه چي.  ديگه چي از جانم مي­خواهيد.  به من چه كه پدر نداريد.  كه بالاي سرتان نيست.  كه توي خانه بند نمي­شود.  كه هميشه پس الواتي­اش است چه الواتي؟ آن هم اوه نه هرگز.  عرضه اين كارها را ندارد.  فكرش را هم نكنيد.  بي­عرضه­ترين مرد دنياست. من مي­گويم پس هست.  و بايد قبول هم بكنيد.

همه­اش بهانه بود.  نه اينكه مادر در فكر افه آمدن باشد.  با طرح اين جور مسائل بخواهد مساوات و برابري زن و مرد را به رخ بكشد.  كه با خواندن مجلات هفتگي زن روز و بانوان، جز اينكه جدول­هايش را هم حل نمي­توانست بكند كه فقط ورق مي­زد.  يا قسمت آشپزي­اش را، كه آرزوي آن هم غذا هم نمي­توانست تهيه كند كاري نمي­كرد.  يعني ازش برنمي­آمد.  دريغ از يك طرح جزئي.  در مورد مثلاٌ ورزش روزانه براي زنان در باشگاه محله ورزش زيبايي اندام براي تندرستي و خوش­اندامي.  اجتناب از پوكي استخوان. بيليارد زنان در روزهاي يكشنبه و پنج­شنبه. نه اينكه عضو انجمن زنان مسلمان باشد كه نبود.  حتي عضور انجمن محيط زيست.  كه در مورد ضايعات و خرابي چاه­هاي نفت و گاز و بلاهايي كه بر سر سرزمين آبا و اجدادي­مان درمي­آورد.  نسل آينده زنان مادران آينده مورد هجوم انواع امراض پوستي و مقاربتي خارش، خودش بارها مي­گفت، قرار مي­گرفت.  فاجعه زنان آينده نوادر. نه تنها از طرح مسائل روزمره زنان كه از اجرائيات آن هم عاجز بود.  اما اينكه خودش را درگير مبارزه با پدر كرده بود.  هيچي نبود جزء اينكه   نمي­خواستش.  بايد قبول مي­كرديم و اگر تحمل كرده بود وجود پدربزرگ و دايي­ها بود نه وجود ما.  احتياجي به حضور پدر در خانه نداشت.  احساس نمي­كرد.  طبعش اينگونه بود شايد شايد سرنوشتش اينگونه رقم خورده بود.  شايد از همان لحظه اول خواستگاري.  مطلبي را كه گاهي اوقات بر زبان مي­آورد.  پدر روزي همين طوري پرخاش كنان از دهانش در رفته بود: به من چي.  آني كه دوست مي­داشتي پر زد و رفت.  قالت گذاشت و رفت.  شايد زيادي سن و سال داشتي.  نه عزيز جان.  وقت زيادي برايت نمانده بود.  كه راه انتخاب ديگر نداشتي.  يا ترشي ليته يا نه ماندن و سوختن و مادر نشدن و چيزي نيست كه از يادت برود.  هرگز.  تلافي­اش را سرت درمي­آورم.  چه عشقي بود خدايا.  كه برايش دل سوزاندي.  ارواح عمه­ات.  اگر عشقي در ميان بوده باشد.  دختره ترشيده.  هرگز بي­هيچ اضافه­اي.  گور باباي زندگي مشترك هم كرده.  گو اينكه آن همه
سال­هاي از دست رفته كه لباس سياه را ترجيح مي­دادي.  دقيقاً روز بعد از عقد.  خب شايد مشكل روحي داشتي.  افسردگي مادر مرده گريبانت را گرفته بود.  به من چي گور باباي  همه­تان هم كرده. پدر نيامرز.  خيلي حرفه كه نوعروس لباس سياه سرتا پا سياه بپوشد.  عزاداري مخفيانه.  من كه به اجبار سر سفره عقد ننشاندمت.  مادر هنوز دارد ادامه مي­دهد.  حالا حالاها ول­كن ما نيست.  براي ما بلكه بيشتر براي خودش مطلب تهيه ديده است.  دل توي دلم نيست كه نكند خداي نكرده اثاثيه­ها نيست و نابود شوند آن وقت و اينها وقت گير آورده­اند مي­خواهند بازي كنند.  اووف از دست شماها. گوشتان را باز كنيد.  با شماهايم.  زياد حوصله ندارم.  مي­فهميد با شمايم نه با در و ديوار.  كه كاشكي اينطورها بود.  قبلاٌ هم بهتان گفته­ام باز هم تكرار مي­كنم، زياد از خانه دور نشويد.  فهميديد.  هنوز خطر وجود دارد.  بسيار هم وجود دارد.  كم يا زياد مهم نيست.  خطر فاجعه­ست.  اگر منم كه مي­گويم از خانه خارج نشويد.  براي خودتان مي­گويم اينطور امن­تر است.  خطرها هنوز رفع نشده­اند.  اگر مي­بينيد كه اينجايم آنهم بدون حساب و كتاب كه سرمان را پايين انداختيم و راهي شديم.  و حالا من فقط من يكي بايد تاوانش را پس بدهم.  نه هيچ كس ديگر.  من بايد عذابش را بكشم و حرص بخورم، خود خوري كنم و گلويم را پاره كنم.  كه چي بشود چون توي اين خانه كسي عقل درست و حسابي ندارد.  از اولش هم نداشتيم و نبوده و نيست ابداٌ.  حرفش را هم نزنيد.  گفتم كه هنوز مين­ها و بمب­هاي عمل نكرده بسياري وجود دارند كه خنثي نشده­اند.  راديو و تلويزيون بندر نوادر هم مرتب اعلام مي­كند كه مواظب بچه­هايتان باشيد.  طرف زمين­هاي خاكي و خالي اطراف به هيچ عنوان حق نداريد برويد.  دست به اشياء مشكوك هم نزنيد.  اصلاً حق نداريد به چيزي روي زمين دست بزنيد.  بمب­ها و خمپاره­ها و مين­هاي بسياري با اشكال عروسكي و ميوه امكان دارد در همه جاي نوادر ديده شوند.  شكل پرتقال، سيب و گلابي.  آنها خوردني آنها عروسك اسباب­بازي نيستند.  آنها منفجر مي­شوند و آدم را تكه پاره مي­كنند.  عراقي­هاي عوضي هيچ علاقه­اي به مردم اين مرز و بوم ندارند هرگز عراقيها دوستمان نداشته­اند پس نگوييد مگر دل درد داشته­اند كه الكي مفتكي روي زمين پخش و پلا كنند.

اصلاً خم شدن روي زمين ممنوع است.  دست زدن همان و تكه شدن همانا.  تق تق آدم را هزار تكه مي­كند.  فهميديد دل و روده آدمها را مي­ريزد پايين.  اصلاً پودر مي­شود.  چيزي ازش باقي نمي­ماند.      دختر و پسر، زن و مرد.  نترس يا ترسو سرش نمي­شود.  حالا وقت بازي كردن نيست.  يعني حالا نيست كاشكي مي­گذاشتين براي وقتي ديگر. فهميديد.  حوصله مرده و مرده­كشي و كفن و دفن ندارم.  اصلاً ندارم.  اگر مي­گذاشتيد براي وقتي ديگر كه اعصابم سرجاش باشد.  خيلي خوب مي­شد.  آهاي آقا باتوام.  يواش­تر.  مواظب پايه­هاي آن باشيد.  آره همان جا خوب است.  بگذاريد.  بعد هم مواظب لباس­هايتان باشيد.  زود است كثافت­كاري كنيد.  هنوز ماشين لباسشوئي را راه­اندازي نكرده­ام.  بعد هم توي اين هواي گرم و خفه نمي­دانم چطور تحمل مي­كنيد.  واقعاٌ توي اين لباس احساس خفگي نمي­كنيد.       لا­اله­الاا... از دست شماها.  امان از دست شماها.  مي­فهميديد هنوز راه نيافته يعني چه؟  اگر حوصله­ام را سر برديد مي­دانيد كه چكارتان  مي­كنم اما اگر براي هيچ كسي خوب نباشد براي تو يكي فرشاد خوب خواهد بود.  تا از شر صداهاي وحشتناكت راحت شوم.  نمي­دانم چرا از وقتي پايمان را اينجا گذاشته­ايم تعدادشان بيشتر شده است و     كش­دارتر و محكم­تر از قبل.  آن­ور تر.  خوب است.  بگذارش زمين اما يواش، آهاي آقا يك كم تندتر دارد دير مي­شود ها. هنوز كلي كارتون و جعبه باقي مانده است.  راستي قبل از بازي برويد از دايي حسام بپرسيد چقدر ديگر باقي مانده.  تمام خانه دارد پر مي­شود و هنوز كلي ديگر مانده است.  آهان زود باشيد. خوب است.  آنجا نه اين جايش است اتاق.  آره.  مربوط به اينجاست دستت درد نكند.  خوب است برويد بالا.  آره با توام.  شما نه شما آره با توام.  شما برويد بالا.  اتاق اولي.  شما هم همان جا كه ايستاده­ايد.  آره خوب است.

صداي مادر كه دورگه است حالا لرزان و خسته بگوش مي­رسد.  ول­كن ما نيست.  هنوز ادامه مي­دهد:  پس دست زدن بي دست زدن.  با اينكه بندر نوادر دارد يواش يواش شلوغ پلوغ مي­شود اما هنوز كاملاً زود است تا مثل سابقش شود.  فهميديد.  گو اينكه بعضي خانواده­ها مطمئناً برنمي­گردند.  در همان جايي كه بعنوان جنگ­زده جاگير  شده­اند جاخوش كرده و بهيچ عنوان هم بر نمي­گردند.  مگر مغز خر خورده باشند كه برگردند.  تازه معني خوش آب و هوايي را فهميده­اند.  مگر ديوانه باشند يا بشوند كه برگردنند.  اما بعضي­ها مثل ما كه خريت كرده­ايم، برگشته­اند.  كه كم هم نيستند.  آنهم سرناچاري.  ناچاري نه از سر نداري، بي­پولي بلكه از سرداشتن پول و مايه­ي زياد.  آره همين طوراست.  وگرنه چه دل دردي داشتيم كه يهو جاكن كرديم وشديم كه.  بي­هوش و حواس راهي شديم.  كه چه بشود اصلاً به من چه.  من كه تمام حرف­هايم را زده­ام، حرص خورده­ام.  به من چه.  باشد خودشان بايد، بالآخره مي­فهمند كه اشتباه كرده­اند.  بدجوري هم اشتباه كرده­اند.  آهاي يك كم تندتر.  اين طرف­تر باشد.  شما يكي آره با توام طبقه بالا اتاق اولي.  رويش چي نوشته، شكستني.  رويش ننوشته باشد.  ننوشته پس جايش تو اتاق پذيرايي است.  اين يكي اتاق آره پشت سرم، آره.  اين تخته شكسته چيه.  هان ميز غذاخوري است مطمئني.  هوووم. گمانم بايد در انباري گذاشته شود.  توي حياط پشتي.  از اين در برويد بيرون.  آره در روبرويي.  بهرحال كاراحمقانه­اي بود كه انجام داديم.  تاوانش را هم بايد پرداخت كنيم.  همگي­مان يك به يك.  از همه بيشتر سهم من است.  من مادر مرده.  بعد هم.  آهاي يك كم تندتر اين يكي توي آشپزخانه جايش است.  جعبه كوچك را توي همين راهرو بگذاريد.  خودم بازش مي­كنم.  كافي است.

كم كم از دم درب اصلي خانه به داخل راهرو كشانده شده­ايم.  كنار كشيده از عبور و مرور كارگران و بارهايشان كه به دست پا به كول دارند.  در چشمان سرخ شده و صداي دورگه و لرزان مادر خستگي بسيار موج مي­زند.  كاش تمام شود.  پا به پا مي­كنيم.  هر از گاهي از راهرو به هال مي­رود و نيم نگاهي به طبقه بالا مي­اندازد.  بدنبالش اجباراً بدنبالش مي­شويم.  هنوز ادامه مي­دهد.  پس عروسك
بي­عروسك سيب و پرتقال بي­سيب و پرتقال اصلاً ميوه بي ميوه.  اصلاً و ابداً به چيزي دست نمي­زنيد.  سعي كنيد توي باغچه باشيد در ضمن به اثاثيه­هاي رها شده توي باغچه جلويي و پشتي دست هم نمي­زنيد.  اووف خسته شدم.  به جز چيزهايي كه بهتان گفتم اشكالي ندارد.  فهميديد.  به شمشادها هم دست نمي­زنيد. امكان اينكه بمبي عمل نكرده­ايي توي آنها گير كرده باشد.  اينكه توي گلها.  چي گفتي تو.  راستي كدام گل و شمشاد و گفتي چي.  تازه كاشته شده­اند، تازه جوانه زده­اند. چقدر خرم من.  چقدر حواسم پرت است.  بعد هم تو فرشاد لازم نكرده ازم ايراد بگيري.  توجهي نداشتم.  از بس حرصم داده­ايد پاك خل شده­ام.  توي مرغداني هم نرويد.  چي گفته بودم اشكالي ندارد.  باشد پس اشكالي ندارد اما خودتان را كثيف مثيف نكنيد.  بعد هم از شير آب باغچه به هيچ عنوان استفاده نكنيد اگر خواستيد فقط از آب يخچال مي­نوشيد.  صدايم بزنيد خودم بهتان مي­دهم.  مطمئنيد كه احساس خفگي   نمي­كنيد در اين لباس سربازي.  وقتي
مي­بينمتان احساس بدي پيدا مي­كنم.  انگار بزور دارند توي آب خفه­ام مي­كنند.  يكي با چماق توي سرم مي­كوبد.  خدا كند اثاثيه­ها تمام شود ديگر جايي براي آنها باقي نمانده است.  گمانم در جابجايي بعدي چيزي از اثاثيه­ها باقي نماند.  جز مشتي خاك­روبه و بدرد نخور پاك آس و پاس مي­شويم.  همين روزها به خاك سياه مي­نشينم.  اصلاً حالا هم به خاك سياه نشسته­ايم.  قبول نداريد.  يعني اينهم نتيجه تباني و دست به يكي كردن آقايان محترم و عزيز دردانه اين خانه.  تاوانش چيزي نيست جز تبديل شدن به دويوانگي و راهي بيمارستان شدن با دست­هايي بسته با زنجير.      بي­معطلي اين چمدانها كجا بودندكه بيادم نمي­آيند.  ممكن است هان آن پتياره باشند خوب است بگذاريدشان همين وسط.  هان خوب است آره.  يك كم زودتر بجنبيد دارد شب مي­شود ها.

پاك ما را فراموش كرده است و هر دم به طبقه بالا نظر مي­اندازد.  پتياره.  انگار نه انگار كه داريم نقل و مكان مي­كنيم كه داريم جابجا مي­شويم.  نه شوق و شوري نه غم و غصه­اي.  نه احساسي نه حسي.  انگار براي تفريح آمده است چرا كه نه.  اصلاً چرا بايد ناراحت باشيد.  گور باباي همه هم كرده.  به او چه مگر دختر خانه و خانواده است كه دلش يك جورهايي مثل سير و سركه بجوشد.  عفريته، خيال برش داشته فكر كرده خانه­ي عمه­است.

دايي حسام مثل پدربزرگ توي دست و پاي مادر نيستند.  دايي حسام پاي ماشين است و پدربزرگ در اتاقش.  اينطوري از بگو و مگو و
كل­كل كردن­ها با مادر مرخص­اند.  پاي بار دايي حسام يك­ريز سيگار روشن مي­كند.  از اينكه دوباره به خانه قبل­شان برگشته­اند.  خوشحال است.  اين خانه.  خانه قبلي آنهاست كه مادر و دايي­هايم درش بدنيا آمده­اند.  من و فرشاد هم درش بدنيا آمده­ايم.  اما زياد در آن نبوده­ايم چون اوايل جنگ از آن رفته بوديم.  به قول دايي حسام از آن گريختيم.  فقط دايي مراد دست تنها از آن محافظت كرد كه به اين روز هم افتاد.  دايي حسام منتظر است كار تخليه بارها تمام شود تا يك ضرب به طبقه بالا برود و نوشتن را شروع كند.  به قول مادر اتل­متل­هايش را از سر بگيرد.

به قول دايي حسام گريختيم و بعد از سالها دوري از آن، بعد از هفت هشت سال، بلكه بيشتر نه ده سال، دوباره به آن برگشتيم تا نهال مرگ را بنشانيم.  مادر جور ديگري عقيده دارد.  مي­گويد:  اگر بر  نمي­گشتيم  هم آب از آب تكان نمي­خورد اگر اصرار آنها نبود.  اگر بخاطر دل دايي مراد نبود. جهت جلوگيري از مرگ تدريجي او.  بخاطر آن پتياره كه با ديدن ارث و ميراث ارزشمندش دلش قرص و محكم شود با اجراي بازيهايش بد سرانجامي نداشته است.

آره اما ما نبايد از كلمه پتياره استفاده كنيم.  وگرنه قشقرق بپا
مي­شود.  مثل آن دفعه كه از دهن فرشاد پريده بود و روزگارمان سياه شد.  بدون يك نقطه سفيد حتي.  يك لحظه دنيا را روي سرشان خراب كردند.  به همديگر پريده بودند و از كوچك گرفته تا بزرگ چشم چشم را نمي­ديد.  هرچه بود و نبود توي هوا پرتاب شد.  غائله بعد از چند ساعت فروكش كرد.  مادر حد و حدود ملاحظه را مي­فهمد اما در مورد زن­دايي مراد آنرا يا اصلاً بكار نمي­گيرد يا خيلي كم بكار مي­گيرد.  دست خودش نيست.  مي­گويد نمي­توانم.  اصلاً نمي­توانم ببينمشو عكس­العمل از خودم نشان ندهم.  چه برسد به اينكه او را تحمل كنم.  از من نخواهيد كه حدش را نگه دارم.

حد و حدود اين هم مثل آن يكي است.  حدي كه با گام­هاي پاي دايي حسام اندازه­گيري شده باشد. اين چند روزه بحث­شان سر اين بوده است كه ابعاد خانه چگونه بوده است.  كوچك يا بزرگ.

كارگران خسته از تردد و جابجايي و حمل اثاثيه، هنوز دك­دك كنان اثاثيه­ها را كول و بغل دارند و هن­هن كنان با بوي عرقشان كه بيداد مي­كند، در هر جاي كه مادر اشاره يا مي­گويد مي­گذارند و خداخدا مي­كنند هرچه زودتر كارشان تمام شود.  اگر بحال خودشان بگذاردشان گمانم بي­معطلي بدون گرفتن حق­الزحمه خودشان را از دست مادر نجات دهند و پا به فرار بگذارند.

در يك فرصت طلايي، يا گفتن يالا بزنيد به چاك با شماهايم.  تا به كارهام برسم.  ما هم مي­زنيم به چاك.  ديگه تخليه بار و اثاثيه به پايان رسيده است.  دايي حسام را مي­بينم كه دارد طرف­مان مي­آيد.  كارش تمام شده است.  حال آسوده خاطر مي­تواند به اتاقش برود و بنويسد.  از كنارمان رد مي­شوند دستي به سر و گوشمان مي­كشد.  داخل خانه مي­شود.

كارگران همگي در ايوان جمع مي­شوند و خودشان را مي­تكانند.  و بعضاً خودشان را با شير آب باغچه تر و تميز مي­كنند.  يكي از آنها، سركارگرشان با مادر چانه مي­زند.  يكي به دو مي­كند.  مادر آدمي نيست كه به راحتي پول از دستش بيرون بيايد.  خون به دل مي­كند تا يك قران بدهد.  يك شاهي يا يك ميليون برايش فرقي ندارد.  بالآخره راضي مي­شود.  تا پولشان را بدهد.  با گرفتن پول يكي يكي پشت سرهم راهي شده از درب باغچه خارج مي­شوند.  همگي توي ماشين مي­پرند و لحظه­اي بعد سكوت صقيلي جانشين هياهوي كر كننده قبلي مي­شود.  حال و روز و هياهويي داخل گوش­هايمان لانه كرده غوغا مي­كند.  مي­دانيم كه بعداً عادي مي­شود.  وقتي كه ديگر به آن عادت كرديم.  وقتي مثل اثاثيه­ها همدم اثاثيه­ها، همرنگ اثاثيه­ها هم شكل آنها فسيل شويم.  مي­دانيم به آن خو مي­گيريم.  قاعده­اش چنين است.  همانطور كه مي­دانيم بالآخره به اين يكي خانه هم عادت
مي­كنيم.  و با آن يكي مي­شويم.  و بعد احساس دلتنگي نمي­كنيم.  وقتي كه تماماً از زير تا بالايش را دانستيم وقتي تمام راه­هايش را جستيم و يافتيم.  وقتي كه با آن يكي شديم. وقتي كه مثل تمام اثاثيه­ها استقاطي.   رنگ و رو رفته.  خارج از جهان هستي در هیاهوی کر کننده وزوز در گوشی­یمان، در حالیکه مادر در لابلای اثاثیه­ها و کارتون و جعبه­های خالی توی حال ایستاده است.  غلام هم سر و
کله­اش پیدا می­شود.  هر دو را به حال خودشان می­گذاریم و بازی­مان را شروع می­کنیم.  دقیقاً دم در خانه.  که از در باز آن همچیز هویداست.  تا ناهار، ناهاری که دی غلو با این برو بیا و هاگیر واگیر.  قرار است به خوردمان بدهد، هنوز وقت باقیست.  دی غلو خجالتی است.  خودش را در آشپزخانه پنهان کرد ه تا با رفتن کارگران فاجعه ناهارش را نشانمان دهد.  از طبقه بالا سر و صدایی نمی­آید.  همچنان همچون آن یکی خانه قبلي سلطان مطلق این خانه مادر است.  چادر را به گوشه­ای پرتاب می­کند روی مبلی می­نشیند و به در و دیوار و اثاثیه­ها می­نگرد.  به اثاثیه­هایی که از نتراشيده نخراشيده بنظر
می­رسند که انگار مربوط به قرون گذشته­اند.  گرد و غبار گرفته.  مادر دلش نمی­آید چیزی را دور بیندازد. اشیاء و اثاثیه تماماً قدیمیند.  طرح چيدمان­هاي مادر هميشه توی چشم می­زنند و دل تنگ مي­آورند.  رنگها هميشه سرمه­ای و قهوه­ای تیره و سیاه­اند و وسايل همگي چوبي و سنگين و قديمي.

هنوز ضبط صوت نواری فیلبس و صفه­های بزرگ سیاه رنگ را نگه داشته است.  حتی تلویزیون بلند لامپی، یخچال واقعی.  یک رادیو چوبی قدیمی هم توی وسایل جز دکور خانه دیده می­شود.  آنها را به اصرار مادر در اتاق پذیرایی جا داده­اند.  با دو ساعت دیواری بزرگ و شمامله­دار چوبی.  گمانم به زمان مادر يا عقب­تر زمان مادربزرگ مربوط می­شود.  عقربه­ها روی عدد سه مانده­اند.  گويي زمان مرگ این خانه را نشان می­دهند.  اگر بگذاریدش تمام اشیاء اسقاطی دنیا را هم جمع­آوری و نگه می­دارد در وجب وجب خانه.  دمپایی کهنه و كفش­ها و لباس­های تکه و پاره را نیز هم.  دست خودش نیست.  جز اعتقادات و علاقه­منديهايش است.  فرمان فرمان اوست.  حالا هم که دیگر پدر نیست.  یکه­تازی می­کند جزء لاینفک وجودش است.  مردد و دو دل، نگاه خسته­اش را لابلای اثاثیه­ها می­دواند با غم گنگی لانه کرده در لابلای چروک­های صورتش که آه­های کوتاه و بلند همراهی­اش می­کند.  بیرون بیا هم نیست.  یگانه یار و یاور مادر در تمام لحظات زندگی­اش بوده است تا به یاد دارم همین گونه بوده است.  مضطرب و دو دل.  انگار چیزهایی سرجایشان نیستند.  با اینکه سعی و کوشش بسیار کرده اما هنوز آنی که باید بشود نیست.  این ست که در روزهای تعطیل بیشتر با سر و صدا و قدم زدن­ها زیاد سعی دارد آنها از خود دور کند.  «بلند شید.  ياللـه، شروع كنيد.  دير است درس­هایتان دیر شده است.  يالا صبحانه دیر شده است.  لباسهایتان را هنوز نشسته­ام باید حمام کنید.  آب سرد می­شود و بعد وقتی که وسط­های روز باشد.  خوابی نه سنگین فرا مي­گيردش و با پلک­های نیمه باز فرورفته در رختخوابش ثانیه­ها را می­شمارد تا شب بیاید.  انگار چیزی را همیشه کم داشته است.  در غم از دست دادن چیزی، چیزی از آن وجودش یا خانه درونی و بیرونی، که آنرا دوست می­داشته است.  بی­خبر حتی، پنهان از او یا نه درست در مقابل چشمانش ربوده باشند و این که نتوانسته کاری کند کارستان و نگه­اش دارد.  بدین گونه درهم و چول نه به حد واژگونی بلکه به مرگی تدریجی.  همانی که به قولش مادربزرگ را درخود حل کرده بود و سر بزنگاه برده بود.  درست مثل او نه كمتر نه بيشتر حرف تمامی عمرش که به آن اعتقاد کامل داشت اما چیزی که بود و نبودش فرقی در این خانه توفیری در این خانه نداشته است که حرف و حدیثی را بدنبال خود نکشانده باشد وقت بی وقت بود و نبود پدر بود.  که وقتی آخرین­های اثاثیه­های خانه اهواز را بار آخرین کامیون کرده و راهي بود.  وقتی درب آن خانه را هفت قفل زده و کلیدش را به کسانی كه پدربزرگ سفارش کرده داده بود، خودش سوار خودرویش شده و یک ضرب رانده و رسانده بود.  ساعتی قبل از رسیدن این کامیون آخری.  همین که چند لحظه پیش از جلوی خانه عبور کرد.

بعد هر آنچه كه بود و نبودش را رسماً به عرض پدربزرگ و دایی حسام تمامي اهالي خانه اعلام کرده و خود را از زیر بار دینشان رهانید و گردن برافراشته یافته طور در آشپزخانه.  دقیقه­ای چند پشت میز غذاخوری نشست و سیگاری گیراند آسوده خاطر سرورو شسته همچون هميشه و حلقه­های سیگار را به هوا بالاي سرش بیرون داد.  کاری که به سرحد مرگ مادر را رنج می­داد.  در فضای آغشته به بوی زنگ و دود و دم و بوی ادویه.  در فضای بس سرد و یخ­زده آنچنان یخ­زده که دورا دور منتظر بودیم اتفاقی بیفتد، که مورمورمان می­شد.  سرد و
یخ­زده در سالیانی دراز همچون پادوی مغازه­اي در راسته­ی بازار، ایستاده دست به سینه، چیزی که از پسش برمی­آمد چون گذرانده بود.  که می­توانست بعداً هم بگذراند.  در مغازه­ایی در بازار طلافروشان.  ندیده می­دانستیمش.  پایین­تر از بازار مسگران.  جای خوش و آبرومندانه به نظر اوو ما چیزی که مادر قبول نداشت.  آنرا فقط در شأن پدر می­دانست و بس.  نه به خانواده نوادری بزرگ.  که اینگونه لایقش بود و کوتاه نمی­آمد.  که زیادی دله بود.  نه دله درست و حسابی.  رنگ و روغن زده برای توجه دیگران.  که از قدیم درنوادر باهاش آشنا بودند.  آنهم در جریان اولین «اينگونه مي­شود خانه­اي از آن من و تو از آن ما، خانه­اي هميشه از آن ما و از آن من و تو هميشه.  ممتد و پيوسته» روز ورودمان به نوادر در سال 67 و بازگشتمان او هم همین طوری به بازار نرفته بود که همان دم برای آن مغازه و آپارتمان بالای آن.  جایی برای بود و نبودش که به زودی به آن دیر یا زود
می­رسد. که هیچ شک نکردیم که موفق می­شود که موفق بود.  که غیر از این بشود در لج­بازی با کس دیگری است تا تیشه به ریشه که نه سوهان روحش بشود.  هردم تا غذاب را به هزار راه تا توی مغز استخوانش بکشاند.  لااقل در این باب با یکدیگر مساوی باشند.  بشوند.  در سوختن و ساختن و عمر هدر دادن.  مي­گفت:  «مادر مرده چه نفرین گیرای دارد.  سق سیاهی دارد.  ردخور ندارد نفرینش.  به دو دقیقه نکشید.»  در گرماگرم نوشیدن جرعه جرعه استکان چایی­اش در اینکه ناهار چگونه سهم­بندی کنند.  تا کارگران نیامده چگونه شکم را می­توانند پر کنند.  و سرپایی چیزی را به نیش بکشند و اینکه

اینجا جایی نیست که مادر را بتواند خوشحال کند.  که هیچ وقت نبوده است که نتوانسته خوشبختی را نثارش کند و خانه را حالا خانه را بگو باشد که مرد ایده­آل مرد مردانه رویاهایش آن روزها که هم سطح خانواده هر کس لایق خلایق هرچه لایق.  اما بعضی وقت­ها اشتباه پیش می­آید.  سیخ و کباب هر دو با هم کباب می­شوند یا سنجاق نمی­دانم چی­چی.  به آنجای تن آدمی فروکن و سوزن جوال دوز به جای دیگر.  به هر حال هر چه باشد اول باید پیاز را سرخ و تفت داد بعد گوشت را همین گونه و بعد هم گوجه­های رنده شده را لیمو عمانی و فلفل و نمک که یادت نرود که فاجعه می­شود بعد هم اگر سبزی سرخ کرده یا نه بهتر است نخودلپه یا نه دانه­ای بادمجان یا بامیه یا نه گور بابای هرچه شکم است کرده.  به من چه که لوبیا چشم بلبلی پدربزرگ عاشقش است بهتر از لوبیا چیتی است که کنسروش همه جا پیدا می­شود که مثل بچه موش­های تازه تولد یافته­اند که نمیشود تشخیص داد که کدام یک لوبیا چیتی یا بچه موش است.  برای زبده­هاش هم شکل است تا تفاوت را پیدا کند که آیا لانه لوبیاست یا بچه موش یکساعته است ليز و لزج و صورتی رنگ با خطوط لب و لوچه و چشم­های کورشان همچون خطوط لوبیا عمق نزن که کارگران دارند می­آیند کالباس، سوسیس و ماکارونی و این غذای جدید چیست که همچون مرض طاعون منتشر شده همچون عن گربه پهنه گفتي پیتزا است که نفرين خدا هم نمی­ارزد که یبس کردن استاد هر چه روز دریغ توان فردا.  که بیا و تماشا کن، دومین استکان چایی را فورت فورت سرکشیدن منتهای آرزوی پدر بود تا بالآخره آخرین بگومگو تاریخی­شان را اگر قد می­داد براه بیاندازند و پی کارشان برای همیشه بروند که می­رفتند بعد مقصر مادر بود.  پدر از جایی که نشسته بود دستی به سرو رویمان کشید و بالآخره چایی­اش را نوشیده بلند شد.  خودش را در آینه دیواری آشپزخانه صاف و صوف کرد.  سوت­زنان آهنگ دلخواه­اش را زد.  و از در همان حال بیرون آمده از پذیرایی هم بدون خداحافظی از هیچ کس دیگر.  دم درب اصلی. کهنه­ایی پارچه روی کفش­هایش کشید تا برق افتادند.  از پیاده­رو وسط باغچه گذشت در همان حال که بدنبالش روان شدیم و بعد بودیم گفت.  بگو پدر به مأموریت می­رود.  بگو باید حتماً برود.  حیاتی است باید برود و گرنه اداره­اش ورشکسته و نابود می­شود.  که به گردن او نهاده­اند و گرنه آن حلقه چاه در حال حاضر به سنگ بی­بو و خاصیتی می­رسد که گوز هم در خود مخزنش ندارد.  که اپک این سازمان جهانی نفت به ورشکستگی کامل می­رسد که چاره ناپذیر است که سیر کردن شکم مردمان گرسنه دنیا بستگی مسقیم دارد.  به آبکی بودن یا نبودن.  مایع غلیظ بودن آتش شور باین که اسمش نفت است و مردم به آن وابستگی مهلک پیدا کرده­اند با مرگ و میر و نابودی هستی­مان مرتبط است.

بگوید که ماشین اداره آمده است بگوید که سر فرصت ازشان خداحافظی می­کنم بعد دوید.  دیوانه­وار با سر و وضعی که داشت انگار جن دیده بود.  در حد و توان حیوانی­اش. دو صدمتر جسمانی را انجام داد.  چنان که گفتیم نکند خانه­مان آتش گرفته است و دارد پی کمک می­رود.  حتی گفتیم نکند كه جانش آتش گرفته است.  که دل و روده­اش تا به درب باغچه برسیم او گم و گور شده بود.  برای همیشه.  اینگونه او را برای همیشه از دست دادیم.  چیزی را که از قبل انتظارش را می­کشیدیم روزی روی بدهد.  که دیر یا زود اتفاق می­افتاد.  آهسته گفتم فرشاد یعنی برای آخرین بار دیدیمش.  ها بله در این خانه البته.  گفتم یعنی دلت برایش تنگ نمی­شود.  گفت ها بله.  پس ما بعد از این باید تنها زندگی کنیم.  گفت ها بله.  گفت بازی.  گفتم حالا با این شلوغ پلوغی با این همه برو و بیا کارگران گفت ها بله.  گفتم تا ناهار تا آنها بیایند و بروند و شب بشود و خسته شویم تا بعد خوابمان بیاید.  آنقدر خسته باشیم تا خوابمان بیاید آنقدر خواب تا سرمان را روی بالشت گذاشتیم خواب هفت ستاره هفت آسمان هفت پادشاه را هفت آسمان بل را.  هفت آسمان بی­ستاره را هفت نفر باقی مانده را یکی یکی شاید هم دسته جمعی.  نفرات توی این خانه را مادر گفت.  ذهنی غریب داری برخلاف ذهن فرشاد.  ذهنی پر از ترس و اوهام بی­شمار پر از هول و هراس از هر چه هست و نیست.  ذهنی وامانده. نشأت گرفته از منبع عظیم ترس.  امیدوارم به سرحد مرگ ترا نکشاند که بتوانی آماده باش باشی در همه لحظه­های زندگیت.  اینگونه دل نگران توام.  دل نگرانم میکنی وقتی می­گویی می­ترسم مامان.  ترا به خدا این قدر نگو می­ترسم.  مگر چه خبر است.  مگر قرار است چه بشود که دل واپسی.  که در هول و هراسي هميشه چرا مگر فرشاد همزاد تو نیست که آسوده خاطر.  خدا به فریاد تو برسد.

گفتم یعنی دیگر او را نمی­بینیم.  گفت.  نچ.  نه دیگر هیچ وقت. 
پ ت پ ت گفتم ترا به خدا این صدای لعنتی بدشگون را از خودت در نیار.  گفتم بالآخره کاری را که می­باید سالها پیش می­کرد به سرانجام رساند.  رهانید از هفت دولت آزاد کرد.  برایش اینطور بهتر بود مگر نه.  وقتی مادر هیچ وقت تحویلش نمی­گرفت چه دلیلی داشت که بماند و باز هم ادامه دهد.  ای کاش می­توانست ادامه دهد.  همگی می­دانند و خودش بهتر از همه بیشتر که اینطور برایش خوبتر خواهد بود.  انشاءا... در آن مغازه­ها و آپارتمان به حق خود برسد.

گفتم:  حالا چکار کنیم.  چگونه بازی­ايي کنیم.  گفت:  سرباز بازی چطوره.  بازی جنگ و دعوا. بازی تصرف درگیری.  آره سرباز بازی بهترین خواهد بود.  لباس هم داریم.

گفتم. خوب است خیلی خوب اما من حالا حوصله­اش را ندارم.  بهتر است برویم و ماهواره تماشا کنیم.  کامپیوتر هم میکروهم گفت حوصله هیچ کدامشان را ندارم. گفتم. چطور است مكالمه انگلیسی کار کنیم.  یا ریاضی یا املاء هم می­شود.  مادر کتاب سال سوم را دارد.  نمی­دانم از کجا بدست آورده است.  شايد دوست دارید زودتر از معمول توی رختخواب برویم.  چراغها را خاموش کنیم و توی تاریکی بسر ببریم.

گفت:  راستی دی­غلو هم حوصله آدم را سر می­برد.  گفتم:  آره همین طور هست.  گفتم من فرمانده­ام.  گفت نه اول من بعد تو.  گفتم:  چرا گفت چون اول من گفتم.  پس بنابراين من فرمانده­ام.  اصلاً نوبتی فرمانده می­شویم.  از کجا شروع کنیم. گفت:  از همین بیرون.  بهتر است از درب باغچه شروع کنیم.  قبول کردیم. بسوی درب باغچه براه افتادیم.  نرفته با داد و قال مادر برگشتیم.  می­گفت چه خبر شده کجا دارید می­روید.  چرا توی دست و پائید.  دایی حسام دم ماشین مواظب کارگران بود که شروع به تخلیه کرده بودند.  برگشتیم توی ایوان.  منتظر شدیم تا دستور نهایی را صادر کند.  بالآخره باید از جایی شروع می­کردیم.  از بیرون از خانه.  به چشمم نمی­آمد.  وگرنه تا ما در خواب و خوراک مرخص بودیم لج کرده همان لحظه که به زور به تنش کردند به خنده افتادم.  که عصبانی شد و باعث شد مادر تشر بزند و غائله را بخواباند.  منهم ساعتی بعد دامن قرمز بد شکل کشی پوشیدم.  اما به من خوب می­آمد.  اما به او اصلاً مخصوص با آن پاهای پرمویش.  دامن را برای زنان درست کرده­اند همانطور که تلفن را.  به سفار ش همگی او باید توی اتاق بماند و تکان نخورد.  ورجه ورجه باعث عودت بیماری­اش میشود باید در هوای سرد اتاق که با باد کولرهای گازی سرد و خنک می­شود بماند تا بلکه خوب و سرحال شود.  اما او یک دفعه یادش رفت و شلوغ پلوغ کرد.  همی بالا و پایین کرد لی­لی کنان بازی کرد تا بالآخره عرق کرد و عرق باعث درد و سوزشش شد.  و گریه سر داد.  نتوانست تحمل کند.  منهم باهاش گریه کردم.  مادر داد زد.  چه خبرتان است.  مگر چه شده.  درثانی فقط پسرها.  می­فهمی دختر.  فقط آنها.  دست از سرم بردار. بعداً می­فهمی که چه می­گویم.  همانطور که مگر تو را خال کوبی نکرده­اند.  مگر او هی بهانه و ایراد میگیرد.  ترا که نمی­شوند ختنه کرد.  زشت است از این طور حرف زدن دست بردار.  بهت می­خندند.  فرشاد توی اتاقش به خود
می­پیچید و ناله می­کرد و اشک می­ریخت.  بعد یواش­یواش نعره کشید.  که مادر مجبور شد مرا از اتاق بیرون کند.  می­خواست دامنش را بالا بزندیا از تنش بیرون بکشد.  و جای زخمش را مرهم بگذارد.  بیرون اتاق ایستادم.  یک لحظه صدایش کم شد و بعد دوباره نعره کشید.  زیاد طول نکشید که دوباره آرام شد.  وقتی داخل شدم. یک مشت سقز و شکلات توی دستش بود.  آبنبات هم بود.  ادایش را در آوردم.  دست به کمر زدم و خم و راست شدم و الکی گریه سر دادم.  دامن قرمز در حالت ایستاده به قالی   می­سایید.  داد زد مامان چرا او از تاق بیرون نمی­رود و هی مخندد و شکلک درمی­آورد.  بعد خودش شروع کرد تا عصبانی­ام کند.  بعد ساکت شد.  دامن قرمز را بعد از چند روز بالآخره درآورد.  انگار خوب شده بود.  من هم درآورم.  او  دامن­های را در چمدان چرمی بزرگ قایم می­کند.  می­پرسم چرا قایم می­کند. 
می­گوید.  چه می­دانم.  برای مبادا.  شاید خدا بهم بچه دیگری داد.  می­دانیم که به پدر و مادرها خداوند بچه می­دهد.  گراینکه فرشاد بعضی وقت­ها پخ­پخ­کنان.  خداوند وقتی از پدر و مادرها راضی باشد به آنها بچه می­دهد.  از آسمان برایشان می­آورد.  دامن قرمز را با احتیاط بسیار از خودش دور می­کند من پشت می­کنم تا نبینم.  اما من لازم نکرده احتیاط کنم از این نظر از او سرم.  این او را دلخور می­کند.  کمدمان پر از اسباب­بازی­های پلاستیکی بسیاری است.  پر از عروسک و توپ و راکت و پر از ماشین­های کوکی و پلاستیکی و فلزی.  پر از تیله­های شیشه­ای.  مادر به کمک در و همسایه­اش نذری را می­پزد.  در پاتیل مس.  در حیاط بار میگذارد.  از شب تا صبح آماده می­کند و با ظروف یکبار مصرف به در و همسایه­ها و بلکه دورتر هم پخش می­کند.

پدر با اینکه چندان دل خوش ندارد که خودش را به خانه برساند اما به هر طریق ممکن می­آید و به پخش آش نذری فرشاد کمک می­کند.

ما اقوام و فامیل زیادی نداریم.  یا اگر داریم اصلاً با آنها سر و کاری نداریم.  از مادر هیچ وقت جواب درستی نشنیده­ایم که چرا و برای چه علتش برایمان گنگ است.  از این بابت ما بی کس و کاریم.  پدر هم همیشه در حال مأموریت است نه بخاطر پول و پله بیشتر از اینکه از خانه و مادر دور باشد.

حرف که پیش می­آید مادر امان نمی­دهد.  مهمان و کس و کار
می­خواهیم چکار.  مگر به اندازه کافی مهمان ناخوانده سربار نداریم بلانسبت عوضی مهمان پر رو.  تخم جن.  که جا خوش کرده­اند.

در فضای تازه رنگ شده خانه.  مابین دیوارهای بوی ادویه و جوی عرق تن کارگران که هنوز کاملاً پاک نشده است و بوی دی­غلام.  که هنوز بهش عادت نکرده­ایم.  و او هم لابد همین نظر را دارد.  موج زنان از بوی غذا پر از فلفل که مادر می­گوید.  شیشه ادویه و فلفل را یک ضرب توی قابلمه خالی کرده است.  و هر چه فلفل و ادویه در نوادر است برای دی غلام کم است که باید معده­ی آهنی داشته باشی تا از گزند آن جان سالم بدر ببری.  به یکسال نمی­کشد که باید جراحی کنیم و معده را خارج کنیم تا او راضی شود که همگی دست پخت­شو را دوست داریم و به­به و چه­چه کنان از او تشکر کنیم وگرنه اگر غفلت کنیم خدای نکرده بی­چاد و خداحافظی از خانه بیرون می­پرد و تا هفته­ها ازش بی­خبر خواهیم بود.  و از گرسنگی می­میریم.  حالا ما نه که آن مهمان ناخوانده طبقه بالا.  حتماً بی­معطلی خواهد مرد.  گناهش هم به گردن ما خواهد افتاد که کم گناهی نیست فرناز جان.

و به سرای دیگر برویم.  همگی ما دسته جمعی به غیر او.  به دنیای عاری از هر نوع بدی و خوبی­ها.  بدون گرما و سرما.  به دنیای پر از سرسلامتی.  بدون مرض و بیماری.  سرایی که هر چه پرسیده­ام کجاست و چگونه جایست.  جواب درستی نشنیده­ام.  حتی از دایی حسام.  فقط گفته است برایت تعریف می­کنم.  فعلاً دقت ندارم.و  فعلاً دارم می­نویسم.  اتفاقاً آنچه که می­نویسم مربوط به همین مسائل و جزئیات است.  هیچ­گونه گرد و غبار و شرجی نیست.  بی­هیچ سر و صدا و غوغا ترس و واهمه.  بی­هیچ خانه­ایی و بزرگ خاندانی. لابد در آنجا زن دایی مراد می­تواند آسوده خاطر  از حرف ها و کنایه­های مادر نفس بکشد.  فرشاد مي­گويد فرمانده منم پس دستور حمله را من صادر می­کنم.  همین حالا.  از جلوی درب باغچه تا جلوی خانه را، چمن­ها و قسمت­های گل­کاری شده را ضر ب یک حمله پاکسازی
می­کنیم و به تصرف در می­آوریم.  از همین جا راهی به داخل خانه می­جوریم و می­یابیم.  راهی که باید ماه­ها و روزها و سالیان داز از آن عبور و مرور کنیم.  در ایوان می­ایستیم.  حالا نوبت من است كه فرمانده باشم به دستور مستقیم من، فرمانده ارشد، آنرا برای بعد
می­گذاریم.  کناره­های سيمانی پنجره فلزی مشبک تاشو را نیز.  حتی تمام رج­های ديوارهاي آجری دیوارها روبروی را نیز.  در جلوی خانه چیزی برای تصرف باقی نمی­ماند.  ایوان را نیز.  با تمام گلدان پایه فلزی.  که پدر با پیچ و مهره­های بزرگ فلزی ساخته و رنگ­آمیزی کرده است.  به رنگ دلخواهش خردلی.  که در آن نیلوفرها و
پیچک­های جان سخت که عاشق گرمایند.  خودنمايي مي­كنند آنها را با چند خرت و پرت ديگر قبلاً با خودمان آورده­ايم نوبت ايوان است كه تصرف شود.  ایوان را هم در یک نظر به تصرف خود در می­آوریم.  در ایوان جای یک تاب فلزی جهت بازی یا استراحت کم است.  پدر اگر می­ماند حتماً یکی فراهم می­کرد.  تا کی آنرا تهیه و راست و ریس کند.  خدا می­داند.  فرشاد پا بپا می­کند منتظردستور است.  با دوربین پلاستیکی دورتادور جلوی خانه را بدقت می­نگرم.  از دشمن زبون خبری نیستم.  با بی­سیم پلاستیکی خبر را به فرشاد می­دهم.  مي­گويم از عقاب به شاهین فرشاد فوراً جواب می­دهد:  بگوشم قربان مي­گويم از دشمن خبری نیست.  همگی نیست و نابود شده­اند.  نظرت چیست؟  نوبت کجاست؟  به طرف پشت خانه برویم یا به داخل خانه یورش ببریم.  درثانی از حمله احتمالی هواپیماهای جنگی دشمن با خاموش کردن چراغ­های منازل و رساندن پیام حلمه هوایی بوسیله آژیر خطر از طریق رادیو و تلویزیون باید اقدامات اساسی بعمل آید.  مردم بايد به جان پناه­هاي زيرزميني بروند.  فرشاد، خبردار می­گوید:  قربان این اقدامات.  قبلاً صورت پذیرفته است.  و پ پ پ ب شیشکی نبود.  مي­بند و ادامه مي­دهد.

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم دی ۱۳۸۷ساعت 20:22  توسط سیروس حسام الدین موسوی  | 

گفتم:  باشد مادر فقط ترا  می خواهد . خب منم می روم پیش دایی حسام . دایی حسام منو خیلی می خواد . او به من میگه اینجا چه خبره . حتماً بهم میگه . فرناز گفت: هیچم نمی گه. هزار بار من ازش پرسیدم هیچی بهم نگفت:

مادر گفت: یواش تر حرف بزنید. این بوی دوای درد پدر بزرگ است . مادر عصبانی طور گفت:  هان چی شده باز. می خواهی تو هم به درد پدر بزرگ دچار شویی . تا از این دواها نوش جان کنی.

بعد یادم رفت ازش بپرسم . این چه دوایه که باید دودش بکنه. مگه دواهم دود شدنیه . که بوی سیگار هم نیست.  اما مادر گفت: یالله دیگر برین.  لباس ها یتان را کثیف نکنید. چقدر این دی حسون بدبخت باید بشورد و خشک کند.  مردم از دست شماها.  کی می خوایی بزرگ بشوید.مگه می خواهید برایم چکار کنید.  مگه چی میشوید هان؟

فرناز گفت : من می خواهم بروم تهران. درس دکتری بخوانم. بشوم مثل دایی ناصر . مادر گفت:  الهی قربان تو یکی دخترم بشوم.  تو هر چه دلت خواست انشاء اله که بهش برسی. خودم برایت دعا می کنم.

فعلاً بروید توی اتاق هایتان و سر به سرم نگذارید. تا منهم به کارهایم برسم.  بعد هم زیاد از خانه دور نشوید که دل و واپستان می شوم ها.

هنوز کامل بندر نوادر را یاد نگرفته اید.  تازه هنوز نوادر کاملاً از مین و بمب  های عمل نکرده پاکسازی نکرده اند.

مادر بود که می گفت:  بجای اینکه پول کرایه خانه بدهی . پول آب و برق و گاز بدهی. آنهم توی این بندر نوادر پس از جنگ که سرخر تویش پیدا نمی شود و توی این گرمای بی حد و حصر نمی دانم والله کشت نیشکر برای چه چیزمان بود. جز اینکه آب و هوا اینجا را آلوده تر کند که نفس ادم در نیاید. آره تمام حقوقت را پای این چیزها بدیهی این هم مزد دستم . شاید دل ترا هم برده ست. با این همه پول و پله اي که گیرش آمده با اون دماغ بادمجانيش . که پدر گفت: مگر ترا کم داده. مادر هوار زده: آره برای تو هم بدنیست پدر گفت: آره که بد نیست چرا بد باشد . دیگر مجبور نیستم هی ماموریت خارج از مرکز بروم.  توی برق آفتاب بی پیر نوادر کار کنم. تازه با مدیریت که خوب هست. طرح اقماری مصیبت است . طرحی است شیطانی از آن خود شیطان. هی سگ دو بزنم . آن هم وقتی می توانیم با این همه پولی که نصیبان شده. یک جای خوش آب و هوا و خنک سر کنیم. گفت تا پدر زنده است گفت: هان یادم رفته بود. آره. چرا که نه ما فز ریاضی نداریم . همه اش سنتی زندگی می کنیم و از آینده و اهمه داریم که خدای نکرده چگونه پول بیمارستان را برای بیماری سرپیری تهیه ببینیم – وابسته به حقوق چندر غازی میشوم و پول ها را باد کرده در بانك   می گذاریم چون ترس درون ما. لانه کرده است آره یادم رفته بود . هنوز که زنده است . گویا مادر بود که قهر کرد . چون دیگر جوابش را نداد. گفت:  راستی بیرون چیزی نمی خواهید. فرناز خودش را لوس کرد. مامان با توست چیزی نمی خواهی با با دارد می رود. گفت: خودش می داند چی می خواهیم. اینجا انگار همیشه یک چیزهای کم و زیاد سر مونی ندارد انگار.  هی یخچال را خالی می کنند.  بهش بگو یخچال خالیه پرش کند. همین اگر بلد نیست که خودم بروم بازار و پرش کنم. تازه بهش بگو دنبال نخود سیاه توی بازار عربها و بازار بندی وقتش را تلف نکند. که می دانم برای چه هی دور و بر بازار موس موس می کند . داشت هنوز حرف می زد . اما پدر خیلی وقت بود که رفته بود می دانستیم وقتی بیاید چیزی با خودش نمی آورد. و بهانه می آورد که بازار تعطیل بود.  وقتی می پرسیم چرا دروغ می گوید با اینکه از دروغ بدش می آید: آهسته توی گوشمان می گوید: بچه ها این دروغ نیست.  این عین حقیقت است . با این حال ما که سر در نمی آوریم. بعد فرناز لوس و ننر شده گفت: راستی چرا شما دو نفر همیشه دعوا می کنید. مگه نمی توانید دوست باشید. معلم ما گفته که از دوستی خارها گل میشود. یعنی دروغ گفته . براستی مامان شیشه خرده دارن یعنی چه کیا شیشه خورده دارن مامان.

مادر هم سرخورده و عصبانی می گوید: همه مردها عزیز دلم.

پدر بزرگ گفت:  توام چی به جانت میشود توام مادر گفت : ها چرا که نه تو هم شیشه خرده اما می ارزد . یعنی نمی ارزد. تو میگی با آن همه و پدر کلافه گفت : تو کارت نباشد من دارم می روم بازار تو چیزی که نداری و مادر گفت: برو ددر: اما جوابش را پدر نداد چون خیلی وقت بود که از هان خارج شده بود.

دایی مراد گفت: برو دیگر چرا معطلی . دایی حسام گفت: برو یعنی . شروع كنم دایی ناصر گفت: آره دیگه شروع کن اما دقیق بشمار. دایی حسام گفت:  مطمئن باش که قدم ها و شمارش حسام همیشه دقیق بود.  و خواهد بود . که پیک در یک معیار جهانی می گنجد. باور کنید.

با اینکه سعی می کردم حرف ها را بخاطر بسپارم . اما حرف ها رد و بدل شده خیلی زیادند. با اینکه همه شان را درک نمی کردم و نمی فهمیدم. سعی کردم هر به صورت بعد دیدم نمی توانستم و سخت است و دلم هوای دیدن کارتون را از ماهواره کرد. کانال های ماهواره مدام. کارتون و موسیقی پخش می کردند.  دلم می خواست . موسیقی گوش کنم. از حرف ها خسته شده بودم. گفت:  چرا که نه، این خانه با قدم هاي آقای حسام نوادری فرزند نجف نوادری بزرگ اندازه گیری و ثبت میشود.  می فهمید که .  به من نيامده سر در بيارم. به من چه. اين همه حرف و حديث تف اصلا" نفله كردن است و پس. واقعيت مرده است. منم آدمش نيستم كه از پسش بر بيايم. رها كرده شده.اینجوری خانه نمود پیدا می کند. هستی اش را مدیون حسام خواهد بود.  وقتی که انداره گیری هایش را در متن داستان عنوان کند. همگی خواهند دانست که چه قدر گویا و دقیق در احوال خانه بوده است . آری برادران عزیز و گرامی.

این یکی گفت:  هی رجز بخوان:  شروع میکنی یا نه یا مراد را مامور کنم. دایی مراد خندید و زن دایی مراد مگس ها سمچ را از صورتش دور کرد.

آن یکی گفت: پس شروع کردم. باشد من رفتم که شروع کنم تا اندازه گيري تاریخی ام را آغاز کنم . طرف خانه می رود در ابتدای یکی از دیوارها می ایستد . ضمن قدم زدن بلند می شمارد. یک . دو . سه  از روبروی ما رد میشود.  و ادامه می دهد.  دوازده. چهارده . قدم هایش را دقیق و شمرده و محکم بر می دارد و بر زمین می کوبد. ادامه می دهد. هیجده . بیست و یک. می گوید: این ضلع تمام شد. ضلع جنوبی خانه تمام  شد. حالا نوبت به ضلع شرقی است . منتظر می ماند آن یکی می گوید:  خب شروع کن. می گوید. یک . دو . سه. روی کاغذ خم شده چیزی یادداشت می کند و آن یکی قدم زنان می شمارد و من حوصله ام پاک سر می رود.  طرف مادر می روم.  و روی موکت . کار فرناز درازکش می شدم. و آرزو می کنم هر چه زودتر تمام شود تا هر چه زودتر برگردیم.

{آن یکی عاجزانه می گوید:  نه من نمی توانم . از عهده اش بر نمی آیم . شهزاد سرم را به حالت اول بر گرداند. زن دایی فوراً این کار را می کند و مادر بلند اوفش می گوید. انگار بار سنگینی را به سر مقصد رسانیده باشد. این یکی می گوید: هیچکس از عهده اش بر نمی آید. هیچکس نمی تواند این کار را بکند. می فهمی. آن یکی می گوید: آره می فهمی . البته حالاست که می فهمم. نباید به چهره ی عزیزش ، زخمی اش، تن ویرانه اش . خدایا چه      می خواستم بکنم. حتی اگر زیباترین هم نباشد پر برکت ترین ها نباشد. نباید زاده هایش. نه هرگز. خدایا من چگونه می خواستم.

و با چه جرعتي وایمانی . و با چه جسارتی . خدایا این منم که اینگونه بي مها با و بدکردارنه چهره عذاب دیده ی مادرنه اش را، بی ترحم و شفقت ، نمک بر زخم درون و برونش آن هم من نه یک نفر دیگر . و صدای هق هق گریه اش، که زن دایی بی صبرانه و مادرانه خواهش می کنم مرادجان.  خواهش می کنم گریه ، برایت خوب و اشتباه می کردم سخت در اشتباه بودم. خدایا چرا در اشتباه که اشتباه در اشتباه حتی اگر حق با من بوده باشد. آخر چرا من یکی هق هق گریه ای ناتمام برفضای بعد از ظهر ی که رو به سردی می رفت. برای ریه های ناتوانش خوبیت نداشت. باید توی ماشین در جعبه ای شیشه ای نگه داری میشد. تا از گزند مگس ها و پشه ها و هوای سرد در امان می ماند.

«این عمل ناشایست تا ابد گریبانم را رها نمی کرد» «تا ابد در چنگال نفرین سیاه باقی می ماندم می شدم . این گونه خلل وارد می کردم. تا مرهمی باشد به دل ریشم. این غرور بی پدر نفس عمیق کشید. عمیق از سر ناچاری . و انبوه درد . اما راضی از برآورد شدن خواسته اش دیدن خانه ، و روبرو شدن با آن- رودر رو با آن . گفت: چیه چه ات شده . بازداری گریه . گفتم که برایت . بعد با سر و اشاره به آن یکی فهماند که کاری بکند تا حواسش پرت شود . گریه اش را تمام کند . تمام شود.  گفت : گفتم که برایت . فقط لبخند بزن دیگر تمام شد.

{تو رستی – لبخند ساده بزن عزیزکم- اجازه بیش از این را نداری که عزیزکم. خدا را شکر که از این فکر بچه گانه دست کشیدی . آنهم تویی که نه دست و پا داری نه هوش و حواس درستی. نه تن سالمی. چرا تو باید این کار را می کردی. لااقل . لااقل می گذاشتی دیگران  ما این کار را می کردیم . که این فکر و افکار بد را در سر می پروراندیم. تازه تو برای اینکار باید نایب اختیار می کردی.  حتی اگر قهرمان پرتاب کشدارترین تف دنیا هم می بودی باز نمی توانستی خود تنهایی من کشدارترین و غلیظ ترین و سنگین تریم تف عالم را که نشانی باشد به خانه پرتاب می کردم.  یک شاهکار هستی درست و حسابی . برآن جسم آلوده و زخمی اش . مگر نه ناصر.  نظرت چیست. تازه هنوز آن کس که این مهم را به انجام برساند مادر دهر نیافریده نزائيده است. داشت ادامه می داد که با اشاره سر و دست زن دایی تمام کرد. و او با قاشق از شیشه ی دوا. از عصاره چیزی به او خوراند. دور دهانش را با دستمال خیس پاک کرد. براو دوخت گذاشته بود که برایش تحملش سخت بود که بار سنگینی که او از تحملش از عهده اش بر نمی آمد. روحش را آزرده می کرد. چگونه هم که او نجوا کنان حالا دیگر عزیزکم راحت شدی . باری بود که پائین نهادیش. شکر یزدان . دیگر بر گردنت حقی نیست. گناهی نیست. اگر هم بود دیگر نیست. حالا آسوده بزی . باید بتواني بزهی. حال دیگر از فکرش هم بیرون بیا. و او نجوا کنان از خستگی باری که پائین نهاده بود.

خوان آن و راضي آري حال نوبت توست كه آن بار را برزمين نهي.  باري كه از چشمانت تراوش دارد و تراوش مي كند . توهم به نوبت خود بايد بنهي. همان گونه كه من مي خواهم بزيهم. و او عاشانه طور نجوا كنان ، باشد عزيزكم. عزيزدلكم. باشد من هم به وقتش به نوبه ي خود آن را پائين خواهم نهاد. و بعد همان طور كه رويش خم بود. ماند. سر و صورتش را بار ديگر پاك كرد. بعد با حركات سر و دست و چشمان به آن يكي فهماند كه مواظب حرف هايش باشد و ديگر بس كند.  كه بيهوده مي نمود و او را توهم ديگر بس كن.  لودگي ها بس كن .  داداش . مراد تحمل ندارد.  مگر نمي بيني . تك و تنها و درخود است چرا متوجه نمي شوي داداش . بايد كمكش كنيم.  نه اينكه در عذابي خطر كننده رهايش. كمكش تا بماند ماندن بتواند. همين. اين زيبا نيست. هست و او من را چقدر راحتم.  هنوز دست بر نمي دارم كه مي خواستم ادامه دهم . تا به كي . خودم هم درست نمي دانم. باشد. و او نيمه خفته و نيمه بيدار در رويايي رنگين و شيرين ، همچنان درازكش ، روبرويش را مي نگريست و آسوده كه گفتم : من شروع كنيم  گفت: آره ديگر داريم مي رسيم. ديگر رسيديم هان هان. زود باش ديگر.

در دست گره كرده ام از حفظ و ذهنم خواندم.  شنوندگان عزيز . ما اكنون به در و دروازه ها بندر آزاده شده بدست تواناي رزمندگان اسلام.  شهيدان گمنام . شهيدان زنده . مجروحان به ديار نيكان و عاشقان نزديك ميشويم.  بندري كه از چنگال عفريت مرگ و نيستي از آن دشمنان ايران زمين . كه قرار بود آنرا 40 روز آشغال كنند. گفتم اينگونه خوب است.  ‌‌‌‌‍‌‌‌‌

‌گفت ادامه بده عالي است ادامه دادم اينگونه ما به ديار عاشقان نزديك ميشوم . كه با خون خود كه با رشادت و از خودگذشتگي ، اين شير مردان خطه ايران زمين ، دلير مردان اسلام. بعد از هشت سال دوري از مام وطن ، باز به آغوش آن بازگشت . اين پيروزي مهم را تبريك و تهنيت مي گويم. و از درگاه يزدان به روزي جمهوري اسلامي را خواهانم . درست گفتم و اين جمهوري . گفت آري خودش است. جمهوري يعني جمع شدن مردم در يك جا و مشورت با يكديگر . جمهور . درست است زمان ما پادشاهي بود آزادي وجود نداشت. و بدون جذب و هيچ كس حق راي نداشت . الان زمان شما جمهوري است و حق راي داريد.  آن زمان ما . ادامه بده ادامه دادم. شنودگان عزيز:  اين خياباني است پر چاله و چوله براثر اصابت تركش هاي توپ و تانك . و اين خانه هاي فرو ريخته. نيت كثيف شان را نشان مي دهد كه بدي را دوست دارند مرگ را دوست دارند.  نابودي و خرابي را دوست دارند.  كه ما با دست خالي . بدن كمك ديگر كشورها و آن نامردان با كمك ديگر كشورها، گفتم من خسته شدم دايي تو ادامه اش بده.  دايي گفت باشد پدر بزرگ از حالت چرت و خواب آلودگي اش بدر آمده بود.  با چشمان باز و حيران به اطرافش نگاه مي كرد.  باور نداشت كه آنچه مي بيند حقيقت داشته باشد.  تمامي خانه هاي دو طرف خيابان آسيب ديده و به ويرانه مبدل شده بودند.

پدر ديگر واهمه نداشت. من شده ام خانه بپاي اين خانواه ي كثيف و پرمدعا و وراج از خود راضي و بي ارزش به من چه . سرپيازم يا ته پياز . طاقتش شده بود. كاري را شروع كرد كه بايد سالها پيش به انجام مي رساند ، رسانيده بود. ماندن نمي توانست . دايي زمزمه كرد كه چرا مردان اين خانه هر كدام به نوعي مي گريزند.  دانستم كه بايد من هم  در اولين فرصت ممكن خودم را از شر افسون هاي خانه رها كنم.      سر اولين فرصت .  با خود نجوا كردم.  فرشاد بايد بروي . نجوا كنان گفتم هوووم . همچون پدر دايي ناصر . وحتي دايي مراد كه اينگونه خودش را مي خواست رها كند كه گير كرد . كه راه حلش راه فرارش بد بود.  كه بايد هر كس با سليقه خود بگريزد.

اينگونه بود كه من ديگر يحيي يحيي نمي گفتم . يواش يواش خودم را از اين نكبتي كه گريبانم را گرفته بود داشتم رها مي كردم.  سختم بود اما سخت تر دست ها و كشيده هاي مادر بود.  اين گونه بود كه رهايشان كردم.و شدم فرشاد . فرشاد مامان . هماني كه او دوست    مي داشت . كه بودم و نبودم هزار بار گفتم نخور. گوش نكردي . آنوقت كه كسي نبود.  ولي با اين حال لابد با خودش همه چشمي داشته.  گفتم نخور . ولش كن . حرف گوش كن. من بهت مي گويم.  هي گفت. تازبانش مو در آورد . تا كه پراندش. آن وقت ها كه جهان اول و دوم و سوم كه نبود.  توجه داري . يا نه اين است كه دفترچه ها اين جور مواقع بدرد مي خورند.  دفترچه ها مي چسبانند.  فقط بزار تكليف اين خانه روشن شود تا مثل اول دوباره بازسازي شود و خيالم پاك راحت شود.  كه سر پاست . آن وقت كه دايي گفت:  يادت مياد دوباره همگي خنديدند.  لاكردار براي يك پيرهن چكار ها كه نكرد باور كن بعضي شب : از خواب مي پرم . اشاره به پشت سركرد . با دقت . اما برنگشت . اين ياور دنبال چه مي گردد. لابد دنبال پيدا كردن نفت و گاز است. اگر وسط خانه اش اين وسط خرابه ها درخت كريسمسي برپا شود و لوله اش را براي بهره برداري وصل كنند . ديگر مشكل كامل حل ميشود.  نظرت چيه . لابد عكس اولين گروه كاشفان نفت در جنوب را نشان مي دهد حالا از كجايش شروع كنيم .  فكر نمكنم بتوانيم اندازه گيري كنيم . ماكه متر نداريم.

‌گفت : نگران متر نباش. نگران رنگ اصلي ديوارها و كاشي ها كف خانه باش . كه اتاق ها و هال و اتاق بالا . دايي بلند شد در خرابه بدنبال چند تكه گچ رنگ شده از آن ديوار اتاق ها و هال و راهرو و.           چه مي دانم چه گشت.  و چند تايي از آنرا بدست دايي داد. اينرا نگاه كرد: بعد داخل پاكي كه از ورق سفيد درست كرد ه بود گذاشت . براي نمونه و نمونه داشتن  از اصل خانه.  دايي گفت:  ديگر تمام كارم اين است كه خانه را درست كردم و ديگر تمام . گمانم ميتوانم آنرا همانطور كه بوده بازسازي كنم. فقط بايد درست اندازه گيري اش كنم. حيف كه دوربين عكاسي نداريم. عكس ها مي توانند كمكمان كنند.  بايد دقيقاً و موبه مو گمانم ستاد بازسازي شهر ها جنگ زده تشكيل شده باشد. مي توانيم از آن استفاده كنيم.  گو اينكه احتياجي نيست. بايد تا مردم نيامده اند و شلوغش نكرده اند و مصالح ساختماني ناياب نشده است.  دست بكار شوم.  خدا كند هر چه سريعتر باز سازي شود تا برگردم و خانه ي خودم را بچسبانم . گو اينكه هميشه در طبقه ي سه اين جور مسائل وجود داشته است و خواهد داشت و تو مجبوري تا ابد با آن بسازي و بسوزي و دم نزني . آدمي هميشه بايد تحمل كند.  اتمام با كسي كه دوستش ندارد.  براي جلوگيري از بچه هاي طلاق . نمي دانم چرا ما پاي بند زن و بچه تا دينش مي شويم. تا سر حد مرگ تا سرحد خودكشي . براي چه و چرا . بعد هم حساب كن.  وقتي از آنجا بيرونش كردند لابد گفته:  به من چه . و مگر من بودم بله كه خودت بودي. زبان در آورده هر چه رسيده گفته: مي خواستي نخوري . و دفترچه نداشته كه زندگيش را بچسباند. و آن در پي حرف هايش خنديدند. گفت: ديدي چه قشقرقي بپا كرد.  او فكر مي كرد و مي گفت كه تا كجا ي خواهد پريد.  تا كجا مي تواني با اين بال و پر شكسته است بپري . هان

‌‌‍ برو ببينم كه چه مي خواهي بشوي. وقتش بود كه. نمي دانم چرا هر تصميم براي چيز تازه اي توي اين خانه مي خواهي باب كني.  و من سر در نمي آورم . و نمي دانم چرا يك تكه نان براي ما كافي است.  دست بردار و او غافل از اينكه حوله دور كمرش، چيزي را كه بايد پنهان باشد پنهان نمي كرد و او خيال مي كرد كه او دارد اداي فرنگي ها را در مي آورد. اداي فرنگي ها را در مي آورد . گفت: همچون شيري در قفس و آن يكي درازگوش گفت:  همچون اژدهاي در راه و خنديدند. قهقه سر دادند و پدربزرگ شرمسار همچون كودكي كتك خورده دور از جمع دور مي خورد.  و گفت: يك كم يواش تر براي خوب نيست.  اخم خوب است . و خنديدند. گفت:  بالاخره مادر چي بهش گفت هان.  اگر بجاي آن انگشت ، آنجايت را مي جويد لابد تا همگي مان و قهقه سر دارند و پدر بزرگي حيران از خنده جمع.  سعي داشت خودش را مشغول كند.  مادر خجالت زده زن و سرخ شده گوش مي داد . برادر ها خوب درهم جمع شده اند و ياد گذشته مي كنند.  گفت: ياد روز هاي گذشته بخير. اره و او فكر مي كرد كه اينگونه مي خواهد فرنگي شودو داد و فرياد زد كه بابا خودت را بپوشان . و باز خنديدند.  و مادر يك تنه مي جنگيد . عقب نشيني نمي كرد.         مي گفت نه واقعاً كه مي ارزيده. .. هر دو گفتند:  تو انگار كاري ديگري نداري و حرف ها تو پشت سر هم داري رديف مي كني و گفتند        « لااله الا الله » خدايا توي اين خانه چه خبر است. و پدر گفت با من كاري نداري و از خانه بيرون زد برو در عوض . صدايش را اما پدر نشيند. چون ديگر توي باغچه بود.

}و دايي گفت:  چشم ديگر دير شد. و او گفت كه با قدم ها من خانه نمود پيدا مي كند.

و اين يك امر حياتي و جهاني است كه فقط كه دايي گفت:  اي بابا اندازه مي گيري يا نه.  گفت: فقط من لايق اين كارم و بس اين برگردن ماست كه آنرا همان طور كه بود، بلكه بهتر و زيباتر بسازيم و برپا كنيم . يادگاري براي آيندگان اين خانه دايي گفت:  اهووي چه خبر است . امروز مگر مورچه خورده ايي كه يك ريز حرف ميزني . كارت را بكن . باشد شروع مي كنم . با اولين قدم قدم پاي راستم شروع مي كنم . بسم الله . يك . دو. سه از روبروي ما جايي كه بوديم . اولين مانع خانه را اندازه گيري كرد. آن سر خانه كه ديوارش فرو ريخته بوده ديد تمام ميشد. داد زد. بيست. بيست قدم. به عبارتي هر قدم اگر يك متر باشد كه هست 20 متر ميشود. گفت نوشتي گفت نوشتم.  پس ضلع جنوبي 20 متر ميشود.  حالا نوبت ضلع غربي است قدم زنان داد زد.  يك . دو . سه در آخرين حد ديوار داد زد 19 كه ميشود 19 متر . حالا چارچوب ديوار حياط خلوت را هم بنويس . قدم زنان شمرد : 4 قدم در 4 قدم. مربع طور بنويس . نوشتن تو كه گفت نوشتم. حالا نوبت به اين يكي ضلع ميشود.  يك دو سه. اين ضلع هم بيست قدم است.  بهتر است طول و ابعاد اتاق ها را اگر اين قطعات  فرو ريخته اجازه بدهد.  چند بار قدم زد و ايستاد و با خودش فكر كرد.  و بالاخره داد زد.  ابعاد اتاق ها بنويس البته از حياط خلوت گرفته ام . تو كدام چهار قدم در سه قدم و نيم . اما آشپزخانه و انباري يا همان اتاق دي حسون بنويس . چند بار سعي كرد اما قطعات فرو ريخته اجازه نمي داد قدم ها را درست بردارد . داد زد . نمي شود ناصر.  ما خمسي. بايد كارگران اينجا را جمع و جور كنند. تا اندازه ها دقيق در بيايد.

گمانم مشكل زيادي نباشد.  چه مي گويي . حتماً متر پيدا ميشود.  گفت : آره بايد همين طور باشد . خودم ترتيبش را مي دهم . با چند كارگر و يك متر دقيق حساب خواهم كرد . در فكرش نباش.

خانه را مي توانم ترسيم كنم.  البته گمانم اين خودش باشد. و طرح روي كاغذ را به دايي مراد نشان داد.  دايي گفت:  خودش دست . همان خانه خودمان است .  دايي از روي خرابه ها جست زد و خودش را به ما رساند و به كاغذ نگاه كرد. هووم بد نيست.  اتاق پذيرايي با شومينه و طاقچه ها و دو اتاق در راهر و اتاق كنار پذيرائي ، راه په . دو اتاق در بالا ، ابعادشان گمانم همان اتاق هاي پائين باشند. درست مي گويم يا نه.  دستشوئي ها و حمام . در هال و هال و دستشوئي و مستراح در حياط خلوت . كنار درب حياط خلوت. چه نقشه ايي دارد اين خانه . البته وقتي كارگران دست بكار شوند . بهتر ترسيم مي كنم. همگي آنرا تائيد كردند و بعد كناري زد و سيگار كشان خستگي در كرد.

اين آقايي كه پهلويش مي نشينيم دايي ناصر است.  روي چند آجر چيده شده روي هم نشسته و روي يك ورق سفيد دارد نقشه ي خانه را مي كشد.  اين دايي تازه وارد را براي اولين بار است كه مي بينيم رنگ پوستش روشن است و هيچ شباهتي به دايي حسام ندارد.  شباهت اندكي با دايي مراد دارد.  به پدر بزرگ اصلاً نرفته است . مادر مي گويد كه به خانواده پدر بزرگ رفته است . يك جور خاصي حرف مي زند . لهجه اش تقريباً تهراني است. آخرهاي حرفش را مي كشد . بوي خوبي مي دهد.  وقتي مي نشيند مي گويد:

هووم پس فرشاد تويي.  هان.  پس توهم يك پا نوادري هستي.  ميگم ها . پس چي نگاه هم مي كند. هووم . براي خودت يك پا مرد شده ايي . فرناز هم براي خودش يك پا زن . راستي كلاس چندمي . وقتي بزرگ شدي مي خواهي چكاره شوي.  نمي دانم چه مي خواهم بگويم. هنوز فكري نداشته ام . نكرده ام. شايد بخواهم دكتر شوم.  فرناز هم دلش مي خواهد دكتر شود ، مامان مي گويد . دكتر شويم بهتر است . به مردم كمك مي كنيم . شايد توي بازار . البته با مدرك دانشگاهي . مامان مي گويد . من درست نمي دانم.     

مي گويد:  ازنقاشي مقاشي خوشت مي آيد يا از نوشته و داستان . از چه خوشت مي آيد.  باز نمي دانم چي جوابشو را بدهم. هنوز عقلم به اين جور چيزها قد نمي دهد.  اما مي دانم كه هنوز به چيزي راغب نيستم . مي گويم بعضي وقت ها دايي حسام چيزهايي از نوشته هايش را برايمان مي خواند.  اما ما درست نمي فهميشان . بعضي وقت ها هم زن دايي مراد برايمان شعر مي خواند . اما حاليمان نمي شود. بيشتر براي سرگرمي دايي كتاب مي خواند تا حوصله اش سرفرود.  يك عالم كتاب توي خانه داريم. دايي حسام خريده عاشق كتاب است دايي حسام.  «وقتي بيدار كرد نجوا كنان گفت» يالله بچه ها زود باشين داره دير ميشود .  نمي خواهد سر و صورتتان را بشوريد. هنوز زوده . برين توي ماشين . شروع هم نكنين . حوصله ندارم. زود باشين ها. بعد من و فرناز را تقريباً از توي رختخواب بلند كرد و طرف درب اتاق هل داد.  يالله . برين توي ماشين تا منم بيايم . فضولي نكنيد. توي دست و پا هم نباشيد. فقط توي ماشين بمانيد تا بيايم .  فرناز خواب آلود گفت پس مستراح چي ميشه من دستشويي دارم. مادرگفت باش اما معطل نكنيد با هر دوتايتان باشد مامان پدر اما توي اتاق نبود توي هال هم نديديمش سروصداي دايي حسام و پدر و زن دايي مراد از اتاق بالا   مي آمده لابد داشتند دايي مراد را براي پائين آوردن آماده مي كردند . زن دايي مراد چند بار صلوات مي فرستد و بسم الله الرحمن الرحيم      مي گويد.  ما در پائين پله ها منتظر پا بپا مي كند و نگران است.  وقتي پاي پله ها درنگ مي كنيم. تقريباَ هولمان مي دهد. قرار شد توي دست و پا نباشيد.  زود يادتان رفت اول دستشوئي برويد . يالله . رفتيم . برگشتني ، اول من رفتم توي حياط . هوا تاريك بود.  مه غليظي باغچه با درخت كاغذيش را پوشانده بود. سردي هوا مور مورم كرد.  از حياط رد شدم . از درب حياط زدم بيرون.  توي تاريكي در نور چراغ برق خيابان شبح ماشين ديده ميشد. كه در جا كار مي كرد.  دود اگزوز در مه غليظي مخلوط ميشد.  هرم غليظي از مه و دود را دور و بر ماشين پس مي داد . جلوتر رفتم . طرح مان پدربزرگ را از پشت شيشه هاي خيس و مات درب ماشين ديدم . در پالتويش فرو رفته بود و چرت مي زد.

‌‌‌‌ وقتي درب ماشين از بازور باز كردم. پدر بزرگ چشم باز كرد.  در اين صبح به اين زودي . هنوز چرتش پاره نشده بود. خواب آلود مرا كنار خودش سمت راننده جاي داد.  هنوز از فرناز خبري نبود.  لابد توي هال ايستاده بود چند لحظه بعد فرناز كنار درب ماشين آمد ترسان بود. با دست اشاره كردم كه بايد به عقب ماشين سوار شود. مي دانستم بدون كمك مادر سوار عقب ماشين نمي تواند بشود.  فرناز از جاي كه ايستاده بود گفت.  آخه من مي ترسم . گفتم نترس الان همه مي آيند . ديگر اصرار نكردم كه برود.  به درب حياط نگاه كردم هنوز از شان خبر نبود.  از اينكه جلوي ماشين نشسته بودم خوشحال بودم. اينطوري روي فرناز را كم مي كردم.  اينطوري مي توانستم برايش رجز بخوانم و صدايش را در بياورم . هنوز هيچي نشده ازش سر بودم.  و همين براي من كافي بود.  اينطوري فرق بين من و او بيشتر مشخص ميشد.  و مي توانستم در بازي هايمان ازش امتياز بگيرم و او مجبور ميشد سكوت كند.  پدر بود كه مي گفت : نه خوب است كه مي توانم خانه بپاي شماها شوم. مادر گفت:  هيس يواش تر مي فهمند. پدر بود كه ادامه مي داد: هردوم اگر نبودم چطور مي توانستنيد برادرت را پائين بياوريد. و توي ماشين جاي دهيد . نه خوب است براي برادرهايت مي توانم كمكي باشم. نه خوب است بابا جانت را مي خواهي نگه داري . وقتي من خانه مي آيم كه مي داني مي آيم كه وقت آمدنم است. مثل تمام زن هاي شوهردار برك دوزك كه نمي كني . كه لازم است اتاق خلوت باشد اينكه و چرا اصرار داري بچه ها اينجا بخوابند كه چرا نمي گذاري لاقل وقتي من مي آيم نمي روند سوي پدر بزرگشان . ناسلامتي تو بايد بداني كه حتماً هم ميداني مادر گفت يواش تر.  مي خواهي بلند گو دست بگيري و مسائل زناشوئي را جار بزني . خوب دلت مي خواهد بزن.  برايت تهيه مي كنم.

نه خوب است كه اين خانه اين همه اتاق در نداشت دارد وگرنه لابد مجبور مي شديم اتاقي در هتل كرايه كنيم.  نظرت چيست . روزي كه مي آيم اتاقي رزرو كنيم هان.  لاقل مي گذاشتي اش  امشب را يك جاي ديگر بخوابند آنهم حالا كه فردايش مي خواهي بروي بندر نوادر . پس تكليف من بدبخت احمق چيست . چه مي تواند باشد و كه چرا من منتظر جواب توام . اصلاً بهتر است ديگر توي خانه پيدايم نشود. چون در هر صورت اتاقي خالي برايمان پيدا نمي شود.  شايد حق با پدرت باشد.  مردها وقتي تخم پس انداختند ديگر لازم نيست در خانه باشند . وظيفه شان به همچون عنكبوتان نر مي ماند. نه خوب است همچون آنها بعد از جفت گيري، درسته جويده و خورده نمي شويم، آره باز جاي شكرش باقيست . خانه به پول ما مردها نياز دارد و بس و السلام . مادر مي گويد نه خوب است محتاج پول تو نيستم و گرنه بابت هر مقدار آن بايد و گفت خدا را شكر كه پدرت را هنوز دوست داري و از سر توجهت آن عالي مقام ، با لاخره ما هم به نوايي مي رسيم. اصلاً نمي دانم چرا در مسائلي كه به من مربوط نيست دخالت مي كنم و پي كار خود نمي روم. اصلاً به من چه. كه اين خانه اتاق خالي اضافي ندارد. كه احتياجي به من نيست . نه خوب است كه مجبور م هفته ها از اينجا دور باشم و گرنه مجبور ميشدم در حياط بخوابم لابد . كه من شرط و شروط خودم را در اول بار هم . پدر گفت گور باباي هر چه شرط و شروط است.  بهتر است همچون پدرت كه خانه نبود مثل برادرت ناصر كه مادر پرخاش كننده مي گويد . كاري به پدر و برادرم نداشته باش.  پدر مي گويد ، خب جوش نزن شيرت مي خشكد و بعد ادامه مي دهد : حالا اگر بشود ماشين را دم ساحل كارون بدون سرخر بدون مزاحمت پارك كرد يك حرفي بود لابد بايد قباله ازدواج را هم با خودم ببرم كه اي بابا اين زنم است كه قانوني است . كه بدليل نبود جا و مكان بعد از يك هفته دوري مجبور شدم كه خاك توي سر كنم.

چون لازم است كه بكنم و گرنه شيرازه اي زندگيمان بر باد مي رود اگر اينكه تا حالا هم رفته است پدر توي هال نبود . مادر كه گفت يالله اول دستشوئي . معطل نكردم و توي آن پريدم و فرناز را با سر و صدايش پشت درب باقي گذاشتم . يك كم معطل كردم كه صداي هر دوشان بلند شد. بيرون كه آمدم فرناز رفت تو . آمدم دم پله ها. مادر هلم داد طرف درب حياط .

} بالاي پله ها. توي پاگرد، از آنها خبري نبود.  توي حياط سرد بود.  اما باران بند آمده بود .  هوا سرد سرد و نمور بود و مه غليظي چسبناك معلق روي همه چيز نشسته بود.  هنوز خوابم مي آمد.  در هواي سرد بيرون خواب در يك جاي گرم مي چسبيد.  اين بود كه كز كرده به پدر بزرگ تكيه دادم.  وقتي فرناز آمد يواش يواش داشت خوابم مي برد.  خواب پشت پلك هايم لانه كرده و دست بردار نبود پاك گيج خواب بودم.  خواستم ازش بپرسم اين همه مدت كجا بوده و چرا نيامده است اما حوصله اش را نداشتم. با صداي دايي حسام او چشمايم را باز كردم . ماشين داشت تكان مي خورد فهميدم كه در راهيم . دانستم كه لحظه اي، لحظه هاي سوار شدن حركت كردن را از دست داده ام و حالا فرناز براي باز گو كردنشان خودش را برايم مي گيرد و لوس مي كند.  هر چه بود مي دانستم كه آنها بسم الله گويان و با صلوات دايي مراد را پائين آورده و پشت ماشين جاي داده اند با تمام وسايل كه روز از قبل آماده شده بودند. يك لحظه از پشت شيشه به عقب ماشين نگاه كردم .  در سياهي شيشه خيس از شبنم و مه غليظ چيزي نديدم . مي دانستم دايي مراد توي برانكار قنداق پيچ با يك عالمه پتو پشمي درازكش خوابيده است و ديگران هم لابد يك همچو پوششي قرار داشتند تا از گزند سرما در امان باشند شيشه هاي بغل از داخل بخار گرفته و از بيرون از شبنم شيار كشيده بودند. با يك دست  دايره وار زوي شيشه را پاك كردم و بعد طرح سرباز در ايست بازرسي را تشخيص دادم. با كلاه خود و تفنگ به دوش ايستاده بود و مدارك ماشين را بررسي مي كرد.  بعد از پس دادن آنها صدايش را شنيدم. سفرتان بخير و خوش باشيد . انشاء اله كه سفر خوشي در پيش داشته باشيد محض اطلاع در خدمتتان عرض مي كنم.  فقط محله محشور نو كاملاً پاكسازي شده است . هنوز خطر مين ها و بمب ها ي عمل نكرده وجود دارد.  سعي كنيد شب نشده بر گرديد.  به چيزهاي مشكوك دست نزنيد. مواظب بچه هايتان باشيد . در فضاهاي خالي نرويد . كاملاً مراقب خود و خانوادتان باشيد.  بعد كنار رفت و ميله را بالا كشيد . دايي دست بلند كرد و گازاند . از زير ميله رد شديم . تاريكي كمتر شده بود.  تردد و تعداد ماشين ها بيشتر . از توي مه طرح ابتداي بندر نوادر به چشم نمي آمد. خوابم مي آمد . پلك هايم سنگين بود . گيج تكان هاي ماشين بودم.

پدر بود كه داشت مي گفت : نه خوب است كه مجبورم از خانه دور باشم و پيدايم نشود.  و گرنه معلوم نبود اينجا به چي تبديل كه نمي شدم. مادر گفت: اين بجاي دستت درد نكني است چه حرف ها . از خدا بدور حرف هاي جديدي است كه تازگي ها از زبانت مي شنوم.

و پدر ادامه داد:  پس مي خواستي از كجايم بشنويي از ما تحتم در ثاني چطور است كه من زودتر از شما ها بروم و از اوضاع آنجا با خبر شوم و خبردار تان كنم اين جوري ها، خانواده ات زجر و عذاب كمتري بابت سفر خواهند كشيد. شايد باعث لغو سفر شماها مادر روي ترس كرد و بعد روي برگرداند.بيرون تاريكي مي گريخت ازتاريكي از نور ناميزان چراغ هاي جلوي ماشين عقب نشيني مي كردند تاريكي هاي خيس . شيشه هاي بغل با شيارها شبنم، كدر و بخار آلود تصويرمان را منعكس نمي كرد.  از لابلاي درزها باد سرد و نمداري تو مي زد كه با باد بخاري ماشين قاطي ميشد و به سرو و صورتم مي خورد و پدر بزرگ در خواب عميقي يك وري، يله داده به صندلي بود.  بعد دوباره چشم باز كردم هنوز به پدر بزرگ تكيه داشتم و سرم را به سمت ديگر چرخاندم . و هموار كردم گردنم درد مي كرد . ناچار با گردن دردي كه داشتم سعي كردم چشم هايم را روي هم بگذارم و خميازكشان به عقب ماشين نگريستم اما چيزي نديدم. آنها لاي چادر و البسه پشمي و يك عالمه پتو لابد خسته تر از من بودند . دلم مي خواست مي توانستم بپا خيزم و خستگي و درد عضله هاي پاهايم را يك جور هاي دركنم. پس آنان چه مي كشيدند. كه نشسته طور بغل هم . كنار برانكار دايي صدايشان در نمي آمد.

دوباره خوابم  برد.  باز چشم باز كردم . ماشين حركت نمي كرد .  دايي حسام پشته رل نبود . ماشين در جا با تكان خفيف كار مي كرد . پدر بزرگ همچنان در چرت بود . بي صدا صداي خرو پفش را نمي شنيدم . برگشتم . كسي را آن پشت نديدم. اما در تاريكي و سياهي از بغل شيشه ها ي چيزهايي حركت بودند يك آن دل نگران شدم . چه پيش آمده بود درب را باز كردم و كورمان پايين سريدم .د تاريكي آهسته بطرف جايي كه سرو صداها خفه و قرقاطي به گوش مي رسيد براه فادم . در روشنايي سرخ رنگ كمي جان كم چراغ هاي عقب ماشين و چراغ دستي  كه در دست دايي بود. توانستم آن را ببينم . يعني چه شده بود. فرناز ترسان به طرفم آمد و به من آويخت . گفت مي داني چه خبر شده مي داني يا نه . هچي نشده داشت خوش را به رخم مي كشيد و چيزي را كه نديده بودم به امتيازهاي خودش اضافه مي كردو خودش را بالا مي برد.

مي خواست خودش را مهم جلوه دهد ادامه داد نزديك بود دايي مراد توي جاده پرت شود . خدا بهش رحم كرد. تازه قابلمه ناهارهم پرت شد. نگاهش كن. درب داغان و چوليده شده . از ناهار هم خبري نيست.  هر چه بود توي جاده پرتاب شد.  نگاه كردم . قابلمه در دست مادر بود با حسرت به درون درهم و چوليده و خالي اش نگاه مي كرد و نفس نفس مي زد. در باز دم هاي بخارآلود كه از دهان همگي بيرون مي زد طرح شبح وار زن دايي را در البسه ي گرم و پشمين و چادر پيچيش ديدم. دايي حسام جمع حاضر را نهيب زد طوري نشده خدا را شكر كه به خير گذشت . يالله سوار شويد.  صبح نشده بايد آنجا باشيم و گرنه . بعد با ديدن ما گفت:  راستي بچه ها جيش ندارين.  ديگه نمي ايستم ها. يالله برين دير شده ها. دستم را گرفت . گوشه ايي توي تاريكي برد. زيپ شلوارم را پائين كشيد . داد زد زود باش. تمامش كن. توي تاريكي از همان جايي كه منتظرم ايستاده بود داد زد فروغ فرناز را گوشه اي ببر يالله معطل نكنيد. از اينكه داشتم خودم را تخليه مي كردم احساس خوب و سبكي بهم دست داد. پاك تخليه كردن را از ياد برده بودم . با اينكه مثانه ام به درد افتاده بود. و داشتم به خودم مي پيچيدم و از پر بودن مي تركيدم خواب و تكان ها پاك ازيادم برده بود .  كه نمي توانستم چگونه بايد در راه و حركت ماشين بطور نشسته آيا مي توان كه گفتم . چه خوب شد كه ماشين ايستاد و گرنه معلوم نبود چگونه من و فرناز بايد . و حتي ديگران مادر و زن دايي مراد و حتي خود دايي حسام و پدر بزرگ.

و بعد ياد پدر بزرگ افتادم . گفتم دايي پدر بزرگ را بيدار كنم. شايد نياز داشته باشد كه گفت: اگر نيازش بود بيدار ميشد.  يالله برين تو. معطل شديم ها. كه معطلي نداشت. چند لحظه بعد همگي سوار شده بوديم و ماشين با تكان شديد حركت كرد. از سر بالايي جايي در جاده آسفالته داشتيم مي رفتيم.

دايي حسام نگاهي به پدر بزرگ انداخت و گفت:  همه را آب ببرد ايشان را خواب مي برد  . بعد ادامه داد.  همه چيز به كنار واقعاً خدا به ما رحم كرد و گرنه تكه و پاره مراد را بايد جمع مي كرديم . ديگر ادامه نداد. حوصله حرف زدن را نداشت .  رانندگي و دقت در مه غليظي كه توي صورتمان بود واقعاً مشكل مي نمود. از ضبط صوت ماشين همچنان همان نوار ترانه حميرا پخش ميشد و هر دم تكرار ميشد و او آنرا عوض نمي كرد . انگار بدون آوازش نمي توانست رانندگي كند.  تكيه داده به پدر بزرگ دوباره خوابم برد.  بار ديگر كه چشم باز كردم از درد گردن و سر.  يا از حرف ها آنان بود كه بيدار شدم.  نگاه كردم . پدر بزرگ كز كرده چشمانش باز بود. به جلوي جاده كه در مه غليظ گم بود خيره شده بود و با دايي حرف مي زد.

 } دقت كردم.  پاهام درد مي كرد خوب نمي توانستم آنها را دراز كنم تكان و مكان  سقف ماشين مانع ميشد. بيرون در فضاي شيرگون بارنگي از سرمه ايي غليظ و آبي نفتي طوري، مه تا بالا كابوت پيش آمده بود. و هر چه جلوتر مي رفتيم انگار غليظ تر ميشد.  دانه هاي مه همچون دانه هاي برف از كنار مان رد ميشد برفي را كه تاكنون به چشم نديده بودم و خيلي دلم مي خواست ببينم . دايي انگار در ادامه حرف هايش گفت خدا اگر رحم نمي كرد . حالا بايد در راه برگشت بوديم.  با يك مه بد و دوده. پدر بزرگ در جواب گفت بايد يك گوسفند قرباني كنيم.  اصلاً بايد قرباني مي كرديم و بعد براه مي افتاديم دايي حسام گفت:  منظورت گاو يا شتر . از گوسفند كه گذشته. پدر بزرگ گفت : اگر باشد قرباني مي كنيم . فقط خدا كند صحيح و سالم به آنجا بريم . برگشتي حتماً ترتيبش را مي دهم مكثي كرد و بعد ملچ ملچ كنان ادامه داد:  يعني هنوز از دست ما راضي نشده است . يعني مجروحيت مرا د را قبول ندارد دايي حسام گفت:  آره قبول ندارد.  او قرباني مي خواهد.  بايد خون ريزي شود او با ديدن خون قرباني در آرام خواهد گرفت . بعد ادامه داد : چون مراد هنوز داره نفس مي كشد و نفله نشده است. بندر نوادر يك قرباني درست و حسابي را به يك نيمه قرباني نيمه جان ، حتي در حال مرگ، ترجيح مي دهد.  مي فهمي پدر ، ما گناه كاريم.  همه مان مي فهمي پدر ورگرنه جنگ نمي شد تقاص گناهانمان بوده و هست. حتي اگر همچون يك مرده درازكش باشد نمي پذيرد.  مي خواهد آن يك مرده باشد . بي نفس و حتي اگر آنرا لت و پاره شده ببيند راضي نمي شود.  حتي اگر بداند آن مقداري از خونش را تقديم كرده است در پاي آزادي و نگه داري اش او معناي كامل ديه را كاملاً درك مي كند.

پدر بزرگ توي حرفش پريد: يعني اين همه جوان كه شهيد شدند كه از دست داديم . اين همه خوني كه ريخته شد كافي نبود كه دايي حسام گفت بايد دو دستي تقديمش مي كرديم . با سلام و صلوات ، يقين اينطوري آرام و قرار مي گيرد. پدر بزرگ گفت : بايد گناهان نمان بسيار باشد كه اين معنا را هم مي دهد .  كه كيفر گناهان نمان بسيار باشند دايي حسام گفت: گفته كه همين طور هاست تازه  در همين حين و بين فروغ در فكر قابلمه و برنجش بود و توي سر و روي خود مي زد داشت برنج ها را از روي آسفالت جمع مي كرد كه ما نعش شدم.

مكث كرد و بعد ادامه داد:  واقعاً مسخره بود. چه كارها كه نمي كند . نزديك بود سرش داد بزنم پدر بزرگ گفت : درست مثل مادرش است دختر و بعد ادامه داد: شايد دلش مي خواهد خون جاري شود . اگر اينطور فكر مي كند در اشتباه است .

دايي حسام گفت:  تو بندر نوادر را بهتر مي شناسي . ما كه زياد در آن بنوديم . زندگي نكرديم . البته نه به اندازه اي تو پدري بزرگ سرش را تكان داد بندر نوادر آن طور ها كه مي گويي بد نيست . خوب مي شناسمش دايي حسام گفت:  پس چرا نزديك بود مراد را بگيرد . نفله شده ولت و پار هان.  پدر بزرگ معطل فكر كرد و بعد گفت :  شايد اين يك اتقاق بود يك اتفاق نادر. اره همين طور است.

دايي حسام گفت:  مجروح شدن يك اتفاق نيست . نه پدر يك نفر بايد پاهاش از نزديك حرف بزند ديگر خون و خون ريزي بس است . خشمش را فروكش كن پدر . از ت خواهش مي كنم. هر چه قرباني مي خواهد هر چه نذر و نياز لازم است هرچه پول و پله چه مي دانم . كيفر گناهانمان پدر زياد است بسيار زياد.

بهش بگو:  بگذارد براي يك بار هم كه شده راحت جان و راحت خيال باشيم . كه براي آن آن ما زياد كشيديم كه ديگر وقتش است راحت باشيم. كه لايقش هستيم بعد تكان ها بود و مه كه دانه هايش درشت ميشد.  پراكنده از شيشه ها ماشين دور ميشد . بعد حرف بود و حرف و تكان و خستگي و درد عضله هاي پاهايم و گردنم.

نمي دانم چرا توي اين خانه همه يك جورند . نمي دانم چرا همش حرفه. از همان اولش حرف بود و حرف حالا هم هست . كه هيچي از آن كم نشده . گفت . مگر من كم كسي هستم.  من دختر كسي هستم و روي دست هايم النگو كم ندارم. دخترم فرناز هم ندارد . ببين چيزي سالم مانده يا نه كه چيني هاي مادرم سالمند . آنها بايد به فرناز برسند . براي جهزيه فرناز نگه شان داشته ام گفت:  چته تو هي پيله ميكني به اين زن بدبخت . يعني بد كرده كه از برادرت نگه داري ميكند. كه اين همه مدت كرده است.

گفت : مي خواهم نكند.

گفت: يواش تر مي شنود.  گفت مي خواهم كه بشنود. كه نوادر دنيا هم بشنود. كه هر چه زودتر گورش را گم كند و برود پي كارش . دگوري. پتياره

گفت: يعني تو بودي مي كردي . نه حرف بزن تو نمي كردي كه. هيچ كس ديگري هم نمي كرد. گفت : هان چي شده پدر. نكند چشم ترا هم گرفته است.

‌ نزديكاي بندر نوادر بوديم.  دايي گفت : كه ديگر چيزي نمانده است.

بعد يك لحظه ديدم كه همچون دشتي يا همچون شعله اي برنده و اتشين و برافروخته پنجه طلائي اش را بيرون كشيدو پرده ي مه غليظ را دريد و درخشيدن آغاز كرد. و هردم بيشتر و بيشتر شد يك آن پرده شيرگون و چسبناك مه جا باز كرد. سمت شرق كاملاً روشن شد. طلايي و پر از انوار طلائي پرده شيرگون را پس زد و مي زد و تلائي آغازيدن كرد و هوا شفافيت روز آغازين افرينش را نشان داد. بعد ماشين در نور طلايي حركت كرد و جلو و جلو تر مي رفت. و همان گونه كه مي رفت مه مي گريخت. انگار به دنبالش دوان بود.  تا اينكه هوا كاملاً روشن شد.  مه در دشت ها دور انگار سر تسليم فرود آورد. كه مانده اش در افق دور دست باقي ماند. نگاه كن چه مي درخشد . آفتاب بعد باران چه براق است . چه خوب شد كه آفتاب مه را كنار زد.  اينگونه بود كه در هواي روشن و براق تا بندر نوارد يكسر رانديم . دايي حسام از ديدن دوباره ي بندر نوادر سر از خود نمي شناخت . از قيافه اش پيدا بود. پدر بزرگ سر از شيشه بغل وه او بر نمي گرفت از اين سو به آن را مي نگريست وجب به وجب نوادر را انگار داشت مي بوئيد . چشمانش خيس بود.  دايي سام هيجان زده گفت:  ديگه رسيديم هان هان وارد اولين خيابان ورودي اش شديم.  فرشاد گذارش كن بينم مي تواني . انگار براي مردم ايران گزارش ميكني . گذاري گرمي از آن راديو و تلويزيون يالله شروع كن . كه مشت هايم را گروه كردم.{

و ما در عصباني بلند مي گويد : آره بلند شويم و جمع و جور كنيم . اينطوري نمي شود ادامه داد. هر آنچه لازم بود ديديم و شنيديم . حالا بهتر است خانه را به حال خودش رها كنيم و برگرديم . يالله بچه هاي فرناز – فرشاد- دده- تا دير نشده بعد داد زد: ساكت شو ناصر. بچه نيستي تو وافعاً خجالت دارد.هر چه باشد باز پدرت است . بعد به سر و صورتش زد و زد تا دايي ناصر از حرف هايش دست برداشت مادر ادامه داد.  انگار ما هرگز نمي توانيم دور هم جمع شويم بدون اينكه جنگ و دعوايي براه نيندازيم. بعد ادامه مي دهد.  اين هم از سرزمين موعود مان. اي كاش نمي آمديم. بي چاره حضرت موسي (ع) كه چه نكشيد . حالا مي فهمم كه آن بزرگوار چه بدبختي هايي كه با آن قوم لجوج خدايا توبه.  غلط كردم.  تو ببخش از سرگناهانمان بگذر . بگذار و بگذر . توبه خدايا توبه . هان هان. آن يكي مي خواهد تف بيندازد اين يكي مي خواهد  تكه و پاره كند . چه چيزهايي كه نديدم و نشنيديم. براي امروزمان كافي بود.  بارك الله دست هردوتاتيان درد نكند واه چه حرف ها از خداد بدور . واه واه فقط مانده كه يكي تون آره چرا نه كه پاهاشو يكي اون در يكي اين ور بگذرذ و سر اين خانه توي اين خانه ويرانه برنيد.  گه كند. چرا كه نه گهي به اندازه خود دنيا.  آره لابد حسام بايد.

مكثي مي كند و ادامه مي دهد. اينجا ديگر براي ما مناسب نيست.  بايد خانه و سرزمين ديگري را انتخاب كنيم. بدرد بچه هايمان نمي خورد در حال جمع كردن وسايل مي پرسد راستي اول كي شروع كرد. هر كس اون شانه هايش را بالا مي اندازد . بعدي زن دايي مي گويد:  هيچكس اول شروع نكرد. ناصر پي بهانه مي گشت. از همان اول پي بهانه بود.

مادر مي گويد:  آره همان اول پي بهانه مي گشت . كه بالاخره.

مي گويم :  پدر بزرگ گمانم باعث و باني اش بود. مي گويم. در خرابه با فرناز در پي پيدا كردن چيزي در مقابل چشمانمان و چشمان دايي ناصر .  همين طوري به فرناز گفت: مواظب باش صاحب خانه نيشت نزنه آخه كه يك آن دايي ناصر از كوره در رفت و فرياد زد : گفت:

اگر مردي دست به يك اجرش بزن تا نشانت بدهم.  تا بچه ي مار بچه ي گرگ نشانت بدهد گفت:  بخدا دست به يك پاره اجرش كه هيچ به يك مولكوش بزني با همين دست هايم تكه و پاره ات مي كنم. تا بداني بچه هاي گرگ چه حساسيتي چه علاقه اي به لانه شان دارند.

راستي بچه ي گرك كيه مامان.

مادر بي هوا سرم داد مي زند. ساكت باش توهم.  وقت گير آوردي تو بعد منگ و حيران از حركات و كردار و حرف هاي دايي ناصر. نزديك تر ميشود. چادرش را درست مي گيرد و به او خيره ميشود. باور ندارد كه حرفي و عمل مابين آنها زده يا روي داده باشد.

چند لحظه مي گذرد و باز دايي ناصر ايستاده و پر توان تر و عصباني تر از قبل داد مي زند: نه اگر راست مي گويي دست بزن تا نشانت دهم.  هان. چرا دست نمي زني؟مدرش نيستي . هان از همان اول هم نبودي تو.

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم دی ۱۳۸۷ساعت 20:21  توسط سیروس حسام الدین موسوی  | 

و اینرا خوب می دانم که اگر در پرسشم اصرار کنم، اگر کسان دیگری نباشد خواهد گفت:  دنده ش نرم . بگذار برای یک بار هم که شده یک خرده زحمت بکشد. مگر آسمان به زمین می آید هان .  بگذارد در ازای آن همه پولی که نصیبش شده است، یک خرده هم بدود. قرار نیست همه چیزش را آماده به چنگ آورد. می دانم اگر اصرار کنم.  اگر کسان دیگری در میان نباشد. می گوید:  بشین سرجایت . لازم نکرده . و گرنه می کشمت . بیا با فرناز بازی کن.  ور پریده مثل کنه به من چسبیده است مرا ول نمی کند بگذار برگردیم به خانه آنوقت نشانت خواهم داد . تربیتتان خواهم کرد و نیک اینرا می دانم که در کسان دیگری در میان نباشند . می گوید:  حالا چی شده مثل مردها کنار دای هایت نشسته ای و حرف هایشان را گوش می کنی.  لازم نکرده از همه چیز خانه سر در بیاوری .  مگر چند سالت است. و نیک اینرا می دانم که فهمیدن به سن و سال نیست که یعنی کسان از کودکی از همه چیز سر در می آورند که هوش و نگاهشان این اجازه را به آنها می دهد که از حرف بزرگان ، حتی آگر به رمز باشد آگاه شوند یا اگر نشوند آنها بخاطر می سپارند تا اینکه از سن و سال دیگری در بزرگی از آنها برای بهتر دانستن استفاده کنند.  همچنان که اینرا نیک می دانستم امروز روز خوبی برای پدر بزرگ نیست و نخواهد بود که بالاخره آتفاقی برایش روی خواهد داد که اینرا دلم گواهی می داد.  ودلم می خواست هر چه زودتر آنرا به چشم ببینم . و دیگر اینکه همچنان دلم می خواست هنوز دایی ها با یکدیگر به گفتگو بپردازند کار بیشتر از ناگفته ها خانواده و خانه را بروز بدهند گفتگویی را که با بلند شدن زن دایی و جستجو کردن روی خرابه ها قطع شده بود و آنها تمام توجه شان به او جلب شده بود.  اینگونه بود که با بالا و پائین رفتن ها، جست و خیز کردن های زن دایی مراد و پرشی و خطی بر آن صحنه ی فیم که همچنان برروی خانه ویرانه ثابت مانده در جا کار می کرد، همزمان با گفتن آن چیست، نگاه کنید ، از زبان دایی حسام ایجاد شد و حضورش را متوجه شدم.  خرگوشی بود . برف گون که سرخی چشمانش را هم از همین فاصله دور هم به خوبی متوانستم تشخیص دهم. خرگوشی بود لاغر مردنی اما فرز و چابک . انگار برای اعلام و اثبات وجودش، خودش را به بالاترین حد ممکن، برروی لبه تیزی از یک قطعه تقریباً بزرگ و جدا مانده از دیوارهای خانه، رسانیده بود اینگونه بی صدا و حرف اعلام وجود می کرد.

روی هر دو پا ایستاده دیدمش . با دست هایی که به سر و صورتش می مالید و انگار حریف می طلبید روبروی ما ایستاده انگار ما را به مبارزه می طلبید. مایی که حریم لانه و زندگی اش را مورد تعرض قرار داده بودیم که در نظرش چمه بودیم و چرا بودیم چه می توانستیم باشیم و در کنار لانه اش چه می کردیم . و چرا و به چه حق و حقوقی ؟

اینگونه بود که فکر کردم با بالا و پائین و جست و خیز کردن زن دایی برای یافتن چوب و تخته ایی برای سوخت چاله اش او را به وقت وادار شد به زیر قطعات و سوراخ و سنبه ها و این طرف و آن طرف می دوید.  جهید و پرید و بعد در جایی دیگر در دیدرس چشمانمان ایستاد. و زن دایی مراد در پی خودش کشاند.

زن دایی مراد در پی خرگوشی نفس زنان می گوید:  دیدی گفتم خدا کریم است .  که نمی گذارد گرسنه بمانیم.  نگفتم من.  بعد بلند ادامه می دهد :  فرشاد: خاله جان بیا کمک تا بگیریمش . بیا کمک . در همین حین از طرف های دایی هایم دانستم که باید خرگوشی باشد اهلی طور. رها شد به حال خود در زمان های نه چندان دور . که دایی حسام برای من و فرناز خریده بود.  چند ماه بعد از تولد مان، یا شاید برای روز تولید یک یک مان . حد و حدود زمان آغاز جنگ تحمیلی عراق  علیه ایران.  زمانی که آنها مجبور شده بودند خانه را به حال خود رها کنند و به جای دیگری بروند.  اول به شیراز و بعد دوباره به اهواز برگردند.  شهری از استان نوادر . پدر بزرگ به غیر از استان نوادر و یا هر جای دیگری که اهم نوادر رویش نباشد نمی توانس بماند و زندگی کند.  اینگونه بود که در خانه ایی که امروز در آن جای داشتیم و صبح زود از آن برای دیدن خانه ی در بندر نوادر از آن ایشان ، حرکت کردیم ماندگار شدند.  از جا بلند می شوم.  زن دایی دیگر چادرش را از کمر وا کرده و آنرا هر دم به قصد گرفتار کردن خرگوش برروی هر جایی که خرگوش قرار می گیرد عبث اندازد .  و از نو دوباره از روی زمین جمع و جور رده دوباره می اندازد و باز از نظر جمع و جور می کرد.  در همین کار است که به کمکش می روم . با اینکه نیک می دانم مادر دعوایم می کند که چرا بدون اجازه اش رفته ام . که می دانم اجازه چه بی اجازه ی مادر، باید به زن دایی مراد کمک کنم. که اینکار کار مردانه ای است که هم مرد و هم زن نیاز دارد که می دانستم فرناز حتی حاضر نیست صحنه گرفتاری خرگوشی را نگاه کند چه اینکه به کمک ما بیاید و خودش را پشت مادر قایم کرده است و هر دم مادر را می فشارد و می گوید: وای می ترسم . بگو کاری به خرگوش نداشته باشند.  چند لحظه بعد دایی حسام هم به کمک ما می آید . خرگوش هردم پنهان میگردد و در سوراخ سنبه های خانه ی ویرانه . لابه لای شکاف های بین قطعات روی هم. درزها ایجاد شده از ویرانی دیوارها و پی های خانه . نفس زنان می ایستیم و رد عبور خرگوش را پس می گیریم .  نیم می دانم که گرفتاری خرگوش کار ما نیست که باید شکار . یا در دامی تعبیه شده درون زمین گرفتار می آید.  بعد زن دایی از ما سوا میشود از کنار خانه ی ویرانه دور میشود.  از کنار دیایی مراد و ناصر . از پیاده روی سختی باغچه عبور می کند نمی دانم چه فکری در سر دارد. از درب باغچه هم عبور می کند در خیابان می رود چند سر باز با تجهیزان کامل نظامی در حال عبورند طرف آنها می رود .  آنها چند لحظه بعد یکی از آنها سوا می شود به کنار می اید و بعد خانه روان میشود کنار زن دایی بدنبالش است زیاد طول نمی کشد که زن دایی و سرباز با تفنگ هرماهش از درب باغچه داخل میشوند سربار یا لله می گوید:  مادر خودش را جمع و جور می کند .  نگاه فرناز با دیدن سرباز هراسان می شود سرباز طرف دایی مراد و دایی ناصر می رود .  از دیدن برانکار که دایی مراد رویش خوابیده است نگاهش پرسان میشود . من و دایی حسام طرفش می رویم.  حالا جمع ما جور است . سرباز با دایی ها یم سلام و علیک می کند . سرباز حالا دیگر روبروی دایی مراد ایستاده است.  می خواهد چیزی بپرسد.  وقتی می پرسد زن دایی کنارش است . سرباز می گوید:  هان چطوری این طور پاسداری از خانه و بندر زخمی شده است .  که نمی تواند خرگوش را حرکت دهد.  که فقط سرش زنده است. که با ارپی چی به او و دوستش نشانه رفته اند.  که هفت تا هشت سالی میشود که اینطور درازکش مانده است.  مرده ایی در حال مرگ . یا نه زنده ایی ، زخمی در حال . حرف ها را باید در خاطر سپرد و نگه داشت وچقدر حرف رد و بدل میشود . بعد نگاه سرباز پراز ترحم میشود . دودل است . دوست دارد دستی به تن مرده دایی مراد بکشد . از این کار منصرف میشود.  بعد به خانه ی ویرانه خیره میشود .  چشمانش در پی چیزی می گردد.  زن دایی می گوید:  حالا پیدایش میشود خرگوش است می گوید:  برای غذا درست کردن برای دایی مراد مناسب است با دست به دایی مراد اشاره می کند سرباز سرش را تکان می دهد.  کمی از ما دور میشود.  زانو می زند و تفنگش را آماده می کند.  منتظر رویت خرگوش میشود.  توی خیابان از سربازان دیگر خبری نیست. آنان در حال دور شدن هستند.  نزدیک آشپزخانه میشوند و لابه لای کیسه های شنی چیده شده گم میشود . بالای سنگر گروهی ایجاده شده با کیسه های شنی پرچم سه رنگ ایران در نسیم تکان می خورد.  دایی حسام نزدیک سرباز میشود. چیزی از او سئوال می کند.  سرباز حالا تفنگش را به زمین تکیه داده است . جواب دایی حسام را می دهد.  همه در انتظاریم . خرگوش چند لحظه بعد سر و کله اش پیدا میشود.  یقین قاطی کرده است که خرگوش را نشان می دهد.  ار من بجایش بودم خودم را آفتابی نمی کردم.  یقین حال و هوایی دیگر در سر دارد که اینگونه خودش را رودر رو سرباز نشان می دهد.  همچون حریف طلبیدن . همچون جنگ تن به تن . چشمان سرخش را بخوبی می بینیم فرناز دختری ترسوست . در همه چیز و همه کس بدون دلیل می ترسد. او و ترس همزاد یکدیگرند مادر از این حالتش همیشه در اضطراب است .  تصمیم داشتم و دارد او را به دکتر ببرد که هر دم آنرا به عقب می اندازد و هنوز او را نبرده است او از دیدن خون بیهوش میشود اما من خوشم می اید.  از رنگ لعابی و براق خون خوشم می آید . فرناز حتی از شنیدن کلمه ی خون هم بدش می آید. حالش را بهم می زند از دیدن و حتی خوردن گوشت توی غذا هم بدش می آید. مورمورش میشود . غذا خوردن به فرناز همیشه باعث عذاب مادر بوده است.  از غذایی که از گوشت درست شده بیزار است. دایی باعث درگیری لفظی بسیار در خانه میشود.  بیشتر غذایش گیاهی است . سو پ و آش و این جور غذاها . یک روز بالاخره ماند او را به پیش دکتر خواهد برد . مطمئنم . که خدا می داند سرباز تفنگ را برروی شانه اش همواره می کند و همزمان می گوید:  یک تیر به افتخار آزادی بندر نوادر که چیزی نیست . گیرم به هوا شلیک کرده ام . سرباز نشانه می رود . ما ساکت منتظر می مانیم که بالاخره چه پیش می آید. من تا حالا تفنگ را ندیده ام . اما حالا دارم می بینم . همچنین تا حالا صدای تفنگ را نشنیده ام . شاید بشنوم. شاید نشنوم. خدا کند ه آنرا بشنوم. باید صدای بلندی داشته باشد. تفنگ و صدایش را در فیلم ها و کارتون تلویزیون زیاد دیده ام و شنیده ام . خرگوش یقین قاطی کرده است که با دیدن ما و سرباز با تفنگش از جا جم نمی خورد . یقین حس بدی را که توی فضا بخش در بلاست که اینرا با جان ودل می شنوم باید حس کرده باشد و نمی فهم چرا با این همه حال چرا تکان نمی خورد و خودش را جای پنهان نمی کد . لابد برای خودش دلیلی دارد دلیلی پیدا کرده است که اینگونه رو در رو نه در حال گریز حتی، خودش را برملاء می کند. دلم برایش می سوزد اما دلم می خواهد که صدای تیز در کردن تفنگ را بشنوم. بیشتر در دوست دارم که صدای تیر درکردن تفنگ را بشنوم تا اینکه خونش را روی زمین ببینم ، چند لحظه بعد صدای گوش خراش به گوشم می رسد. دود ظریفی از دهانه تفنگ سرباز بخش و پلا می شود همگی همزمان نگاهمان به خرگوش جلب میشود .خرگوشی که در یک لحظه به هوا بلند میشود و در هوا ملق می زند و روی زمین می افتد و می سرد و در لابلای چند قطعه آجر و سیمان به هم فشرده، گیر کرده، به تقلا می افتد .  همگی طرف خانه ی ویرانه جایی که خرگوش خونین و مالین می افتد حرکت می کنیم . نزدیک خرگوش می ایستیم و نگاهش می کنیم که آخرین تقلا حیوانیش را انجام می دهد.  لرزش هایی در بدن پر مویش ، در دستان و پاهایش دیده میشود.  بعد صدای جیغ خفه ی فرناز را می شنویم . نگاه می کنیم . فرناز بیهوش پشت مادر درازکش روی موکت افتاده است مادر او را جمع و جور می کند حالش نگران کننده نیست.  به این کار فرناز عادت داریم. کار سرباز دیگر تمام است. زن دایی بالای سر خرگوش مر رود.  و او را از پا بلند می کند چیزی به اسم سر وجود ندارد . اگر هم هست رمیده و آویزان و خون چکان دیده میشود.  غرق خون دیده میشود.  سرباز رو به قبله می ایستد و با چاقویی که از جیبش در می آورد آن چیز به اسم سر را بسم الله گویان از تنش سوا می کند.  دیگر دلم برایش نمی سود . دیگر برایم خرگوش وجود خارجی ندارد . پاک فراموشش می کنم.  و بسوی دایی ناصر و دایی مراد می روم. ضجه زانو خفه ی مادر و فرناز بی حس را ندارم. گو اینکه اگر اینکار را نکنم و بدیدنش نروم مرا حسابی دعوا می کند. پس بسوز آنان می روم . دستی به تن فرناز می کشم. چند لحظه ایی کنارش می نشینم و با کهنه خیسی سر و گردن او را می مالم و بعد بلند میشوم وبه کنار دایی مراد وناصر می روم . اگر کنار فرناز می ماندم یقین مادر دیگر اجازی بلند شدن و رفتن بسوی دایی ها را بهم نمی داد حواس اش در پی فرناز است وقتی می رسم کنارشان می نشینم . زن دایی اما ول کن قضیه خرگوش نیست.  آنرا دست سرباز داده است تا پوستش را قلفتی بکن.  گوشت آنرا برای سوپ دایی مراد نیاز دارد.  گوشت شکار حیوان علف خوار برای زنده نگاه داشتن سلول های رو به مرگ دایی مراد حیاتی است . اینرا زن دایی بارها گفته است از وقتی خرگوش را دیده و درپی اش دویده است . سرباز چاقو را توی شکم خرگوش فرو می کند وتاپائین جر می دهد و دل و روده خرگوش را بیرون می کش و پوستش را قلفتی می کند.  حالا در دستان زن دایی قطعه گوشتی قرمز و اخم دیده میشود . سرباز قبل اینکه از همگی خداحافظی کند.  در بدر بدنبال پوکه ی فشنگی می گردد.  آنرا از زمین پیدا کرده بلند می کند و در جیب می گذارد و قصد رفتن می کند . اول از همه بسوی دایی مراد می رود. از خداوند برایش آرزوی سلامتی می کند. سرباز که می رود . زن دایی خودش بدست طرف چاله اش می رود.  دایی حسام هم می رسد و می نشیند.  دایی حاسم انگار افسوس خرگوش را می خورد.  می گوید:  این هم از این. آره خودش بود .  همانی که برای فرناز و فرشاد خریده بودم. به غیر آن چه چیز دیگر می تواند باشد.  وقتی در مرغدانی گذاشتمش . در دل زمین مرغدانی یک گودال یک راه زیر زمینی برای خودش چال کرد که آن سوتر. با دست اشاره می کند ، به بیرون از مرغدانی راه داشت یکبار سعی کردم ار طریق آب ریختن به درون گودال حفر شده ، او را به چنگ آورم که موفق نشدم و بعد دست از سرش برداشتم. آره خودش بود اما یک کم لاغرتر . معلوم نیست این همه مدت را چه می می خورده است.  راستی چه می خورده؟ .  دایی مراد می گوید:  خب معلوم است . ریشه ها خشکیده را و هر چه گیرش می آمده. شاید هم گوشت ها را ، شاید دیگر به خوردن گوشت جسدها ی تو جبهه ها عادت کرده بود.  دایی حسام می گوید:  چرند نگو حالم را بهم زدی .  دایی ناصر می گوید نه بخدا. مراد راست می گوید.  تازه یک عالمه است و اشغال هم بوده . یک عالمه وسایل واثاثیه دست نخورده یا دست خورده مردم که آنها را به حال خودشان رها کرده و نوادر را به حال خودش گذاشته بودند و چرا که نه . گرسنگی همه را عادت می دهد.  حتی سنگ را هم می شود خودر. باور نداری تو یعنی دایی حسام می گوید:  چرا، این یکی را قبول دارم.  از این موجود دو پا هر چه بگویی بر میاید.  چند لحظه بعد می گوید:  باز سر و کله ات پیدا شد تا از این حرف ها بزنی . که همگی می خندند . فرناز تقریباً بهوش آمده و خودش در بغل مادر انداخته است.

مادر او را از نگاه کردن به اطراف منع می کند . می گذارد تا زن دایی مراد خرگوش بخت برگشته را درون قابلمه خالی از پلو بگذارد دو روی چاله ای روشنش جای دهد.

در همین حین مادر در گوش فرناز نجوا می کند:  چیه مادر خب یک خرگوشه دیگه.  گوشتش خوردن داره بخاطر دایی مراد، مجبوریم ورگرنه برنامه بعدی زن دایی مراد روشن نگه داشتن آتش و تهیه سوپی خرگوشی برای ما ودایی مراد است سخت خودش را مشغول می کند نیک می دانم که با این کارش خشم مادر را دو چندان می کند .  مادر از اینکه زن دایی مراد خودش را بکار ببندد و مشغول نشان دهد.  دل چرکین میشود.  فکر مر کند او این کارها را برای گول زدن و خرکردن دایی مراد انجام می دهد.  او دیدن زن دایی مراد را نمی توان تحمل کند.  از او بیزار است به حد مرگ بیزار است.  او حاضر به خرابی دنیا است.  او حاضر به نیستی کامل دنیاست بشرطی که زن دایی مراد بنا شدش او می گوید:  که کار از این حرف ها گذشته است او می گوید بخاطر پدر بزرگ است که ماندن در خانه را ادامه می دهد و گرنه سالها پیش ، از همان وقتی که زن دایی پایش را در زندگیمان گذاشت ، خانه را رها می کرد . با شوهر و بچه هایش خانه را به خود وا می گذاشت و پی کارش می رفت.

او می گوید حتی به شوهر، فقط دست بچه هایش را می گرفت و از خانه بیرون می زد.  او حتی حوصله شوهری را ندارد.  او فقط بخاطر پدربزرگ است که وجود پدر را تحمل می کند.  او می گوید اگر بخاطر پدر بزرگ نبود هرگز اجازه نمی دادم پدرت پایش را به خانه ام بگذارد و به همین دلی موهایش را هفت رنگ نمی کند و بزک و دوزک نمی کند . و لباس ها زیبا هوز هم نمی پوشد.  می گوید اگر بجای پدر کسی دیگری بود او این کارها را می کرد .  اما تحمل کردن پدر را به زن دایی مراد ترجیج می دهد.  فرصتی است که تمام افکارش را پیاده کند.  او منتظر است تکلیف پدر بزرگ و دایی مراد را روشن شود تا وضع خودش هر چه زودتر مشخص شود اما نسبت بهدایی حسام زیاد حرص نمی زند . می گوید او دارد خودش را فضله می کند.  تباهی زاده ها ی خانه امری روشن است قضیه ایی را حتی که بردن هایش از قبل فرض شده است . نابودی وتباه شدن دایی حسام یکی از پیش فرض ها ست.

او فقط نسبت به ما دو نفر من و فرناز احساس خوب از خود نشان می دهد.  می گوید شاید شما ها با عث سربلندی خانه و خانواده شوید.  فقط کمی ، که البته که هم نیستريا، نسبت به اوضاع و احوال فرناز، از ترسش، احساس بدی دارد.  می گوید:  او بالاخره از این ترس ضربه می خورد . که باعث اذیت و آزارش می شود.

مادر از این که جنس او زیر نفوذ جنس پدر دست بدش می آید.  او جنس مردها را قابل اعتماد نمی داند.  اصلاً آنها را فقط برای یک کار ، که بیانش نمی کند، مفید می داند . و آنها را از اینکه آقای بالای سر باشند اصلاً باور ندارند.

و با اینکه دایی حسام بارها برایش حرف زدن است حاضر نیست برای پدر ارزش قایل شود.  حتی اگر خودش را جلوی بچه هایش بگیرد.  او نمی تواند بیش از اینها پنهان کاری کند.  او می خواهد که ملکه ی دنیایی باشد که با دست های خودش ساخته و پرداخته شده باشد.  او زنی قد و نترس و سرخورد، یکدنده از هر لحاظ است.  اینرا پدر بزرگ بارها بیان کرده است.  می گوید او به مادر بزرگ رفته است.

من دلم می خواهد حالا که دوباره دور هم جمع هستیم حرف ها گل بگیرید و من چیزها و رازهای زیادی بفهمم مادر دیگر زیاد به من پیله نمی کند. دو و بر فرناز می پلکد . دل نگران فرناز است. هنوز رنگ فرناز پریده است و اینرا از کم بود خونش می داند.  هر چند سعی می کند که به او جگر و دل و قلوه گوسفند و قرص بد مره ی آهن بخوراند موفق نمی شود .  حتی وقتی از مرگ صحبت می کند و او را می ترساند باز به این کار موفق نمی شود.

دکتر برای فرناز قرص آهن نوشته است.  خوراندن قرص آهن به فرناز مکافات دارد.  مصیبتی دارد نگفتنی.  مادر را خون دل می کند تا یک عدد از آن را بخورد.  هر وقت هم که خورده دست و استفراغ کرده است و خانه را به گند کشیده است .  فرناز عادت دارد استفراع می کند سراغ مادر را بگیرد و سراغش برود و در حال رفتن استفراغ کند .  اینطوری تمام خانه را به گند و گه می کشاند بطوریکه تمام خانه بوی گند مانده ای بخود می گیرد.  که با خوشبو کننده هوا ضد عفونی کننده ها هم برطرف نمی شود مادر می گوید:  همچون بوی کباب ماهی صبور می ماند.  که بوش حتی با صابون و تاید از بین نمی رود. 

دایی ناصر است که سر حرف را باز می کند. حرف ها چند دقیقه بعد گل می اندازد.

دایی ناصر می گوید:  خب که گفتی بلاخره به نتیجه هایی رسده ایی .  هان . پس شروع هم کرده ایی لابد.  دایی حسام بلند می گوید:  هی. بگی نگی یک چیزهایی در ذهنم نوشته ام.  البته از یک چیزهایی هم بیشتر است تقریباً همه اش را در ذهن نوشته ام. دارمشان. فقط باید روی کاغذ بیاورمشان. حالا آن چه وقتی باشد خدا می داند.  تا ببینم چی به چی میشود.  منظورم را که می فهمی.

دایی ناصر سرش را تکان می دهد.  ومنتظر بقیه حرف دایی حسام
می ماند.

دایی حسام ادامه می دهد.  اینطورها که حساب کرده ام در هفت هشت قسمت تمام میشود اسمش. را هم انتخاب کرده ام . خانه ای در جنوب یا بندر نوادر. موضعش خانواده ایست که در جنوب. سعی کرده ام به کمک سبک سیال ذهن. سبکها که در آن تبحر دارم و قبولش دارم که بهتر میشود هر آنچه که در درون دل آدمی است روکرد و نوشتش . فقط منتظرم که تکلیف این سفر روشن شود.  تکلیف این خانه روشن شود.  تا بعد پشت میزی بنشینم و از اول تا به آخرش را یک نفس بنویسم. خانواده ایی که همه ما به نوعی در آن سهیم هستیم.  هر کسی از ما در یک نقش آن فعالیت می کند فعلاً که اینطورا در ذهنم نقش بسته است تا سر وقت که جلد اول آن بیرون آید.  که مطمئناً شاخ در خواهی آورد .  دایی مکثی کرد و بعد ادامه داد: فعلاً زیا پاپیچم نشو.

پدر بزرگ حالا خودش به خانه ویرانه رسانده بود. لابلای ویرانه پی چیزی می گشت.  با نوک عصایش سعی داشت چیزهایی را که سر برون کرده و خود داشتند دستمالی کند و از بین دست و اشغالی ها بیرون بکشد. نمی دانم چرا امروز پدر بزرگ خودش را مظلوم نشان می دهد.  همچون کودکی کتک خورده.  یا منتظر نوازش دستی مهربان. از سر و صدا و شلوغی های معمولش خبری نیست.  و اینرا خوب می دانم که از وجود دایی ناصر ناشی میشود.  از اینکه مجبور است خودش را مشغول کند تا وقت بگذرد در عذاب است. او ناچار است همین طوری ادامه دهد تا وقت سر آید و دوباره به سر وقت مقرر همیشگی اش درون مبل هال برود تا. درون جایگاه شیر چای بگیرد.

زن دایی بعد از کنار چاله اش بلند میشود و کنار دایی مراد می نشیند و از شربتی چند قاشق چای خوری بهش می خوراند.  سر و صورتش را پاک می کند و دوباره بر می گردد و کنار چاله اش جای می گیرد.

دایی ناصر می گوید:  باشد اصرار ندارم.  هر وقت نوشتی و چاپ شد از آن مرا خبر کن.

دایی مراد می گوید:  البته اگر آدرسش را داشتی.

لبخند زنان به هم نگاه می کنند.

دایی حسام انگار هنوز از جواب دادن راضی نشده است می گوید:

آره داشتم می گفتم:  بالاخره از طریق قورباغه ها به رازهای هستی پی می بردم. که از رنگ سبز بعضی آنها به بی رنگی خداوند رسید. باور کن. در مورد انسان هم به چیزهایی رسیده ام.  اینکه داشتن و بروز آن، به فکر و ذهن نیاز دارد که باید برای آن مراحلی طی کند.  که همین باعث شکیاتش میشود.  که انسان با چشم باز کردن و دیدن و باور داشتن ها و بیان کردن ها، مراحلی ذهنی و فکری را باید طی کند تا به بیان زبانی یا باور خود برسد.  در داستانی کوتاه بنام گندگاه ذهن آنرا توضیح داده ام.  می فهمی.  و این برای انسان همیشگی است. فلسفه زبان ریاضیات است یا علم الهیات.  نمی دانم اینرا برایت گفته ام یا نه درباره نیروی عمل و عکس العمل.  نه نگفته ام . چون نبودی . در مورد نقطه گذاشتن ، اول آفرینش هم لابد و چیزی نگفته ام.  بسیار خوب نامه فقط یک مقدار که سرت را دارد نیاوردم. بدون روشن کردن ابعاد نقطه نمی توان نقطه را رسم کرد. که صفحه ایی هم نمی شود رسم کرد.  جز اینکه اول صفحه تکلیفش روشن شود.

اول در یک لحظه از زمان که نیروی عمل بیشتر است. یک قدم بر می دارد . بعد نیروی عکس العمل ظاهر میشود درون صفحه حالا تقارن داخلی است .  حال هر دو نیرو مساوی هستند.  و هر چیز در این دو نیرو ی منفی و نیروی مثبت خلاصه میشود.  در این محدوده قرار می گیرد.

آن نقطه از خودش نقطه های کوچکتری تولید می کند.  که یکی از آنها باعث لقا میشود.  در مسیر نیروی عمل فرو می رود.  و در چند مرحله بزرگ و بزرگتر میشود.  تا بالاخره پیگ بنگ در آخر مرحله ششم یک چیز دیگر . در ابتدای آفرینش . شروع . دلیل برای نیروی عکس العمل وجود ندارد.  چون عدم است.  جز اینکه وجود دیگری را ثابت کند که که ثابت هم میشود.  که پشت پرده کسی ست چیزی است.  که اتفاق نمی تواند باشد.   که احمقانه است. جز اینکه خدایش بنا می . این عصاره ی آن چیزی است که دارم می نویسمش . نظرت چیست.

 اما دایی ناصر انگار توجه این به این حرف نداشت.  چون مشغول کشیدن خانه مخروبه شده بود داشت می کشید.  چند ورق سفید را با طرح هایی ار خانه مخروبه سیاه حرکت بود.

از کیف دستی اش ، قسمتی ورق سفید بیرون کشید. روی کیف گذاشته مشغول کشیدن بود. به خانه ی مخروبه نگاه می کرد و می کشید .  ذهنش کامل در محدوده ی خانه ی مخروبه بود انگار حرف هایی دایی حسام او را به شوق کشیدن انداخته بود.  بی توجه به اطراف و کسان در دنیای ساخته و پرداخته از آن خودش در حال کشیدن بود.  با سرخمیده از زوایای مختلف خانه را می کشید.  هر طرح را که تمام میشد.  در کناری. کنار من می گذاشت . من آنها را می دیدم و از طرز کشیدن و مهارت در کشیدن آن حیرت زده میشدم .  دایی ناصر زیبا می کشید. از طرح ها خوشم می آمد. من هیچ حسی و عقیده ایی راجع به نقاشی و نویسندگی در خودم سوراغ نمی دیدم.

دوست داشتم ازش سئوال کنم از چه کسی نقاشی را آموخته است.  آیا همین طوری توانسته یا سر کلاس نقاشی رفته است. می دانم که حالا وقتش نیست.  یک روز از شما می پرسم  خدا کند یادم بماند و اینکه او هم باشدش.  و سرک می کشم.  صحنه ایی که در دست دارد طراحی دارد که با طرح های دیگر فرق ها دارد.  این یکی خانه کامل است .  یک خانه آماده زندگی.  از در و پنجره ها و باغچه اش معلوم است یعنی باشد که حالا مخروبه در جلوی چشمان ما قرار دارد . وقتی دست از کشیدن طرح می کشد می گوید:  حالا خوب شد . له خودش است .  اما نمی دانم حسام چرا هنوز ننوشته ام پیایی یا زخم روحش را بیان کنم. توانم در کشیدن روحش بی نتیجه است.  گو اینکه بارها سعی کرده ام با نوعی به هم ریختن رنگ ها به این مردم است پیدا کنم که هنوز موفق نشده ام.

دایی مراد می گوید:  چطور است از من هم طرحی در آن بکشی . شاید کمکت کرد.  شاید وجود خوابیده ام به آن معنی که می گوید کمک شایانی بکند.

دایی حسام می گوید:  راستی بالاخره من نفهمیدم آن مردی که در تابلوهایت می کشیدی چه کسی بوده است.  چرا هیچ وقت در مورد آن حرفی نمی زدی چرا در مورد او سکوت می کردی.

مادر گوش به زنگ شده می گوید:  بچه با توام . بیا این ور. دیگه بس است.

دایی حسام می گوید:  نه لازم نکرده همه حرف ها شما را بشنود. هنوز بچه ست.

دایی حسام می گوید:  بچه های امروزی تمام چیزها را می دانند.  بچه های ماهواره قرن بیست و یکم مثل امثال هائی نیستند . نمی شنوند . تازه مگر چه قرار است بگویم که دژم شده ایی.

مادر دوباره غرو غر می کند و می گوید:  پاشو بیا اینور با فرناز بازی کن.

اما گویا پدر بزرگ چیزی مابین خرابه خانه می یابد که او را صدا می زند. فرناز هم تقریباً بی حالی طرفشان می رود.  یک آن نجات پیدا می کنیم و می توانیم بنشینم.

دایی ناصر می گوید:  نمی دانم آیا می توانم چهره اش را بکشم. آیا این توانایی در من خواهد بود که آنرا بکشم یا نه .

دایی مردا می گوید:  مگر چهره پدر این قدر برایت زجر آور است که.

دایی حسام توی حرفش می دود:  اگر چهره پدر باشد . مگر نه ناصر.

دایی مراد می گوید:  مثلاً کی. من کس دیگر را به خاطر نمی آورم . هیچ وقت مردی بر در این خانه دایی حسام توی حرفش می رود: ما هیچ وقت ندیدیم . اما شاید او مگر نه ناصر.

مادر می گوید: زبانتان را گاز بگیرید . بس است جلوی این بچه قباحت دارد. به دایی ناصر خیره میشوند.  او به مخروبه خیره میشود. حواسش جای دیگری است.شاید دارد به چهره آن مرد فکر می کند به همانی که در تابلو هایش . تابلو هایی که چند تایش را در اهواز هنوز هم داریم . که چهره ای ندارند.  که روبروی خانه ایستاده اند. که فقط پشت سرش دیده میشود.  بدون اینکه رازش را برملا کند. دایی ناصر جواب دایی حسام را نمی دهد.  از جا بلند میشود.  روبروی دایی مراد . شروع به کشیدن طرحی از هیکل رو به موت. روبه مرگ ، خوابیده اش می پردازد.

دایی حسام انگار قصد داشته باشد جو حاتم بر محیط ما را عوض کند می گوید: اما راستی دیگر داشتیم برای فاتحه خوانیت آماده می شدیم. دیگر قیدت را کامل زده بودیم . که باز مادر می گوید:  زبانت را گاز بگیر تو حسام.  این چه حرفی ست که می زنی . دشمنش بمیرد و ای دایی حسام می گوید: خب چرا ناراحت می شوی . داشتم حقیقت را می گفتم.

{ پرسیدم دایی جان چرخ گردان چیه. گفت بعداً که بزرگتر که شدی می فهمی . گفتم باشد دایی . اما من دیگر بزرگ شده ام ها.  جواب نداد .رفت لابلای خرابه ها فروریخته . مابین قطعات آخری و سیمان و آهن .کج و کوله ، کوچک وبزرگ و یک عالمه خرت و پرت دیگر.  دایی مراد را دست دایی ناصر سپرد تا مواظبش باشد تا مگسی چیزی روی صورتش ننشیند.  و اذیتش نکند.  تا برود و برگردد.  تا زن دایی کارش تمام شود.  وقتی رفت.  ماشین را دیدم . که ترمز کرد.  چند سرباز با تفنگ وکلاه خود ازش بیرون پریدند.  ماشین ارتش بود. سربازان طرف آشپزخانه سر خیابان براه افتادند یکی از آنان متوجه ما شد.  انگار از دیدن ماها خوشحال بود.  این پا و آن پا می کرد و بالاخره تصمیم گرفت طرف ما ، بیاید.

آخرش دل به دریا زد.  و طرف ما دور و بر خانه ی خرابه بودیم دست بلند کرد و سلام گفت.  جواب سلامش را گفتیم . رسیده ترسیده باز سلام گفت.

بعد ادامه داد، خوش آمدین . و یا لله این خانه تان است.  هان . نامردها چه کارها که نکردند دیگر رسیده بود.  دایی حسام گفت : خسته نباشی . سرباز گفت :  ممنون شما خسته نباشین اولین باریست در این همه سال های جنگ که یک خانواده را با هم در نوادر می بینم.  باز خدا را شکر که بالاخره توانستیم باز بسش بگیریم . دایی هایم هر سه گفتند خدا را شکر دستتان درد نکند. شما بودین که تونستید وگرنه خدا می دانست که چه پیش می آمد بعد انگار تازه متوجه دایی مراد شد.  چون طرفش رفت و خم شد و رویش را بوسید.  انگاری بازگفت:  آره پس اینجا خانه تان و دایی حسام پشت بندش گفت:  آره یعنی و همگی خندیدند.  سرباز گفت . قدرش را بدانید و بدانید که چقدر خون شهیدان و جوانان این مرز و بوم پایش ریخته شد تا بندر نوادر آزاد شد دایی حسام با اشاره رو به دایی مراد گفت :  آره کارش را خوب می دانیم . هر خانواده در بندر نوادر زخم این جنگ تحمیلی را در جان و تن دارد.{ از بچه قورباغه ها سیاه به چیزی رسیدم . به حقیقتی گویا و خاموش . که آرزوش داشتم اولاش فکر می کردم کی و چیزی است که دارد گولمان می زند.  که خیمه شب بازی اش را به هر صورتی که می خواهد می گرداند.  که اسمش را ما زندگانی نماده ایم.  با خود گفتم آن کس کی و یا چیز. هر چه هست و نیست .  گوشه ایی پنهان شده است و دارد به ریش ما می خندد.  که حتی بهشت و دوزخش که جهنمش می فهمی که.  که گفتم حتی جبر و اختیار که تا به حال هیچکس نتوانسته است ثابت کند . که آدمی اگر نداشته باشد که اصل کامل بودن خداوند را زیز سئوال می برد.  یعنی ندای درون خدای دیگر پدید می آورد.  یعنی آنرا نقص می کرد.  با اختیار دار بودن و آزار بودن انسان.

اینطورها بود که فکر کردم و فکر کردم تا به نتیجه ی دلخواهم رسیدم . که بنظرم درست آمد. اگر صفحه ی خیمه شب بازی دنیا باشد . آدمیان با در اختیار داشتن هستی خود سروری آنرا بدست می آورند. که گفتم اندیشه کارت از ذهن کامل یا باید در محدوده صفحه ی آفرینش محدود باشد یا اینکه با چیزی با خداوند در رابط باشد که آن چیز را می توان در جدول مندلیف جای داد.

در این صورت آن وجود کامل و کارت در ست خواهد بود.  و آن چیز می تواند روح باشد.  که گفتم:  اختیار دار و بودن آزاد بودن انسان اگر هست که باید باشد جهنم و بهشت درست خواهد بود که آفرینش درون یک پیوستگی بی فاصله جای خواهد شد. که هر آنچه وجود دارد در این رابط ی پیوستگی باید مفصلی بیش نباشد.  مفصلی که دارای اختیار و آزادی کامل است . که هیچ گونه خللی و فاصله ایی در اصل آن پدیده بوجود نمی آورد.  و اگر آزادی بطور مطلق را بیان می کنیم برای این است که خود را راضی کنیم از ادامه ی زندگانی . و گرنه غیر قابل قبول است.  فقط غلط معصطی است.  همین انفجار عشق می توان نامیدش و دیگر اینکه نیروی عمل و عکس العمل . تقارون بودن را ثابت نمی کند بلکه تقارن بعداً داخلی خواهد بود.  حالتی دورانی به آن می دهد.  دایی گفت دانستی.

دایی ناصر: سرش را خاراند . انگار که چیزی دست گیرش نشده بود دایی ناصر چیزهایی که می دید از زوایای مختلف می کشید تا داشته باشدش . این چندمین صفحه ایی بود که داشت نقاشی می کرد.  دایی حسام با حرف هایش داشت مخش را می خورد.  و هرد دم پشه ها را از صورت دایی مراد دور می کرد.  دایی حسام انگار کسی را برای حرف هایش به چنگ آورده بود. و آن کس ، کسی نبود جز دایی ناصر بدبخت کم حرف . بی زبان}.

{ که مدام توی فضا با انگشتانش خطوطی رسم می کرد و دوباره صفحه می کشیدش . که برای ناشناسی عجیب بودن نقطه ایی بود که داشت صفحه را بوجود آورد و بعد کم رنگ میشد و خداوند ظهور می کرد و دنیا صفحه خیمه شب بازی بود که آدمیان لابد آن سیاه پوست کاکا سیاه رمضون بودند که تعجب می کردم چرا باید کاکا سیاه که از او خبری نبود کهتوی تلویزیون دیده بودم که خواستم سئوال کنم این دکارت کیه دایی سپس سوخته بررنگی سیاه کجاست . چه بلایی سرش شده.  پدر بزرگ داشت روی خرابه می کاوید . و می رفت و نمی توانست آن چیز را بیرون بکشد.  تقلا می کرد می زد و لرزان چون مردی بود که زیر پا له شد.  باشد اینطورش می کردم. زن دایی مادر وفرناز . گوشه ای دور از نمی دانم چی چه می کردند که حوصله شان را نداشتم که حرف های دایی حسام پاک قاطی ام کرده بود گفتم دور بر خانه بپلکم . بلکه چیزی است بدست اورم.  و مشغول باشم و شوم که بلند شدم و طرف خرابه براه افتادم چه خانه ای بود این خانه خرابه که آن همه دایی هایم و مادرم از آن تعریف ها که نمی کردند.

دایی حسام بود که انگشتش را توی دماغش فرو کرد، پیچاند و هی پیچاند که رویم را برگرداندم . وقتی دوباره نگاهش کردم داشت صورت و دماغش را دستمالی می کرد.  انگار می خواست خون را به تمام سلول ها سر و صورتش برساند. و از ماشیدگی آن جلوگیر کند.

پدر گفت دیگر می خواهم مستقل باشم یا قبول میکنی یا نه . تکلیف من و بچه هایم را مشخص کن . مادر گفت:  تو مردی خودت تکلیف را مشخص کن. پدر گفت: چرا از لجاجت بر نمی داری . من وبچه هایم بخاطر پدر و حسام باید بسوزیم و بسازیم به من چه.  حسام و پدر می توانند. و سرباز گفت:  احساس می کنم مابین خانواه خودم هستم. بچه همین دور و برهام.  دایی ناصر گفت:  انشاء اله که دوره ی سربازی است.  که صحیح و سالم به خانه استبرکردی.  سرباز گفت:  خدا از زبانت بشنود.  دایی ناصر گفت:  ببخشید ها . او ضاعمان ریخته پاشید است . سرباز گفت: اختیار داری. خیلی وقت بود ماشین شخصی و افراد شخصی ندیده بودم.  بعد گفت: قدرش را بدانید و پدر بزرگ غریبه ای بود ناجور در کل مجموعه ای که ما بودیم و نبودیم. در فضای پر از بوی گوشت خرگوش که حال فرناز را بهم می زند. زن دایی مراد می گوید : ای کاش به سیخ اش می کشیدیم.

مادر منتظر نمی ماند و می گوید:  سیخ هایمان کو. از کجا بیاوریم.

زن دایی می گوید: سیخ فلزی لازم نیست. از همین شاخه ها خشکیده شمشاد هم می تونستیم استفاده کنیم.  به هر حال گذشته . همین طور گفتم. مادر زیر لبی می گوید:  انگار آمده ایم پیک نیک دگوری}.پدر بزرگ و فرناز دست خالی از روی خرابه خانه خودشان را کنار می کشند . فرناز بهانه گیر طرف مادر می رود از بوی خرگوش حالش بهم می خورد و آنرا بهانه می کند.

می گوید:  خب دیگه دیدیمش . چرا دیگر نمی گردیم.  حالا که دیدیم بهتر است برگردیم. آره فهمیدیم که کجا زندگی می کردید.  که محله تان چگونه بوده است.  برگردیم دیگه مامان . برویم جایی تا چیزی بخورم . من گرسنه ایم است. تازه اینجا که آدم از نبود در و همسایه دیوانه میشود. مارد می گوید: دندان روی جگر بگذار چیزی برای خوردنت پیدا می شود . یک دقیقه صبرکن تا ببینم چی میشود.

بعد ادامه می دهد.  نمی دانم یهو چطور شد. که همه چیز ها سرنگون شدند و از بین رفتند گمانم زیادی سرعت داشت دایی.

دایی حسام می گوید:  اتفاقاً چون سرعتم کم بود این جور شد . ترمز کار دستمان داد مجبور شدم. که یهو روی پدال ترمز بکوبم.  که نمی دانم چرا نگرفت . ماشین داشت عقبکی بر می گشت، این بود که یک بار دیگر روی پدال کوبیدم . که ترمز کرد . بعد باز ول کرد. ماشین سکسکه کرد.  این طور ها بود که با ترمز دستی توانستم نگه اش دارم. باز خدا را شکر اتفاق مهمی روی نداد. وگرنه خدا می داند چه اتفاقی برای مراد پیش می آمد.  دایی حسام اینطورا هزار بار تکرار کرده است.  کافی است از ماشین و قابلمه حرفی بیان آید تا آنرا از سیر تا پیاز دوباره بازگو کند.

فرناز دور و بر مادر می پلکد هر دم و بهانه تازه می گیرد و می دانم که مادر چند لحظه دیگراگر ادامه دهد.  حوصله اش سر می رود و از خودش دورش می کند.

مادر عقیده دارد که فرناز را پدر ناز نازی و لوس و ننر بار آورده است.

مادر یواش یواش آن روی سگی اش بالا می آید و سر فرناز داد می زند.

چته تو دختر . به من چه که هیچ چیز نمی خوری . مگه فرشاد نیست که هر چه گیرش می آید می خورد و حرفی نمی زند .گیرم مجبور شدیم تا فردا صبح در جای حبس بکشیم. تو می خواهی چه کنی تا فردا صبح از غذا خبری نبود. که فقط سنگ بود. هان تو چه می خواهی بکنی بعد هم بگذار ببینم دایی حسام چه می کند . شاید از آنجا برایتان چیزکی فراهم کرد. فرناز را به فرناز را به گوشه ایی هل می داد . و او همانجا کز کرده با لبه های موکت و علف ها و
چمن ها ی خشکیده کنار آن ور می رود.

{ دایی حسام می گوید، اگر بخواهم می توانم از دیگر جانوران هم به چیزهای بیشتری برسم.  گو اینکه لازم ندارم از سلسله ی جانوران و گیاهان و دسته ی مایهان و پرندگان دایی ناصر می گوید:  هان دیگر دارای ادبی صحبت میکنی.  دایی حسام می گوید: ها بله چرا که نه.  ادیبانم گل کرده . پس بقیه ش را بشنو . تا معلوماتت ناقص نماند.  منظورم از دسته ماهیان بگیر و بیا تا به و آن که شیرده است که اجباری است شیر دادنش یک نوع اجبار و حجت و نشانه . بعد برو تا پرس به پنگوئن . که باز اجباری است و جودش . تخمه گذار منفار دار پرنده آبی مودار.  بعد هم برو تا برس به خفاش. راز قورباغه ها را هم که می دانی . که اگر در آگاهی هایم کامل بود تئوری هام را اعلام می کردم.  بعد هم اینکه بنده یک داستان نویس باقی می مانم نه یک دانشمند یا فیلسوف.

دایی ناصر می گوید پس من هم بهتر است به نقاشی هایم برسم بلکه با آنها بتوانم تئوری ام را اعلام کنم.

دایی حسام توی حرفش می پرد.  به شرط اینکه حقیقت را کتمان نکن .روی آن سرپوش نگذاری با خودت و دیده هایت رو راست باشی.  و چهره ی آن مرد را حتی اگر خانه خراب کن باشد که برملاء کنی که نگاهی  به مادرم می اندازد و حرفش رامی خورد.  ذهنش عوض میشود . تازه اصلاً کدام سبک نقاشی بوده که دنیا را تغییر داده اصلاً نقاشی فاقد آن توانایی لازم برای بیان یک عقیده مهم اجتماعی یا سیاسی حتی . می فهمی یک هنر بی خاصیت است. یا فقط روح را می نوازد. همین انگار حوصله اش سر رفته باشد ادامه می دهد: سعی کن خانه را درست مثل سابق سرپا کنی. که چیزی ازش کم یا زیاد نشود. این خیلی مهم است. نمی خواهم روحش را از دست بدهد. آن روحی که مار ار در اختیار خود داشت . باید بچه های بعدی این خانه را نیز در اختیار داشته باشد.  تا همگی دقیقاً به آن نزدیک باشیم درکش کنیم که خانه را همانی که بود درک کنیم . تا نیک و بدش را بر ملا کنیم تا به مفهوم آن نزدیک شویم. چند لحظه ایی سکوت می کند بعد به حرف هایش ادامه می دهد:  باید فرض کنیم که او مشتی تخمه روی قالی مابین ما رها می کرده درب اتاق را از بیرون قفل می کرده و بعد از آن موریانه عوضی دعوت می کرده که آهسته یا شاید چرا که نه اصلاً با قدم های مطمئن و محکم پا در خانه بگذارد.  از کنار اتاق ما و بغل گوشمان بگذرد و در اتاق خوابی که همیشه یک نفرش غایب بوده وارد.000 که مثلاً تو یکی از ترانستی ببینی که مثلاً غفلتاً درب را باز کردی و او را می فهمی که یا شاید یک جورهایی می خواهی از پدر انتقام بگیری. به یک جور ممکن . یک جورهایی به او ضربه بزنی می فهمی که.  که حتی دست های یک نقاشی هم می تواند دروغ بگوید. به هر حال سعی کن تکلیف آن چهره را مشخص کنی}

پدر بزرگ انگاری چیزی را بیاد بیاورد . تا به چشمش بیاید. دوباره لنگان و لرزان و عصا زنان طرف خانه مخروبه می رود . از کنار دیوار بغلی رد میشود.  بعد از روی جایی که فرو افتاده است.  با احتیاط رد میشود.  از حیاط خلوت عبور می کند.  در جایی که می گویند آشپزخانه بوده است می ایستد.  از درزهای دیوارها فرو ریخته به درون آن خیره میشود.  چند لحظه ای همین طور می نگرد و بعد بلند میشوید:  فروغ . گمانم کارتون های چینی هایت سالمند. مادر تا حرف چینی ها را می شنود. پرواز می کند.  مادر پرواز کنان خودش را به پدر بزرگ می رساند و لابلای درزها می نگرد. نق زده می گوید : آره خودشان هستند.  گمان صبح و سالم باشند آره خودشان هستند خدا را شکر برای جهزینه فرناز می خواستمشان . خدا را شکر که سالمند یعنی امیدوارم همگی شان سالم باشند. اصلاً پاک فراموش کرده بودم که چینی هایم که بعد می گوید:  می توانیم این دیوارها را با چیزی کنار بزنیم . بعد دایی نامه می کند . راستی یادت باشد اینها را سالم در بیاوری. لازمشان دارم. برای فرناز نگه شان داشته ام .  دایی ناصر      می گوید:  باشد سعی می کنم دیوارها را با احتیاط فرو بریزیم و کنار بگذاریم . خدا کند به بیل مکانیکی نیاز نباشد.  و بشود با کارگران آنها را فرو ریخت. تا خدا چه بخواهد.

مادر افسوس خوران با پدر بزرگ باز به کنار موکت پهن کرده          بر گردند. دایی حسام بلند مي شود و همین طوري از بالای شمشادی خشکیده نگاه

ی به آن سوی خیابان می کند. بعد طرف مادر می آید. و قابلمه اي شسته و خالی را از گوشه ای بلند می کند.  قدم زنان از درب باغچه خارج میشود.  چند دقیقه بعد فرناز هم بدنبالش می رود آنها هر دو قدم زنان طرف سر خیابان حرکت می کنند.  چند لحظه بعد کنار کیسه های شنی چیده شده که سربازی از درون آن سر کشیده است. می رسند.  با سرباز گفتگو می کنند . بعد با اشاره ای دست سرباز از میان کیسه های چیده شده عبور کرده داخل خانه میشود. مادر می گوید خدا کند غذای چیزی برای ناهار امروز ما داشته باشند.  زیاد طول نمی کشد که دایی و فرناز بر می گردنند دایی حسام قابلمه را با هر دو دست گرفته است . از طرز راه رفتن و گرفتن قابلمه مادر می گوید : گمانم قابلمه هامان پر باشد. رو به زن دایی می کند. یالله دده سفره را آماده کنیم . سوپ خرگوشی دایی مراد آماده کنار چاله اش نمان شده است. زن دایی مثل برق تمام کارها را ردیف می کند .  وقتی دایی حسام و فرناز  می رسند او از توانایی دیگ . مقداری سوپ با گوشت خرگوش جدا می کند و توی کاسه ای می ریزد و طرف دایی مراد می رود.  دایی ناصر هم که او را می بیند از جا بلند می شود.  مردد با نگاه پریشان از مادر می خواهد که جایش را سر سفره مشخص کند. سفره با جای پدر بزرگ است یا جای دایی ناصر . حالا همگی دور سفره جمع می شویم . مادر درب قابلمه را که بر می دارد پلوی عدس نمایان میشود. مادر برای پدر بزرگ که آخر موکت نشسته است . اولين بشقاب را پر از پلو عدس را می کشد . دایی ناصر هم گوشه ای دیگر سفره خلاف پدر بزرگ می نشیند. منتظر بشقاب غذایش همه منتظر کشیدن غذا می شوند پلوی عدسي که باید توی بشقاب ها قرار بگیرد . بعد نوبت سوپ خرگوش است که توی قابلمه ایی خود نمایی می کند. قابلمه را مادر به کنار خودش می کشاند. فرناز بر می گردد و طرف پدر بزرگ می نشیند انگار ظرف برای خرگوشی کم است . مادر مجبور میشود . در کاسه ها ی گود موجود را از سوپ و کمی گوشت خرگوش، لبریز کند تا هرکس به وسع خود و توانایی خود، به دل خواه بردارد، سهم زن دایی کناری گذاشته میشود.  زن دایی مراد مشغول سیر کردن دایی مراد است.

او این کار را عاشقانه و مادرانه انجام می دهد. می داده است.  در این چند سالی که او را می شناسیم مثل مادر غرغر هم نمی کند. هرگز نشنیده و ندیده ايم هم . اما کسی جای پدر را خالی نمی کند.

من پدر را مقصر نمی دانم.  من پدر را آنطور که مادر می گوید زشت و خوار نمی دانم. پدر طبعی خونسرد دارد.  به ندرت صدایش در می آید.  وقتی هم صدایش در آمد ساکت کردنش کار حضرت فیل است. من می دانم که مادر سکش می زند . تا صدایش در آید.

پدر کارکردن در شرکت را دوست دارد.  گو اینکه یعنی وقت ها شده که غرزده است که خسته شده است.  از این که خانه و خانواده اش را برای یک هفته رها کند و به جای دور از شهر برود پدر می گوید که دیپلم ریاضی دارد. که علاقه به کار صنعتی دارد.  بعضی وقتها دیده ام که کتاب شعری از حافظ و سعدی یا مولانا در دست دارد و فرو رفته در مبلی دارد می خواند . پدر طبعی سنگین دارد پدر شدید از دروغ بدش می آید.  او می گوید آدم آگر سرش برود نباید دروغ بگوید. از دزدی هم بدش می آید با این حال اگر مادر را در حال نماز دیده ام . امام پدر یا پدربزرگ را ندیده ام.  بعضی وقت ها دایی حسام را هم دیده ام که نماز می خواند.  البته وقتی سرزده به اتاقش رفته ام. دایی حسام زیاد به طبقه پائین نمی آید .  سرش به کار خودش است.  دایی حسام زیاد موافق حرف ها دو کارها مادر نیست. عقیده دارد که زنها باید برای مردهایشان ، خودشان را خوشکل کنند.  او از اینکه مادر به پدر روی خوش نشان نمی دهد و باعث میشود که پدر گهگاهی بی خبر از خانه بیرون برود و شب ها دیر به خانه برگردد راضی بنظر نمی رسد . او می گوید. زنها مثل هم هستند همیشه ناراضیند او می گوید که به این مثال معروف پایبند است که پشت سر یک مرد موفق یک زن خوب قرار دارد. او می گوید کاشکی خداوند زن را از دنده چپ آدم درست نمی کرد. او می گوید یا باید از خاک دیگر یا از دنده راست آدم درست می کرد.  اما من چیز زیادی از زنها نمی دانم . فقط می دانم که ترسویند مرگ آنها با دیدن موض و مارمولک سر می رسد. که این ترس بالاخره به قول مادر سر فرناز را می خورد که خاکستر نشینش می کند. كه مي دانم اين آقاي دكارت لغتي دايي حسام را حسابي دلخور كرده است.

دایی حسام از زن گرفتن زن خواستن هرگز حرف نمی زند . معلوم نیست می خواهد چکار کند.  او دوست دارد داستان بنویسد. فقط از این حرف می زند و این مادر را کلافه می کند.  اما من به چیز خاصی علاقه ندارم.  قبلاً دوست داشتم گوشه ای پنهان شوم و یحيی یحيی بگویم . تا پدر بزرگ را هراسان از اتاقض بیرون بکشم . دوست داشتم پدر بزرگ را به هال بکشانم تا روبروی عکس روی دیوار هال بیاستد و با آن حرف بزند.  تا من هم کلی بخندم. اما با كتك های مادر که دست های سنگین و کشیده های آبداری دارد، دیگر کاری با هاش ندارم.  پدر بزرگ بعضی وقتی با سر و وضع خیلی بد و مسخره از اتاق بیرون می آید . از اتاق پدر بزرگ همیشه بوی بدی می اید. همیشه دود و بوی آن چيزي كه مي كشد بیرون می زند.

می دانم که او چیزی می کشد که مثل سیگار است. که با زغال روشن میشود مادر اینکه دور و بر اتاقش بپلکیم همیشه نهیب مان می زند. این است که او را کم و کمتر می بینیم. با اخ و تف کردن های بیشمار فرناز بالاخره ناهارمان تمام میشود. بعد از ناهار سکوتی کشدار همه ي ما را را به کام خود می کشد و خمیازها پشت سر هم به خواب بعد از ناهار دعوتمان می کند.  اما از تشک و بالشت خبری نیست.

پدر بزرگ یهو روی موکت ول می شود و وا می رود و خر پوفش به هوا بلند میشود . زن دایی مگس های روی صورت و بدن دایی مراد را مر پراند .  دایی ناصر دوباره بر می گردد سر جایش و سیگار و دود می کند . به طرح هایش خیره می شود. حالا نوبت زن دايي است كه ناهار بخورد. بيچاره خرگوش كه له و لورده توي ديگ شناور است . دايي ناصر مواظب دايي مراد مي شود. تا زن دايي زود برگردد. زن دايي هم سه پايي با عجله چند لقمه اي مي خورد.

من و دایی احسام چاره ایی نداریم جز اینکه سر جای اولمان برگردیم که بر می گردیم . دیگر دوست ندارم سر حرف باز شود و حرف ها گل بیندازد . دوست دارم هر چه زودتر وقت تمام شود و دوباره سوار ماشین شویم و به اهواز برگردیم . دلم برای تلویزیون و کارتون هایش تنگ شده است. می دانم وقتی که برگشتیم من و فرناز حرف های زیادی برای گفتن به یک دیگر داریم. و اینرا نیک می دانم که هر کدام سعی می کنیم حرف ها و کارهای زیادی دست اولی را که هر کداممان ندیده ام برای خود دست و پا کنیم و این جوری خود را برای هم مهم جلوه دهیم.  بعد از ظهر کوتاه است که یک چشم بهم زدن می گذرد.  و هوا رو به سردی می رود و سر و کله ابرها. دور وبر خانه های اطراف پیدا می شود. ابرهاي سفيد بره بره ايي زن دایی مراد او را دوباره با پتو و البسه های گرم می پوشاند.  نگران حالش میشود.  باید اورا به درون ماشین برد تا از گزنه  هوای سرد در امان باشد.  درون محفظه شیشه ای قرار دارد . تا توان ادامه ی زندگانی یابد.  باید دایی ها کمک کنند. در همین حین و بین ، سر و صدای دایی ناصر ما را به خود می آورد.

همه گوش تیز می کنیم: چه خبر شده است که داد می زند . و نوادر را روی سرش خراب می کند مادر می ایستد و به سوی که سر و صداها می آید خیره میشود. آن سو پدر بزرگ و فرناز روی خرابه ایستاده اند و این سو دایی ناصر کنار ماست.  نمی دانیم چگونه دعوا شروع می شود .  ما پی نزدیک آنها هستیم . باور کردنی نیست که یک لحظه همه چیز عوض میشود.

پدر بود که داشت می گفت:  درسته که محتاج یک لقمه نان من نیستی.  که هیچ کداممان نیستیم . که کاشکی بودیم.  چیزی که توی بندر نوادر ریخته است خانه است.  فقط می خواستم گفته باشم که نه خوب است من هستم که یک کمکی توی این خانه می توانم بکنم و باز اینکه نه خوب است که مجبور نیستم که توی این خانه بمانم و شاهد دیدن همیشگی تو و پدر و برادرانت باشم.  که بعد از این هم مدت که از شما دورم خانه می آیم و تو و بچه هایت را توی اتاقی می خوابانی که من و تو بعد از این هم روز دوری ، باید بخوابیم . با اینکه خوب می دانی که وقتی می آیم لازم است که اتاق حتماً خالی باشد . بی سرخر . قبول که مادرت یادت نداده است چون نبوده اما پدرت چی . با اینکه خودت چی. یعنی که نمی داني . این کارها یعنی چه . اینکه بالاخره نمی خواهی بدانی که بزرگ شده ایی که زن شوهر دار هستی . يا اینکه هنوز تجربه ها . من میگم  لابد اگر دي حسون زنده بود. می خواستی که او را نیز توی اتاق خودت بخوابانی . تا خدای نکرده زاده های خانه و آنهایی که در این خانه ی بی در و پيكرو بي حساب . مادر گفت باز داری بهانه میکنی . من روز اول تمام شرط هایم را با تو رک و راست با هات کرده ام . گفتم که نمی توانم خانه را با پدر و برادرهایم تنها بگذارم. گیرم ناراحتی . خب قبول. اما اینکه پای پدر و پدر گفت: نه منظور من این است که بالاخره تا کی.  چون قول داده ایی و قول داده ام باید توی ماشین یا خانه خرابه ها آخر آسفالت یا لب کارون یا خاک توی سر کنم. بعد هم خب خودش مرد باید تکلیف خودش را بداند که خب این قصور مربوط به من هم هست که مربوط به تو تنها نیست. که نخواسته بودم جور دیگری باشد. که ایدفعه اینطورها نیست و نخواهد بود و من جور دیگری تا می کنم. بعد مادر گفت : امروز صبح تو نبودی که ببینی چه اتفاق مهمی توی این خانه روی داد . پدر سکوت کرد. مارد گفت: تمام زندگیشو به اسمش کرد. آنچه را که داشت و نداشت . و هیچکس هم نبود که جلویش را بگیرد یا حتی حرفی بزند. دفاعی چیزی بکند.  پدر زمزمه کرد. زاده های خانه مادر ادامه داد:  آره از زاده های خانه هیچکس حرفی نزد . تو هم نبودی که اگر هم بودی پدر گفت:  اگر هم بودم حرفی نمی زدم.  مادر گفت: می دانم چون برایت مهم نیست.

{ قبل از آنهم مراد حسابی شستم و گذاشتم کنار. می فهمی . چقدر پرش کرده بود.  می بینی همه که نیستند که برایشون مهم نباشد زنهاشان چه بدبختی هایی که نمی کشن. که نمی دانی برای زنهاشان پدر گفت : می خواستی به اسم کی کند مثلاً . لابد مادر گفت : یواش ترا حرف بزن بچه ها خوابند. بیدار میشن.  بعد ادامه داد.  این پولها از گلویش پائین نمی رود. لاقل یک خرده اش را به اسم فرشاد و فرناز می کرد . حالا این ها به کنار.

پدر گفت اگر خدا بیامرز مادرت هم زنده بود . همین کار را صحه می گذاشت . مادر گفت:  هان چیه . نکته چشم ترا هم گرفته است. پدر گفت : خفه شو.  احمق ادامه داد.  شاید ترا هم جنبل و جادو کرده است.  نترس بگو که پدر گفت گفتم خفه شو. بعد صدای باز وبسته شدن درب نوری هال آمد. زیر پتو من داشتم خفه میشدم.  با اینکه پدر دیگر توی اتاق نبود اما مثل اینکه گفت:  باید یک فکری برای خودم بکنم.  این طوری نمی شود. بعد مادر بود که جوابش را داد. آره بکن حتماً اینطور را بکن . سر پیری و معرکه گیری. تازه تو هم مثل پدرم.  اصلاً شما مردها همه تون یک جورید. سر و ته یک کرباسید. وظیفه ی ما زنها مادرها خیلی سنگینه. همه چیزهای زندگی روی دوش ما زن هاست . فقط وظیفه تان این است که بکارید که بهشت زیر پای مادران است.  و بس. پدر انگار داشت می گفت: از ما هست که بر ماست. راستی ماست کیلویی چند است فروغ.  مادر خنده عصبی کرد و جوابش را نداد.  اما من مجبور شدم جوابش را بدهم.  مادر پرسید. گفتم آنجا چکار می کردی.  چکار میکنی. هان. صد دفعه بهت نگفتم دور وبر پدر بزرگ نپلک . هان. آنجا تو چه می کردی یالله زود جواب بده. نکند بازداشتی یحيی یحيی می گفتی هان. مرا دیده بود. برای قایم شدن خیلی دیر بود. من من کردم چاره ناپذیر بود. بایستی حقیقت را می گفتم. گفتم می خواستم بفهم این بود که داد زد.

{مادر دل نگران دل واپس ، روی دست می زد. انگشتش را می گزید و خدا خدا می کرد که دایی مراد از خر شیطان پائین بیاید و آن کاری که بخاطرش به بندر نوادر آمده بود را فراموش کند و ول کن معامله شود به دلش بد آورده بود که این کارش آومد ندارد.  که شگون نداردو سیاهی به همراه دارد.  چند بار پیچ پیچ کنان با زن دایی مراد صحبت کرده بود بلکه از این کار منصرفش کند جوابش نچی بلندی بود. كه از دايي مراد شنيده بود.همه شان یکدنده و لجوجند. از من که کاری ساخته نیست بلکه خودت کاری بکنی . که مادر هم نمی توانست هر دم بر روی دست هایش می زد.

 سر دایی مراد از روی برانکار بلند کرده و روی بالشتی گذاشته تا بتواند حتی المقدر تفی را که می خواهد برروی صورت خانه بیندازد درست انجام دهد. دایی حسام و ناصر هر دو در دو سمتش ایستاده بودند و این مراسم را تماشا می کردند.  انگار مراسمی بود رسمی. مارش نظامی که در فضا پخش بود. به این صحنه ابهتی پر طنین می داد.  انگار در جمع کل افراد بندر نوادر با نواختن آهنگ نظامی اجرا میشد . یک اجرای نظم داده شده برای پخش از تلویزیون و سینما همچون رژه و سان افراد نظامی و گرفتن درجه نظامی من از یک فرد ارشد دایی حسام گفت:  و یا لله شروع کن . داره دیر میشود دایی حسام گفت:  هان پس چی شده ، انگار دلت نمی آید که نگاه کردم. فرناز را در جمع ندیدم . باید خودش را در جای قایع کرده باشد.

مثل اینکه هنوز تنبیه نشده ایی تو. گفتم نه همین طوری می خواستم ببینم از کجاست گفت: به توچه که بو از کجاست که از چیه. مگه فضولی تو. کارت نباشد. به کارهای خودت برس. اینقدر خون بدلم نکن فرشاد.  خسته ام کردی تو . فرناز بود که به دادم رسید: گفت خب مادر مگه چه عیبی دارد که بفهمیم این بو از کجاست که از چیه هان.  یعنی ما نباید بدانیم مگه فرشاد. غصه نخور فرشاد. بعدها مادر کوتاه آمد.  گفت باشد.  حالا برین آب میوه ها تونو بخورین . شیر وموزهم توی پارچ یخچال گذاشتم . یالله برین دیگه.
+ نوشته شده در  یکشنبه یکم دی ۱۳۸۷ساعت 20:19  توسط سیروس حسام الدین موسوی  | 

بسم الله الرحمن الرحیم

خانه ای در جنوب

کتاب دوم

لانه ی بچه گرگ و خرگوش

نوشته: سیروس حسام الدين موسوی زادگان

سوره ملک
آیه 2و 3

باز چشم بگردان آیا هیچ رخنه ای می بینی سپس دوباره چشم بگردان . چشمت خسته و وامانده به سوی نوباز می گردد . در آن تواني یافت. باز دوباره به چشم بصیرت دقت کن تا دیده خرد و زبون وخسته نقصی نیافته به سوی تو بازگردد.

تورات- كتاب اعداد و كتاب تثينه

از 13-1-33



خداوند به موسي فرمود افرادي به سرزمين كنعان بفرست تا آنرا بررسي كنند از هر قبيله يك نفر بفرست آنچه هست از قبل بوده و آنچه كه بايد بشود قبلاً شده است . خدا گذشته را تكرار مي كند.

بر بلنداي فرو ريخته ، فرو هشته ي خانه ، قامت راست مي كند . در حد توان حيوانيش . نه كمتر نه بيشتر. برروي هر دو پا مي ايستد . بر آن لبه باريك ، باريكه ي جايي كه بود، كه رسيده بود . مي ايستد ودست هايش را به دك و پوز و سبيل هاي آويخته اش مي كشد. چشمان سرخ از بي خوابي هاي ممتدش را مي ماند تا بلكه پرده ي غليظ و چسبناك را پس زنده ، اما عبث . اينجا بو را بيشتر از هر جا ديگرحس مي كند، اما چيزي نمي بيند. در احاطه ي پرده غليظ شيرگون و چسبناك وسرد چشم مي دوزد . به همان سو و خيره ميشود اما چيزي نمي بيند . بوي آميخته به شر و شور را به كام مي كشد و به جان و دل مي رساند و پس مي دهد. مخروطي شيرگون همچون نفس ديوي بدسيرت و بد نهاد . اسير و گرفتار در مه ي شيرگون و چسبناك و غليظ و سرد. كه ماء وايش را هم احاط كرده است.

مه ي بر شونده بعد از باران . باران اين چند روز اخير كه كم كم و يكدست باريده است باراني جنوبي از آن بندر نوادر.همين كافي اش است تا كه رها كند. مي خمد. مي چرخد. رو به پائين مي سرد. باز پايين تر مي جهد . بارديگر . برروي بريدگي و شكستگي ديدار ديگر مي جهد.به جايي كه بايد برود . كه ماء وايش است. به درون خانه ي ويرانه چول و درهم كوبيده سابيدن دندان ها اما نه از روي نياز و عادت هميشگي به جويدن و خوردن است كه از سرماست براي آن تك و توك باقي مانده از جيره غذايي اش ، آن ريشه هاي مانده و خشكيده از بي آبي هاي ساليان دراز موردها و شمشادها و يا از خرت و
پرت هاي چوبي و پشمي از اثاثيه خانه باري از سرماست. از وجود شبنم هاي يخ زده چمن هاي نداشته خشكيده ي خانه ي ويرانه است اين جنبش شديد روي دك و پوز با چند تا موي بلند. از سردي در و ديوار و فضاي تنگ تاريك خانه است كه اين گونه مي لرزد.

خزيدن در سوراخي از ويرانه هم راه كاري است و جان پناهي. گريز گاهي براي گريز از عفريت مرگ براي گريختن از چنگال مرگبار جغد و عقابي تيز چنگال . كه ناگهان برسرش هموار شود. اين گونه است كه راحت مي خزد و هرم نفس بلندش را پس مي دهد. در سحري بدشگون و شيرگون و سرد.

باري اگر جغدي، از لابلاي ويرانه هاي ديگر خانه هاي هم رديف اين خانه، ماء وايش پرواز كند و پنجه بگشايد كه ناگاه . نه چنين نيست و نخواهد بود. كه اين لرزش ها نه از سرترس و واهمه ها . كه از سرماست . سرماها ست . و اين حس غريب آشنا در اين صبح دم برآمده بدشگون كه او را بي خواب كرده است كه مي كند، از همان دم كه سياهي هوارهموار شد كه درخود چيزي در خود ناهمگون و اهريمني داشت كه اناً در خود احساس كرد. بعد هوا را كه بوئيد مضطرب شد. كه درست نمي دانستش كه با آن بيگانه بود و نبود . غريب آشنايي انگار از پس ساليان دراز مي آمد و نمي آمد . مي دانست و نمي دانستش . اين گونه بود كه بيشتر مضطربش مي كرد. كرده بود و اين بي قراري مدام از چيست و از چه خواهد بود. در اين صبحدم نحس و نكبت بار . براي او هم . نه هيچ كس و چيز ديگر.

براي دانستنش ، هنوز وقتي باقي مانده است. تا كه سرنوشت را اين بار گوياتر. صدايش زنده به خود بخواندش. چشم در چشم . رودرود . همچون دو مرد. دو حريف جنگي . آماده نبردي تن به تن و خونين اين گونه وقتي به مبل شكسته و نيم جويده رسيد. روي آن برجهيد . روي آن، در جويده هاي بسيار فرو رفت . جابجا شد . اندكي آرام گرفت خميده طور . و چشم انتظار باقي ماند.

چشم انتظار عبور و مرور جهيدن موش ها . مارمولك ها . گرگراك ها. حركت مورچگان هميشه بيدار و حريص و پركار چشم انتظار پرواز مگسان و سوسك ها سياه و قرمز . ورتيل ها پشم آلود.

پس خفاش ها كجايند كه هنوز برنگشته اند و چرا و قورباغه ها چرا هنوز مي خوانند اين گونه آرام و قرار يافته چه وقت سحر است. چشم انتظار ماند تا سر وقت كه سرنوشت بخواندش . گويا ورسا. پس در ذهن ماوايش را مروري چند باره كرد. جايي را كه براي سكنا بگزيده بود در اين همه سال اينجا جايي بود ويرانه . درب و داغان . فروريخته ، فروهشته به سال خود. از آن، همه كس و هيچ كس . رها شده يكي از اين همه خانه ي ويرانه . در هر دو سوي خياباني پت و پهن و آسفالته . با چمن ها و شمشادها و موردها دو تا دور خشكيده از بي آبي ساليان دراز ، انگار به شوخي نه به عمد كه دستي نامريي براي سرخوشي و بيشتر باز هم سرشوخي نه حتي براي تنبيه و كيفر گناهان بسيار ، اما با قدرت و شدت هر چه تمامتر . نه برروي تك تك آنها بلكه در كنارشان. در كنار هر سه خانه، يك ضربه برروي زمين كنارشان كوبيده باشد كه از شدت لرزش آن چول، درهم . فروريخته شده اند. دستي نامريي و كينه . يكي از اين سو و ديگري در سوي ديگر به فاصله و همزمان كه نيروي كويش آن با هم تلافي كرده و خانه ها را نه كاملاً كه تقريباً توي هم . فرو ريخته ، فروهشته است . درها و پنجره ها آهنين را به بيرون پس زده. ورم كرده طور ، آبستن غوغا و فريادي از درون اما خفه، خفه شده در خود، قفقان گرفته انگار. از درد بي كسي و بعد رها شده به حال خود، ناقص العضو به حال خود. اينيه عبرت ديگران . آيندگان . تا بيايند و مويه سر دهند و به حال خود بگريند. و دوباره در كراهت درونشان و پستي آنچه كه هستند و نيستند احمقانه هم آنرا از نو از آن خود كنند همچون كرم خاكي در لجن زار يا برهوتي خشك و خالي بلغزند يا بلولند. و از درون بگندند تا باز آنرا به گونه اي ديگر از دست بدهند و باز از نو آن دست، با آه و نفريني ديگر اين بار خشمگين نه از سرشوخي بلكه به عمد به نيت كيفر دادن گناهانشان همچون صيحه اي آسماني همه چيز بخشكاند. ويران كند. چيزكي حتي از آن باقي نگذارد. آينه عبرت آيندگان اينگونه از روي قطعه اي فروريخته از ديوار بلند آجري خانه، و وارونه نه كامل بلكه اريب به پهلو خوابيده به سويي در برآيند آن نيروي قهار و شكننده وراي آن گودال هاي پهن و عميق از آن دست هاي خشمگين از وراي زوايا پنهان و آشكار ازوراي پي ها آجري و سيماني و تير آهن هاو ازوراي آجرها و نيمه آجرها و قطعات بزرگ و كوچك گچي و سيماني و خرده شيشه ها و لبه ها و پشت بام سيماني و بقيه ديوارها فروريخته و ديگر هيچ با جان پناه هايي براي عبور و مرور در پي ماندن و نماندن ها . جايي براي زيستن در اين همه مدت كلنجار رفته با خود و ديگران . اينگونه بر بلنداي هيچ از خانه فروريخته در هواي سحرگاهي و مه آلود شيرگون و غليظ و سرد بندر نوادر را در محله محشورند به كام كشيد و درون آن خزيد و گم شد. در صبحي نفس گير و نكبت بار براي او نه براي هيچ كس و چيز ديگر. نه در سحرگاهي فرخنده و طلايي پر از اشعه تابان خورشيد صبح گاهي هستي بخش جنوب ، آنهم پس از اين باران چند روزه بندر نوادر . بلكه در سحرگاهي بيمارگون . همچون بازدم هاي رو به مرگ و زوال و رنگ پريده حيواني بي نام و نشان و با تپش هاي منقطع آن و اين بي قرار مدام از بهر چيست و چرا آنهم در دم دماي گرگ و ميشي از وراي رنگ هاي حل شونده در مه ي شيرگون و غليظ و چسناك مخلوط با رنگ هاي آبي باز و سرمايه ايي باز نه رنگ زرد طلايي از ياد رفته . آز آن سمت افق كه بيشتر ببويد تا به چشم آيد. كه هردم بي قراري اش را دو چندان مي كند نه آرامشي نه قراري از برايش . درماوايش. اين گونه است كه باز برجهيد از جايگاهي فرو آيد. به سويي بي اختيار و با زهم برروي پاهاي بلند و دست هاي كوتاهش . با لرزش مداوم در اندام پرمويش . در سرما و بوي هاي بسيار و همسايگان كه از خواب دوشين ، پرسر و صدا حضور بهم مي رسانند. سريع برجهيد. از همان راهي كه آمده بود. برگشت: بيرون آمد از سوراخ ماوايش . و از لبه ي كنگره اي طور ديوار فروريخته ، فروهشته بار ديگر بالا خزيد. و باز هم آهسته اما. باز هم خزيد . رو به بالا رو به سوي بوي كه ديوانه اش مي كرد . هردم و اين بي قراري مدام در اين گرگ و ميش را درست نمي دانست . كه از كجا مي توانست باشد . روي لبه فرو هشته ي خانه قد راست كرد . حد ودرتوانش با چشمان كفته انگار از ساليان دراز بربالاي بروبوم ماوايش قرار گرفت. نگريست و خيره شد اما آرام نشد.

پس اين بو از سرچشمه داشت هوا را فرو برد و بوئيد . اما چيزي نديد. همين ها بود كه به بامش كشانده بود اما چرا رخ نمي نمود . آشفته تر از پيش برجاي مانده و بيشتر خيره شد. در مهي غليظ و چسبناك و نمور و سرد اين همه سال از عبور و مرور مردان چنگي و ادوات جنگي ، با وجود سر و صداها و انفجارها و صفيرهاي توپ و تانك و شليك ها و باز هم انفجارها . با وجود سرودها و آهنگ ها و مارش هاي نظامي، جنگي فريادهاي دسته جعي . عبور جنگنده هاي هوايي بسيار بمباران هاي بسيار و باز هم شليك ها. هيچ كدام اين همه بي قرارش نكرده بود. كه اين يكي در اين سحرگاه نحس و كبت بار در او ايجاد مي كرد . اين سرگاه سرمه ايي آبي خاكستري شيرگون و نمور سرد. گونه ايي ديگر بود . در خود چيزي بهمراه داشت . مي بايد از اين سحرگاه ديررس چيزي بدرآيد. رو در رو چشم در چشم اين گونه بود كه روي بام فروريخته، فروهشته باقامت راست همچنان ايستاد تا بلكه از آن چيزي بيابد. كه بيهوده مي نمود. ناچار باز خميد. دست هايش را به روي كف و پوزش كشيد و دست ها را بطور چه نكنم چه كنم در هوا نگه داشت. اداو او اطواري در ذات حيوانيش . موهاي بلند و پرپشت و حين از مه و شبنم سحرگاهي را به دست مه شيرگون سپرد و بعد به هر سو بو كشيد . بلكه بيشتر بيابد كه نيافت . همان لحظه نيافت . اما چند لحظه بعد به سمت وسويي برگشت كه چيزكي از آن بو را در خود بهمراه داشت . اين بو هر چه بود و نبود قرص و محكم قائم به ذات از جاده ايي بود ناديده كه به بندر نوادر سر در مي آورد از آن ورودي بندر- جاده ايي اصلي و ارتباطي اصلي بندر نوادر به ديگر بنادر و شهرها. دانست كه هر چه هست و نيست از آن سو ست . كه از آن بروز مي كند همچون شراره اي از آتش از توده اي درهم و همگن هر دم كه زبانه مي كشيد.برجان و تنش كه ملول برگشت . سريد و جهيد . لحظه اي بعد در جايگاهش درون مبل شكسته جايي گرفت. كز كرده . آرام و قرار آما نداشت . از همهمه ايي كه مي شنفت . كه همه اصوات ديگر را پس مي زد و چندباره و گوياتر جايگز نشان ميشد. و رساتر به گوشش مي رسيد و باز هم رساتر و گوياتر چرا صبح اينگونه آغاز شده است . كه آغاز ميشود. گوش راست را به كمك گرفت. بالا برد . بعد روبه چپ چرخاند. بعد آن يكي گوش را به كمك گرفت. به هر سو چرخاند. بعد عمود و بعد هم موازي زمين بعد به نوبت اري صدا در همهمه اي بود واضح و گويا رساتر از هر وقت ديگر كه بر وجود كس يا كسان و چيزهاي دلالت مي كرد . كه هردم نزديك و نزديك تر ميشد به درب ماوايش . چه مي توانست باشد و از آن كه و چرا و براي چه تا به چشم نبيند اطمينان حاصل نمي كند. نخواهد كرد. سر راست كرد . درون مبل فرسوده و زوار دررفته و پوسيده . نه اشتباه نكرده است . صدا را به وضوح ديگر مي شنفت . چند لحظه باقي ماند. بعد بار يگر رو به پائين برجهيد . شتابان اما باز سريد و برجهيد . برگشت . همچون هميشه. در طي اين همه سال از كنار موش هاي جيغجيغو و جيرجيرك هاي پرصدا و مارمولك ها خفته ي تنبل ، مگس ها بي حال را رواند سوسك ها ي سياه هميشه شكاك را نزديك بود زير پا له كند . از مسير هميشگي اش عبور كرد برجهيد و سريد با چشمان نحفته از ساليان دراز انگار. از درب لانه اش ، تلاقي در و ديوار فرو ريخته ، سرك كشيد و هواي سحرگاهي را به كام كشيد و بوئيد . محل صدا و بورا تشخيص داد. خيره شد. در هوايي كه شبنم ها همچون الماس برروي همه چيز ها همچون ستاره هايي نشسته در مخمل سرمه ايي رنگي ، در متن شيرگون مهي پس رونده ، كه هر دم از هم باز و بازتر ميشد و تنيده هايش را وا مي كرد . تا كلاف سردر گمش را در سرمه ايي آغشته به سفيدي چسبناك مه رها كند اما هنوز زود بود تا كامل شود. و ستاره صبح در گوشه ايي بيايد. همچون دره ايي عميق و پراز زنگوله هاي الماس گونه شبنم ها غوطه ور در مخمل سرمه ايي و پر از اصوات و نسيم ها و بوها بسيار باري. در كنار درب لانه اش درنگي كرد . با كش و قوس و يك جهش كوتاه و يك كشيدگي اندام پرمويش خستگي در كرد. بعد روي دست هايش كز كرد . و با احتياط كامل به سياهي حل شوند در شيرگون مه زل زد . طرحي سياه را زير نظر گرفت . هر آن چه هست و بايد باشد، كامل از اين طرح نمي توانست باشد . از آن حس سحرگاهي كمتر نشاني در خود احساس مي كرد. يقين حاصل كرد. كه بايد چيزهاي ديگري باشد. طرح درست روبروي درب باغچه خانه بود. در خود فرو رفته و لرزان و ايستاده طور . همچون شبحي متحرك . كه چند لحظه بعد از درب باغچه تو آمد نزديك تر شد به ماوايش . در اين صبحدم نكبت بار. بي واهمه از بود و نبود هردم جلوتر مي آمد. و باز هم بي باك و نترس . خم ميشود چيزي را از آن ماوايش از زمين برمي دارد . بعد قامت راست كرده آن چيز را به موازات صورتش بلند مي كند. نگه داشته به صورتش نزديك مي كند و انگار كه آنرا مي بويد. همراه با لرزش شديد هيكلش . باز هم چندين بار پياپي . تكرار مي كند. آنگار هوا را از طريق آن شيئي استنشاق مي كند . بعد كمي آرام تر از قبل به نفس كشيدن و بوئيدن ادامه مي دهد. تا بعد كه مه از خانه و باغچه پس بنشيند. تا مخلوط رنگ ها رها شوند. و آسمان پرده اش را عوض كند و اندكي بعد رنگي طلايي گونه همه چيز را بدرد و اشكار كند و دنيا را به كام خود بكشاند و همه چيز ها را پيدا ونا پيدا شوند. او را ببيند كه آدميزاده ايست . با پالتوي پشمين خاكستري بر تن . با قد وقامت بلند و چهار شانه . كه در دستان دستكش پوشش، در يكي كيف دستي دارد و در دست ديگر شيني را كه به نيم اجراي از آن خانه شبيه است. اينگونه است كه آسوده خاطر از او باز برگشت . از همان راهي كه ساليان دراز آمد و شد مي كرد بر جهيد و سريد اما دل نگران از اصوات كه در دو گوش هايش همچنان همهمهه مي كرد. كه از سوي ديگر مي آمد. از روي تكه اي قالي كامل نجويده گذشت . از روي تار و پود مندرس و پوسيده برجاي مانده از آن كه هنوز اشكال هندسي مكعب اش را از خود بروز مي داد. بعد درنگي كرد . سر را چرخانده و هوا را بوئيد. بعد از روي جويده ها ي البسه هاي سوراخ شده و پوسيده از ندانم كاري هاي همسايگان نافهم و نابلد و لوس و ننرش كه حق همسايه گري را روا نمي داشتند سريد و رد شد . از لاي دري بازمانده كه تير آهني فرو ريخته ابزار آن را نگه مي داشت گذشت از روي شيشه خرده هاي خاك آره ها بسيار تمام چيزها ، از روي جويده ها بسيار از روي آجرها و نيم آجرها و قطعات ريز و درشت سيماني و گچي برجهيد.

از روي كاشي هاي زرد كوچك كف خانه برجهيد . از كنار چند لنگه كفش چرمي از شكل افتاده و نيم جويده رد شد. با واهمه اي پنهان اما غريب و آشنا در درون در تن جان موش ها را حول و حوش مبل نديد و بچه موش هاي جيغ و جيغو را هوشيارشي كمي بر آشفته بود. از روي خاكه آجرها و گچ ها و از پوسته هاي ورق ورق شده ي رنگ ديوارها و از روي فضله هاي بسيار گذشت . ريشه ها و چوب ها نيم جويده را در دسترس ديد. اما ميل به جويدن را در خود نديد. از كنار يك صندلي شكسته و با هزاران آجر فروريخته رويش گذشت از كنار چند گلدان خشكيده گذشت و باز از لاي يك ديوار شكسته و باز شده گذشت . ادامه داد. از فضاي بازي كه نور بيشتري داشت، از كناره عبور كرد. حياط را با حوض خالي با كاشي هاي آبي اجن آلود خشكيده پاشويه اش واگذاشت . حركت نكرده پيچيد. در چارچوبي محصور مابين قطعات آجري و سيماني و سقفي كه فرو ريخته بود. درنگ كرد. انتخاب كرد . بو از اين سو بيشتر مي آمد. از زير تختي در هم شكسته عبور كرد. از روي قاليچه هاي نيم جويده و پر از فضله و پر از عكس ها سياه و سفيد و رنگي رها شده روي كف آن عبور كرد. هر دم به مركز آن دلهره و واهمه نزديك تر ميشد. همان حسي را كه صبح را با آن آغاز كرده بود. كه از خواب پرانده بودش ، روزي را كه خورشيد با انوار طلايي اش تمام زوايا پنهان در مه را آشكار كرده بود و پرده شيرگون را دريده آنرا تا افق دور دست عقب رانده و نسيمي سرد را جايگزيني آن كرده بود، اما نتوانسته بود آرامش كند يخ زده انگار در جايي ايستاد ذهنش را به طرح سياه بيرون از خانه كشاند بلكه آرامش را بكام كشد كه نتوانست او چه ربطي مي تواند با ماوايش داشته باشد. كه نيمه اجر را مي بوئيد كه هوا را از طريق اجر مي بوئيد. كه انگار كمبودي دارد . كه بيمار مي نمايد. ذهنش را به نيمه اجر كشاند. به مفهوم آن نزديك كرد. كه چگونه مي تواند ارزشي داشته باشد. كه براي چه مي تواند خوب باشد. و چه سحر و جادويي در خود مي تواند داشته باشد و چرا و چگونه يا نكند بيماري است كه مي خواهد آنرا به سوي پرتاب كند بچه گانه . تا بازي سرشكنانه اش را آغاز كند.

همانطور درنگ كرده . واهمه ي پنهان را در خود اشكارا حس كرد. لعنت به اين روز ناميمون . نافرخنده و به حسي كه سر سازش ندارد و مرگبار مي نمايد. به آن سو كه بو مي آمد نظر كرد. و باز ادامه داد. به جايي كه او را به خود فرا مي خواند حركت كرد. برگشت . چيزي را دوباره مي بايد به چشم ببيند . يا ببويد درست نمي دانست.

رفته و نرفته . ايستاد . گوشي افراخته اش را به سوي دايله داد. كه طنين صبح گاهي را واضح تر مي شنفت اما ديري نپايد كه رها كرد. بعد يك آن به سمتي وسويي برجهيد . ناخواسته . و باز به سوي ديگر . باز برخلاف آن دو سو. چرخيد و جهيد . و بار ديگر بعد آرام گرفت و ساكت بر جاي ماند با دست ها ي كج و معوج و خميده طور . تقريباً مماس با زمين پر از فضله هاي خشك . پر از خرده شيشه ها و خاك و گردو غبار فرو نشسته ، و جويده ها و نيم جويده هاي بسيار، تكه چوبي نيمه جويده را به دست گرفت. اما زود رهايش كرد. ميل جويدن نداشت. بعد رو به مركز ثقل بو و اصوات و همهمه ها ي بسيار قامت راست كرد. همچون رو در رو با رقيبي ناديده و نامرئي . اما سر زنده و توانا كه به مبارزه مي طلبيدش. كمي سريد. بعد اينبار افسون نشده و يخ زده اسيد جادوگري بدنهاد و بد سيرت به انتظار دميدن و آغاز صبحي مرگبار و شوم و بد شگون و بي فرجام، برجاي ماند. صبحي كه چند لحظه پيش با انوار طلايي و هياهوي بسيار آغاز شده بود. كه راه برگشتي برايش نمانده بود. كه هر چه مانده بود. سر و صدايي و اصواتي بود ناهنجار و گويا . پس براه افتاد. اين بار راسخ. قرص و محكم از هزار تويش بيرون آمد. درب لانه اش كز كرد. و خيره به آن همهمه آشكار و نهان و حس غريب آشنا اجازه بروز داد. سر و صداها و همهمه ها هر دم افزون تر ميشد. چند لحظه بعد. كنار درب باغچه نيم باز و زنگ زده وسيله اي ترمز كرد. و كس ،
آدميزاده اي از آن بيرون پريد. فرياد زنان به سوي كه هنوز نيمه اجر را در دست داشت دويد و گفت : ناصر آهاي ناصر. ناصر الدين نوادري، اين تويي يا روحت است كه ايستاده است . خدايا يعني درست مي بينم . يعني هنوز زنده ايي . واقعاً خودت هستي يا كس ديگر. اينجا چه ميكني . و او را در آغوش خود گرفت و تكان داد و فرياد زنان همچنان ادامه داد. ناصر. ناصر. ناصر. با اين حال از آنان بيزاري جست. از هر آنچه كه بود و نبود كه مي ديد و نمي ديد . كه حس مي كرد و نمي كرد بيزاري جست از آن حسي كه به خود فرا مي خواندش . از سرنوشتي كه به تكاپويش مي كشاند. اما ديگر با كش نبود. واهمه را پس زد. پشت كرد به آن همه سر و صدا و فرياد به سوي ماوايش ، جايگاه هميشگي اش برجهيد.

آرام و قرار يافته. در طي ماه را چندبار درنگ كرد. و دستي به دك و پوزش كشيد. مور مور سرتاسري در بدن را مهار كرد. رعشه نخواسته را نگاهي به سقف ماوايش كرد. مارمولك لخت و عور را با چشمان ور قلنبيده در خواب خوش ديد. با شكم برآمده و سير . ادامه داد . سوسك سياه از كنار كه در مرو افتاده بود گذشت . آن سوتر گركراك خوش نقش و نگار را فرز و چابك را در حال فرو دادن پشه اي ديد از آن هم گذشت حضورش پراز مگسان و خرمگسان پرآواز پر وزوز را آشفنه كرد حركت قطار وار مورچگان هميشه كوشا را بر هم زد. از كنار جيرجيركي . خاكي رنگ كه در پي جلب جفتش مي خواند، رد شد. تا جايگاهش راهي نبود. تا لحظه ديدار با سرنوشت وقتي نبود . با اين حال هر چه بود انگار در اين ميان حضور زنبور و شيري يا رتيل و قورباغه ايي انگار كه عقربي انگار كه عقابي، كم مي نمود تا طرح شبح وار يك خانه ويرانه را در جنوب بازسازي كنند.

حرف ها اما کلافی اند سردرگم و بی سرو ته که تمامی ندارند و من با تمام سعی و تلاشم نمی توانم همه شان را به خاطر بسپارم . اگر هم بخاطر می سپارم از دکل کامل آنها عاجز می شوم- سعی می کنم در ذهن نگه شان دارم تا شاید بتوانم هرآنچه را که مادر از ما پنهان می کند سرنخی بدست اورم برای دانستن حقایق و اسرار مگویی این خانه بازاده هایش ، همان چیزهایی که مادر ازشان ابا می کند تا ما همچنان کودکی باشیم و بمانیم معصوم و پاک دور از شیطنت های این خانه ی ویرانه که در روبرویمان به سوگی جانکاه نشسته است سعی می کنم حرف ها را به هم ربط بدهم و به اصل مصلب پی ببرم . هیچ نشده دیگه می دانستم که مابین پدر بزرگ ودایی ناصر اختلافی عمیق ریشه دار وجود دارد كه حتي به چشم یکدیگر نمی نگرند. كه چشم یکدیگر را ندارند . ابا می کند تا دورانی بر ما بگذرد. تا قابلیت ها برای دانست آن در خورد توبه ای شود که او در نظر دارد این گونه بود که به تماشایش نشستيم. نه دور تا دورش، بلکه درست در روبرویش چشم در چشمش ، روی چمن های خشکیده. اينگونه برروی آجرهایی که روی هم نهاده ایم می نشینیم و به تماشایش می پردازیم . در سینمای رو بازی انگاره و فیلم در جا می زند و یک صفحه را نمایش می دهد . صحنه ي بیرونی یک خانه ی ویرانه . خانه ای در هم شکسته با فضای اطراف خشکیده و بی درخت و گل و بوته را بعد انگار مادر و زن دایی مراد و فرناز ازش خسته می شوند و پی کارهایشان می روند و پدر بزرگ دور از ما لابلای شمشادهای خشکیده ی دورتا دور خانه هم چنان در تقلا است بلکه بتواند آنها را از ریشه بیرون بکشد . اما مادر و زن دایی مراد کارهای مهم تری دارند و آن و جمع و جور كردن آوردن و چیدن وسایل و تهیه ناهارمان است. ناهاری که در جاده از دست دادیمش تازه نشسته ايم که مادر صدایش در می آید فرشاد با توام . پاشو بیا اینور. کمک زن دایی کن. این حرف ها به تو نیامده . زود باش . دایی ناصر می گوید ولش کن فروغ بزار بشنوند براش خوب است ها، دارد ماشاء اله دیگر مردی میشود برای خودش . بالاخره باید یاد بگیرد که چطور حرف بزند یا نه ؟ . یا دوست داری مثل ما بشود که بلد نبودیم حرف بزنیم و همه اش پرت و بلا می گفتیم . لااینطوریا بود که بعد چینی ها رو مي شكست و او فکر می کرد دارد به وظیفه اش عمل می کند هه هه هه . با خود گفتم . او کسی جز پدر بزرگ نیست اما وظیفه اش چه بوده است و دایی ناصر چرا چینی ها را شکسته است . باید بیشتر گوش بدهم بلکه که مادر در همان جای که هست نزدیک در باغچه . جایی که موکت را پهن کرده ایم ، چپ چپ نگاهش می کند و گوید: همان خودتی ، خودت مانده ایی . بدون هیچ تغییری.

هیچی نشده فرناز دوروبر مادر می پلکد هیچی نشده و توی دست و پای مادر می پیچد بهانه می کند . دیدن خانه ی ویرانه ، دیدن خیابان با ردیف خانه های درهم فرورفته و فروریخته ، دیدن چاله های ایجاد شده از ترکش و انفجار بمب ها، ترس و ضعفش را دو چندان کرده است . حتي وجود دایی ناصر، که برای او بیشتر یک غریبه می نماید تا یک آشنا که هنوز به او خو نکرده است ، همه ، ترس و واهمه و ضعفش را بشتر دامن می زنند بطوریکه صدای مادر را بالاخره در مي آورد مادر می گوید لوس، نيز حالا که وقت بازی نیست ، ببين فرشاد چکار می کند تو هم همان کار را بکن ، بعد غرو غرکنان ادامه داده نه به تو نه به او ، باید ترا هل بدم اما او را منع کنم . درست همچون دو قطب مخالف هر آنچه برای او نمی پسندم ، برای تو باید تاکید و تائید کنم. برو دختر ببین انها چه می گویند ، سعی کن از شان چیزی یاد بگیری.

فرناز بعد با دک و پوز آویزان کنار موکت می نشیند و به چیدن علف ها و چمن های خشکیده مشغول میشود. دایی حسام در ادامه جوابش به دایی ناصر در مورد چسب زدن چیزها بهم می گوید: آره لابد اوهم گفته ، من ، من ترا بیرون کردم، خوب به جمله ای سئوالی اش توجه کنید. من بودم لا. اونم من نه کس دیگر . بعد هم پشت چشم نازک کرده و قمیش آمده . بدون توجه به اینکه مگر غیر از آن دو تا دیگری هم وجود دارد، لابد فراموش کرده که آنها تنها آفریده های خداوند متعالند. بعد گفته خوب اما ، من که ظرفها تو لباس ها تو می شورم من باعث شدم. هان خودت خواستی ، چرا گناهتو به گردن من
می اندازی ، بعد هم هق هق گریه سرداده و اوهم در حالی که داشته گندم ها را درو می کرده و پشتش از آفتاب عالم تاب جهان افروز می سوخته و خیلی سختش بوده تا با اوضاع جدید زمین کنار بیايد، بدون اینکه توجه ای به ابا و اجدادش داشته باشد که خوب نداشته، می دانی ، هی فحش ردیف کرده و هی ناسزا گفته بعد دیده که هیچ فایده ای نداره که بخواد زندگیشو این جوری خراب کند ، خراب تر از ایني که هست، کوتاه آمده و با دفترچه هایی که حالا اسمش هر چه بوده که دیده داشته زندگیشو چسب زده. آره با تو موافقم باید اینکار را کرده
باشد با دفترچه ها چسب زده باید امتحان کرد. فکر خوب
کرده ایی. دایی در جوابش می گوید : بعد تو توی این فکری که خونه ایی را که درب و داغان شده توجه داری، که نمی توانی همانطوری که بوده، دقیقاً، بدون یک موی اضافه ، زیاد یا کم، بازسازیش کنی ، بدون اینکه تغییراتی را آنهم عمده حالا تو بگو جزعی ، به هر حال تغییرات اجتناب ناپذیره. قبول کن حسام. توچی مراد. تو که قبول داری یا نه دایی مراد می گوید: هردوم دایی مراد من من کنان ادامه مي دهد هی ی ی ی. تازه مجبور نیستیم همان رنگی را بزنیم که آن وقت ها دیوارها داشتند. که مثلاً او یا پدربزرگ به دست خودشان ، اگر اشتباه نکرده باشم او بود که دایی حسام می گوید: اره خودش بود. دایی ناصر پشت بندش ادامه می دهد: گفته که خودم زدم. حالا قبول می کنیم که اینطور بوده خب این هم از این . که بهتر است رنگ استخوانی یک کم بازتر بزنیم مگر آسمان به زمین می رسد ، آنهم رنگ روغنی مات نه رنگ پلاستیکی که بدرد بند نوادر نمی خورد . که از شرجی ها و هوای نمدار بندر نوادر ورقه ورقه می شوند و می ریزند . نمی دانم این رنگ ها ی پلاستیکی تیر، و تار و عنابی و سبز و آبی وحتي خاکستری را چطوری مردم آن زمان انتخاب می کردند و به دیوارهایشان می زدند و صدایشان در نمی آمد ، و در آن چارچوب رنگ کرده خفقان نمی گرفتند. من که حیرانم . و حیران می مانم دایی مراد حرف هایش را تائید می کند دایی حسام می گوید: آره و الله من هم فکریم که چطوری آن سالها را سرکردیم و صدایمان در نیامد . مگر خدابیامرز. نبودکه صدایش را کسی نشنوفت. یادم است او اصلاً نمی گفت چطورین ، آیا گرسنه اید آیا تشنه اید . یادم است که فقط سفره پهن می کرد و سفره بر می داشت می شست و خشک می کرد . یادم است فقط بعضی وقت ها ، برای اینکه فراموش نکند تعدادمان را می شمارد تا خدای نکرده کم یا زیاد نشده باشیم. حالا دوره فرق کرده است حالا تا چه شیر موزش را نخورد تا همبرگر و پیتزایش را کوفت نکند، تا اتاقی از خودش نداشته باشد تا تلویزیون و ماهواره اش را نگاه نکند زندگیشان نمی گذرد. خدا را شکر که ما تعدامان کمتر از خانواده های دیگر بود دایی مراد توی حرفش می پرد و می گوید: چون پدر قهر بود و دور از خانه بود و گرنه خدا
می دانست چند تا بچه دیگر پس نمی انداخت و ما هم مثل تمام درو همسایه ها 10-9 بچه نمی داشتیم . هه هه هه. دایی مراد ادامه می دهد چون توی این فاز نبود، توی فاز جمع کردن پول و این جور چیزها بود. هه ها بعد دایی حسام ادامه می دهد: ولی خودمانیم ها و چه عجب هم دست پر برگشت وقتی هم برگشت چه قیافه ایی بهم زده بود. شده بود عینهو خود فرنگی ها . خود بیلی جو. یادته ناصر هه هه یادته تو مراد ها یادته مراد، چون تو آن سالها، سن و سالی نداشتی دایی مراد با صدای خفه می گوید زیاد هم بی سن و سال نبودم چرا بیاد دارم خوب هم بیاد دارم. مادر انگار راضی نیست چون دوباره صدایش در می آید: فرشاد بیا این ور. بیا كمك زن دائیت کن می خواد آتش درست کنه. بیا چاله براش بکن. براش تخته و چوب پیدا بکن . یا لله فرشاد با توام. اینبار دایی حسام می گوید ولش کن فروغ. بزار بماند . چرا دست از سرش بر نمی داری . بابا بگذر کنار دایی هایش بنشیند. تاره با دایی ناصرش آشنا شده . چته تو هی پیله می کنی مادر از دور چشم هایش را کلاپیسه می کند و با چشم و ابرو بهم اشاره می کند که بلند شوم. انگشت به دندان می گزد و تهدید می کند ، ناچار سعی می کنم از جایم بلند شوم که دایی ناصر مانعم میشود. و نمی گذارد که تکان بخورم . ناچار دوباره می نشینیم . جواب مادر را باید بدهم و گرنه بعداً دعوایم می کند. می گویم مامان دایی ناصر نمی گذارد چکار کنم .آخر بیایم یا نه ؟ مادر وقتی اوضاع را پس می بیند . ناچار راضی میشود که همچنان بمانم.

دایی حسام برای خاتمه دادن به پیله های مادر می گوید: می خوای خودم کمک کنم هان . بلند شوم. سعی می کند از جا بلند شوم که مادر جوابش می گوید. نه . شما برادرها با هم خوش باشید. همیشه کار بر روی گرده ي ما زنها بوده است . شما مردها...

صدای زن دایی هم بلند میشود. چکار شان داری دده. بگذارکارشان را بکنند خودم از پس کارها بر می آیم . یک چاله درست کردن و آتش بپا کردن که کاری ندارد. الان یک استکان چای به شما بدم که حظ کنید دایی ناصر می گوید: ها والله دستت درد نکند از دیشب تا حالا لب به چای نزده ام و چند لحظه بعد درون چاله ایی که زن دایی درست می کند صدای سوختن چوب و تخته بلند میشود و شعله های آتش زبانه می کشد و دود غلیظی از دود به هوا می رود و کتری روی آن را سیاه می کند. می دونم که مادر از این کار بدش می آید از هر آنچه که وسایل آشپزخانه اش را خراب کند آنهم از طرف کسی که چشم دیدنش را نداشته باشد. دایی حسام می گوید: به هر حال من که حاضرم هر کاری که گفتین انجام بدم . بعدهم بگذار فرشاد بشنود بفهمد لازم است او این چیزها را بداند. اون کسی است که توی این خانه بزرگ خواهد شد ازش نگه داری خواهد کرد. اگر خدا بخواهد. نوبتی باشد نوبت اون وفرناز است تازه اول راهشان است. فروغ می فهمی . باید قبول کنی . که نسل ما باید بزنند گاراژ . نوبت آمدن نسل اینهاست نسلی که به امید خدا باید بتوانند ادامه دهند. چطوریش را دیگر نمی دانم. ما را که دیدی چگونه سرکردیم . برای ایشان آرزوی خوشبختی می کنم. از خدا می خواهم که راحت تر از ما باشند . با عذاب کمتر و بدبختی های کمتری بتواند ادامه دهند. امیدوارم اينجا برایشان لانه عشق و امید باشد صدای مادر و زن دایی را با هم می شنویم. انشاءاله . الهی امین. خدا از دهانت بشنونه. . الهی امین بعد صدای مادر را می شنویم که می گوید به کوری چشم حسودا . چشم ندید بدیدها . انشاءاله که همگی صحیح و سالم باشند. که عروسی شونو ببینیم.يعني دده من تا اون وقت زنده ام هان؟ تا اون وقت کی مرده کی زنده است. زن دایی جوابش را می دهد: واه این چه حرفیه که میزنی نفوس بد نزن دده. انشاء اله هزار سال عمر کنی نوه و نتیجه و نبيره تو ببینی. مادر جوابشو میده. هوووه چه خبرته دده عمر نوح را می خواهم چکار . فقط زنده با شم عروسی شان را ببینم کافی است. بسم است زنده باشم تا بالای سر فرناز قند بسابم . راضیم . دوست ندارم مثل من بشود که هیچ کس را نداشت و فرناز را می بینم که خودش را لوس می کند و به مادر
می چسباند . مادر همان دم مگوید. و وپیش ازدست تو برو کنار. خسته ام کردی . برو با فرشاد بازی کن تا فکری برای ناهارتون بکنم. مادر بی حوصله است او حوصله سرو کله زدن با ما را ندارد ((هم اينكه می دانستیم که تحمل هر چیز و هر کس برایش تقریباً غیر ممکن است . شاید به این گونه مصر ابا می کرد. همچنان ابا می کرد . ابا داشت از دانستن مان . از دانستن رازها پنهان واسرار مگوی خانه ایی که در جلوی چشمانمان شکسته فروریخته آرامیده انگار در سوگ عزیزی از جان و دلش چول و درهم مخروبه اي لایق بوف. این گونه بود که دلم می خواست تمامش را بدانم از هر آنچه که بود که شده بود میشد از ابتدای بوجود آمدن خانه، از هر آنچه که اتفاق افتاده بود که او با تمام تلاش ، سعی در پنهان نگه داشتنش می کرد. چرای که نمی دانستمش که دلم پر می زند بدانمش با اینکه مرتب صدایم می زد تا مرا به هر بهانه ای از میانشان برکنار كرده کناری بکشاند و هر بار بهانه ای تازه سازمی کرد ، این بود که وادار میشدم حرف هایشان را با اینکه سخت صقیل بود، همچنان برایم نا ممکن ، به خاطر و ذهن بسپارم در مخزن ذهنم به بایگانی ایام بسپرم تا در وقتش ، در سنی که خوب و بد را به نیکی تشخیص می دادم ، از آنها در حل معمای خانه و دانستن اسرار مگویی آن استفاده کنم. در دانستن ناگفته های خانه. ((مادر می گفت: هر آنچه را که فرناز از آن ابا دارد ترا من باید برحذر کنم . دقیقاً برعکس یکدیگر ید که هر چه او را می ترساند ترا شاد
می کند. و نیک اینرا می دانم که این باعیث بدبختی او و خوشبختی تو خواهد بود و اینکه نیم می دانم که همه چیز تان را از من دارید از من به ارث برده اید. و از آن موجود مفلک و بدبخت برسید اگر ظاهرتان را، تازه تر چنین چیزی بوده باشد. در ثانی غرزدن موقوف ، هنوز کوچکید و من باید حمامتان کنم . خجالت ندار.))

دایی ناصر دوباره گفتگو را سرمگيرم او می پرسد: پس هنوز شروع نکرده ایی؟ دایی حسام میگوید : نه، اما دیگه دارم شروع می کنم سر و ته داستانها را بلدم. فقط باید فرصت کنم.که گذاشتمش برای وقتی که ، برای همیشه ساکن شدیم بعد من و من میکند و میگوید . تا خدا چه بخواهد که در کجا آرام و قرار بگیریم که ساکن بشویم وقتی که مطمئن شدم. که خیالم از بابت جابجائی اثاثیه راحت شد. آن وقت می نشینم و یک نفس می نویسمشان . دایی ناصر می پرسد: پس بالاخره پیدایش کردی هان. دایی حسام می گوید:ها بله ناصر چه جور هم . دیشب هزارجور فکر توی سرم ریخته بود که پاک داشتم قاطی می کردم. یک عالمه کتاب خریدم برای خواندن. با این اوضاع كه پیش آمده فکر نکنم بدرد خواندن بخورند . چون دیگه می دانم از چه و از که باید بنویسم. و از کجا باید شروع کنم دایی مراد می گوید: پس بزارشان برای من تا اولين خواننده ش باشم بعد انگار چیزی بیادش بیاید مکث می کند و بعد ادامه می دهد اگر وقتی برایم باقی مانده باشد. دایی حسام ودایی ناصر هر دو باهم پرسان نگاهش
می کنند . دایی ناصر می گوید. یعنی چه که وقتی باقی مانده باشد . مگر قرار است وقتی باقی نماند. هان چیزی هست که باید بدانیم اما نمی دانیمش . دایی مراد لبخند زنان می گوید: نه هیچی نیست. همین جوری گفتم . منظورم این است اگر خدا بخواهد. شهرزاد برایم می خواندنشان من و من کنان می گوید منظورم این است که انشاء اله همه چیزها روبراه باشد و اعصاب ها راحت باشند تا خواندن بطلبد . دایی ناصر می گوید: هابله انشاء اله که همینطور است. و بعد سیگاری روشن می کند و دود کنان به منظره خانه درب و داغان روبرو خیزه میشود نیم نگاهی به پشت سر، به چاله ای روبراه زن دایی می کند . که هنوز از روبراه شدن چایی خبری نیست و معلوم نیست کی آماده میشود می گوید: زن دادش : پس چی شد این چای تو صدای زن دایی بلند میشود. چند دقیقه دیگر دندان روی جگر بگذارید فقط چند دقیقه . آماده اش می کنم. دایی مراد بي هوا البته او بیشتر برای پاک کردن ذهن دایی هایم می گوید گمانم حسابی کار ببرد. معلوم نيست در چه مورد مي گويد درباره خانه يا نوشتن؟

دایی حسام منتظر این جواب ادامه می دهد: هابله که کار می برد. چه جورهم . بگذار کار بازسازی بندر شروع شود، آن وقت اولین نفر خودم خواهم بود که شروع می کنم وقتی تمام شد وقتی که تکلیف ماندن یا آمدنم مشخص شد. آن وقت با خیال راحت...

دایی ناصر پشت بندش می گوید : شاید هم اولین نفر من باشم که شروع می کنم به گمانم ، تو حسام بهتر است به بچه ها برسی. من به اندازه ی کافی وقت دارم تا برسر بازسازی خانه بگذارم تازه دینی به گردن دارم که حتماً باید تلافي توی حرفش می پرد و دایی مراد منتظر نمی ماند و می گوید : همه ما دینی به گردن داریم که ... دایی حسام نمی گذارد حرفش را تمام کند و می گوید : همه ی مردم نسبت به بندر نوادر دینی به گردن دارند که حتی اگر کامل بازسازی و روبراه شود ادا بشو نیست.

اینرا من کاملاً باور دارم و دایی مراد می گوید . ها والله همین طور است. راستی گفتی به علی، ادا نيست که نیست . هر کاری بکنیم ثلث کارهایی که خدا بیامرز کرد و حرفش را می خورد . دایی ناصر سرش را پائین می اندازد آه می کشد و ساکت میشود دایی حسام: سکوت را می شکند. و می گوید آره لازم است که خانه را هر چه زودتر سر پا نگه داریم حالا اگر نخواستیم در آن زندگی کنیم حرف دیگریست . پا برجایی جهار ستون خانه ، روح خدا بیامرز را شاد می کند. این خودش کلی حرف است . مگر نه بچه ها . دایی ناصر و دایی مراد و نامفهوم صدایی از خودشان در می آورند که یعنی درست است . که یعنی موافقیم و مادر از آن ور بند و بساط سفره ایی که پهن کرده و در حال راست و ریس کردنش است می گوید: بکین انشاء اله ، به کوری چشم حسودا. بعد همگی با هم می گویند انشاء اله.
پدر بزرگ با اينكه كسي محلش نمي گذارد با شاخه هاي خشكيده ور
مي رود اما يك گوش به حرف دست و از خودش ادا و اطوار بچه گانه در مي آورد كه موافق است يا مخالف حرف ها صداي انشاء اله او را هم مي شنويم كه دايي ناصر روي ترش مي كند بايد از اختلاف آنها سر در بياوريم.

در بیرون از صحنه ی فیلم،فيلمي كه مي بينيم بیرون از چارچوب خانه ویرانه و باغچه ی به حال خود رها کرده اش اوضاع به منوان دیگریست . جایی از همین دوروبرها هنوز صدای مارش پیروزی با قدرت تمام . بگوش می رسد . ماشینهای نظامی. نفربرها و تانک ها ، گل اندود از خیابان رد میشوند و نظامیان آن با سر و صدا و خنده و هلهله فتح بندر نوادر و پیروزی را به یک دیگر تبریک می گویند. بلند سلام می دهند. باپخش سرودهای پيروزي از راديو كه از بلند گوها به گوش مي رسد هم خوانی می کنند. از دیدن افراد و وسایل و ادوات نظامی گل اندود شوق زده میشوم . اما می دانم فرناز از دیدن آنان جور دیگری است . در او ترس و واهمه از همه چیز سرباز می کند . می دانم برای این خودش را دوروبر مادر پنهان کرده است تا کمتر ببیند. همين لحظه ماشین سنگین پرسرو صدا و دود کنان از خیابانمان عبور می کند. آنرا می شناسم. تانکر آبی است . نمونه ی اسباب بازی اش را دارم. با دیدن تجمع ما در روبروی خانه یک لحظه ترمز می کند. راننده اش که مردی مسن و ریشو است و به گردنش دستاری خال مخالی بسته است. سرش را از شیشه ماشین بیرون
می کند و داد می زند. خواهرها و برادرها سقای دشت کربلا خدمتتان است . اگر به آب آشامیدنی نیاز دارید معطل نکنید. مادر منتظر شنیدن آب همان لحظه جوابش می دهد. ها برادر دستت درد نکند . بعدر روبه دایی حسام می گوید: حسام یالله زود باش. دبه ها و
بشکه ها ی خالی را پر کن خدا او را رسانده است. با دیگ ناهارمان چند دبه ی آب هم در جاده وارونه میشود و تهی دایی حسام و دایی ناصر دوتايي از جا بلند میشوند و هرچه دبه و بشکه خالی است حتی کلمن و آفتابه را با خودشان مي برند و از عقب تانکر آنها را پر می کنند. من و فرناز هم در دبه اي خالی را پر می کنيم دست و صورتمان را می شویم از راننده اش تشکر می کنیم . راننده هم بوق زنان می گازاندو دود کنان می رود. هوا اما . پاک و براق و آفتابی است. از سوز دم صبح خبری نیست. و گرما یواش یواش خودش را نشان می دهد.ديگر لباس ها پشمی را از خود دور مي كنيم. زن دایی مراد پتوها را از روی سینه ی دایی مراد کنار مي كشد وقت دواي دايي است او به دایی مراد با قاشق از توی شيشه اي شربت می دهد و بر می گردد طرف بساط مادر. زن دایی در این کارش ، در کار تر و خشک کردن دایی مراد سر از خود نمی شناسد. همچون مادری به طفلش . یا به قول دایی حسام همچون عاشقی به معشوقی همگی که او را یک فرشته می دانیم که خدابرای نجات دایی مراد و خانواده ما رسانده است. آن سر خیابان ، از دودکش خانه ای که جلو کنار و سر را با کیسه های شن مسدود مستور و جان پنان کرده اند. دود به آسمان بلند است. دایی حسام می گوید: باید آشپزخانه صحرای شان باشد. چندین وانت و وسیله خودرو نظامی کنار خیابان پارک کرده اند. از جای که هستیم تردد سربازان دیده می شود توی باغچه آنجا پر از دیگ و وسایل آشپرخانه است. نفربری پز از سرباز با تجهیزات کامل جنگی از کنارمان رد میشوند و هلهله می کنند. شادی آنان به ما هم اثر می کند و روحیه می بخشد. می دانم فرناز از اینکه من دوباره کنار دایی هایم می نشینم و با آنان هم راز و هم ساز می شوم پکر است . می دانم حوصله اش از تنهایی سر رفته است. و به من حسودی می کند. کاشکی برود کنار پدر بزرگ و خودش را با او مشغول کند. وقتی می نشینیم. زن دایی مراد: باسینی چای می آید. بوی معطر چای دم کرده در فضای جلوی خانه بلند می شود. دلم یک استکان چای می خواهد. اول باید دایی ها بردارند . بعد نوبت من هم می رسد. فورت کشان مشغول نوشیدن چای می شویم. پدر بزرگ خودش را بي سر و صدا کنار مادر می کشاند . آنجا مشغول چای خوردن می شود . هنوز نتوانسته خودش را به اوضاع وفق دهد. دلم برایش
می سوزد.حال و روز يك كودك كتك خورده را دارد بعد از تعارف چاي وقتی زن دایی خودش را به کنار آنها می رساند و جمعشان جور میشود چند لحظه بعد حرف هایشان گل می اندازد. می دانم که حالا فرناز از تنهایی بیرون می آید و مشغول میشود. خیالم از بابتش راحت میشود. حالا بهتر می توانم حرف هایشان را بشنوم و به خاطر بسپارم.

{بالاخره برگشتیم . بالاخره دوباره در نوادریم. در خانه و در وطن خود، در خانه. آبا و اجدادیمان نشسته بر خاک گهر بارش ، مگر نه ما قدرش را بهتر از هر نسل دیگری می دانیم مگر نه!} با بازسازی اش اینرا نشان خواهیم داد. دایی ناصر است که اینرا می گوید.

پشت بندش صدای دایی مراد بلند میشود. هابله . همین طور است که می گویی. شاید با این کاره با این عمل و حرف خودت را از بارگناهی که به دوش می کشی. راحت کنی. بندر نوادر از کجا معلوم که راضی شود که شده باشد. باید ازش پرسید. شاید هنوز ناراضی باشد. از عمل کرد بد ما ها، متوجه ی منظورم که می شود تو ناصر یا نه ، دایی ناصر سرش را تکان می دهد و می گوید: چه جورهم می گوید: بالاخره باید تکلیف خودم را روشن و مشکلم را با خودم حل کنم. باید وضع خودم را با بندر نوادر معلوم کنم. این جوری نمی شود بعد دایی مراد ادامه می دهد: جالا توچه اجباری داری که حتماً تو یکی باید تربیتش را بدهی منظورم این است تا پدر زنده است که تا ما هستیم . تو مجبور نیستی کسی ترا مجبور نمی کند که بمانی نظر من اینست که تو باید برگردی و به خانواده ات برسی . بهتر است تا دیر نشده زندگیت را جمع وجور کنی. کاشکی پسرت را هم با خودت می آوردی . انشاء اله سر فرصت . اره حتماً برگرد چون راهت خیلی دور است. اینطوری ما خیالمان از بابت تو راحت تر میشود. درثانی دینت را بعداً سر فرصت از یک طریق دیگر ادا كن

((فرناز از هر چیز تازه ایی که می بیند یا این که قرار است اتفاق بیفتد یا حتی اتفاق افتاده است واهم دارد یا از خود واهمه نشان میدهد. ماشین ارتشی گل آلود می ایستد . از پشت آن بیست و سی سرباز با لباس نظامی و تفنگ پائین می پرند. ماشین پر سر و صدا و دود کنان از خیابان خارج میشود. سربازان با تجهیزات کاملشان از لابلای کیسه های چیده شده عبور می کنند . پرچم در ترنمی جاودانه می خواهد و می رقصد . در عبور ادوات نظامی و دیگر ماشین ها و نفربرها گل اندود به میدان کارزاری شبیه است تا به منطقه مسکونی.

بندر نوادر دیگر داشت حوصله ام را سر می برد. کاش هرچه زودتر سوار می شدیم و برمی گشتیم . آره مامان دیدیم خوب هم دیدیم . اینجا همان جایی نیست که آن هم ازش تعریف و تمجید می کردی هان بالاخره جامکانی را که متولد و بزرگ شدی دیدیم. حالا بهتراست برگردیم . می خواهم کارتون تماشا کنم. می خواهم با بابا بروم بازار . بابا می خواهد برایم یک ماشین کوکی بخرد. اصلاً می دونی چیه . دلم براش تنگ شده. هنوز نیامده باید برگرده سرکار.

بعد خواستم به فرناز هر آنچه را که می دیدیم نشان دهم. اما از ادا و اطوارش ، که بعد از شنیدن حرف هایم از خود در می آورد ، پشیمان شدم.

می خواستم او را به چیزهایی مشغول کنم تا کمتر پاپیچ مادر شود. اما دیدم اگر بشنود و ببیند ادا و اطوارش ، مادرم را به عزایم بنشاند. اره بعد}. ادا کن . دایی ناصر چند لحظه ای توی فکر می رود و بعد می گوید : نه دیگر من تا اینجایش آمده ام. برای برگشتن هم عجله ای ندارم. برای نگه داشتن زندگی ام . سعی و تلاش خودم را کرده ام. دست خطی از خودم روی میز بر جای گذاشته ام که به اندازه کافی گویا حالمان است. اگر خدا بخواهد آن می تواند کمک شایانی به ادامه زندگی مشترکمان و کانون نمی دانم چی خانواده مان بکند. بعد اینکه الان به اندازه کافی پر انرژی و قوی شده ام که هستم من حالا با بوئیدن و دیدن خانه قرص و محکم ایستاده ام . خیالتان تخت . ملامی نیست بچه ها. خودم بدون تعارف خانه را به انجام می رسانم بعد هم لازم نکرده به پشت سرش اشاره می کند و ادامه می دهد . اون توی پرو بالم بپیچد و اعصاب مان را خط خطی کند. بهتر است هر چه زودتر او را با خودتان بردارین و ببرین . حوصله اش را ندارم. خودم بتنهایی از پسش بر می آیم . به اندازه کافی پول با خودم آورده ام. دایی حسام می گوید: حالا کوتا بازسازی . بازسازی هنوز که شروع نشده. اگر اجازه اش را دادند آن وقت خبرت می کنیم. دایی ناصر توی حرفش می پرد : فکرش را هم نکنید خودم از هر جایی که دست بدهد از شهرها و بنادر اطراف از هر کجا که مصالح بدست آمد. وسایل مورد نیاز را فراهم می کنم در کمترین وقت ممکن. دایی حسام توی حرفش می پرد و می گوید : اصلاً چطور است با یکدیگر دست بکار شدیم.

دایی ناصر معطل نمی کند و می گوید : گفتم که خیالتان تخت باشد. فقط او را با خودتان ببريد تا راحت تر بتوانم کار کنم و كارهايم را انجام بدهم. دایی مراد می گوید: چطور است . من هم باشم . بعنوان ناظر عملیات ساختمانی اینطور دسته جمعی بازسازی خانه بهتر مزه می دهد . باور کنید. صفایی دارد که نگو برای روحیه ام هم بهتر است. لااقل این جوری می توانم با دیدن و نگاه کردن در بازسازی خانه، در رفع نواقع یا معایب خانه به شما کمک کنم. این طوری می توانم تاوان عملی بدی را که می خواست انجام دهم، تاوان پندار بدی را که نسبت به خانه داشتم ، درخود پرورانده بودم، پرداخت کنم. دسته جمعی بهتر می توانیم كار را پيش ببريم

دایی حسام می گوید: اصلاً چطور است از تو بعنوان عمله و بنا استفاده کنیم. یا شاید بعنوان ملات لای جزر دیوار . خنده دایی حسام و دایی مراد را دایی ناصر همراهی نمی کند. فکور چند لحظه ای می ماند. در حرفش چگونگی و صلابتی گویا هوید است: بچه ها این دفعه را اجازه بدهید خودم به تنهایی تمامش کنم. انشاء اله که برای بار آخر هم باشد . اگر نیاز شد حتماً خبرتان می کنم. بخاطر بندر نوادر که تنهایش گذاشته بودم. بخاطر خانه، بخاطر مادر، بخاطر چینی ها ی که ازش شکستم که دلش را شکستم. می خواهم خودم را راضی کنم که مادر از دستم دیگر دلگير نیست . که مرا بخشیده است . که خیالم پاک راحت شود تا بتوانم برگردم و زندگی ام را از نو شروع کنم، دیگه اینکه به چند روز تنهایی نیاز مبرم دارم. توی خانه ام نباشم بهتر است . آخر هنوز چیزهایی هست که نگفته ام . شاید سر فرصت برایتان بگویم. شاید فعلاً بگذارید چند روی اینجا تنها باشم. تنها مشغول باشم ، بشوم تا ببینم روزگار چه حکم می فرماید. دوباره سیگاری گیراند و دود کنان به خانه ویران خیره شد. انگار در خیابان منظره بازسازی خانه را، بالا بردن رج رج ردیف آجرهایش را مشاهده می کرد . خودش را می دید که دست تنهایی. بدون کمک هیچکس ، دانه دانه آجرها را روی هم می چیند و آنرا سروسامان می دهد در چشمانش برقی است نگفتنی . که ادامه می دهد : آره همین طور است که می گویم . دایی حسام و مراد نگاهش می کنند مثل اینکه منظورش را فهمیده باشند سرشان را تکان می دهند . بعد دایی حسام می گوید: آخر صورت دله صورت، که نوادر را ، ما را به حال خود رها کرده بودی.، می خواهی اینگونه تلافی کنی. بدون رضایت ما، بدون دادن حتی یک قران رشوه به ما و نوادر . هر سه می خندیدند بعد مادرم داد می زند فرشاد با توام . نمی خواهی بیای اینطور . بیا با فرناز بازی کن. حوصله اش سر رفته است محلی نمی گذارم با اینکه می دانستم مکافاتش را باید پس بدهم. دایی حاسم ادامه داد: هر چه فکر می کنم. به این نتیجه می رسم که شیر است همانطور که بوده که پدر بزرگ و بدر رقمش زده اند. همانطور هم بدون سرسوزن کاستی برپایش کنیم. اگر اینکه می توانیم به هر شکل دیگر هم ساخته و پرداخته اش کنیم، نمی دانم چرا دلم می خواهد سرسوزنی تغییری در آن پیدا کنند که اگر پیدا کند، فکر می کنم روح مادر در عذابی خوارکننده فرو خواهد رفت که هر شب خوابش را خواهیم دید دل نگران و دل پريش در صحرای برهوت. می دانی ناصر. دوست ندارم اینطور شود باید حداکثر سعی و توان مان را برای جلوگیری از تغییرات عمده در آن بکار ببریم تا ببری. یادت باشد که اینچنین کنی . دایی ناصر سرش را تکان می داد و آهسته می گوید: هردوم باشد به یاری حق. در سرو صدای سوختن تخته ها و چوب های چاله زن دایی مراد چند دقیقه ایی سکوت برقرار می شود. بعد دایی حسام سکوت را میشکند و می گوید: خب حالا دیگر بهتر است از خودت برایمان حرف بزنی در این همه سالهایی که نبودی به چه کارهایی مشغول بودی چکار می کردی . بالاخره هه هه هه چند تا زن گرفتی منظورم این است بالاخره موفق شدی نامت در لیست زن ذلیل های عالم ثبت کنی یا نه . یا همچنان عزب اونملي باقی مانده ای . دایی ناصر انگار از جواب دادن خوشش نمي آيد سر هوا می گوید هردوم . آره ازدواج کرده ام اما چه ازدواجی . دکتر است یک پسر دارم. پسرم اسمش نيماست . حالا هفت سالی سن دارد . دوست داشت با من به اینجا بیاید. دوست داشت بندر نوادر را از نزدیک ببیند. دایی حاسم و دایی مراد ، هردو با خوشحالی می گویند: خدا حفظش کند کاشکی با خودت می آوردش . خب اشکال ندارد انشاء اله وقتی خانه بازسازی شد خواهد آمد بندر نوادر و خانه را از نزدیک خواهد دید. انشاء اله همگی سالم باشیم و دورهم جمع شویم و جشنی برپا کنیم.

مادر و زن دایی مراد از آن ور می گویند: انشاء الله بعد دایی ناصر انگار که شرم کند می گوید: اول اولاش تصمیم داشتم به جایی بروم و خودم را گم و گور کنم . حتی فکر سفر به خارج از کشور را هم مدنظر داشتم دایی مراد می گوید: هردوم. پس نیشش خیلی کاری بوده است. مي دانی چیست ناصر . نمی دانم چرا این بدبختی عظيم ناسازگاری بازنان در ما همیشه وجود داشته است. که تمامی ندارد . بعد اینکه به نظر من بهتر است هر چه زودتر برگردی و با دفترچه هایت زندگی از دست رفته است را بجسبانی. دایی ناصر در جوابش
می گوید: شاید حق با شما ها باشد. درست نمی دانم به هر حال دینی به گردن دارم نگفتی. که اینهمه اصرار دارم که تنها درست بکار شوم . دایی مراد می گوید: شاید به خاطر ترکه هایش باشد که یادگاری خوبی روی تنت بر جای گذاشته است به هر حال خدا کند این خانه ترا هم مثل من گول نزده باشد . همان طورکه به هر طریق ممکن دیگران را پدر و مادر و مرا گول زد. مرا که خوب می بینی. که چگونه ام. دایی ناصر می گوید: شاید همین طور باشد که میگویی اما در دیسیت که غیر مردن انرا دوا و انباشد . دیگر دیراست که بخواهم درباره اش فکر کنم . باید تا آخرش بروم دایی مراد می گوید: درست همانطور که من رفتم . همانطور که فکر کردم دارم خانه را نجات می دهم که دارم ازش محافظت می کنم. که وظیفه ای و دینی به گردن دارم. (( مامان نزن ، بمن چه . دعوا را، مقصر دايي مراد بود كه شروع كرد شايد هم دايي حسام. من نمي دانم حواسم جاي ديگر ي بود كه همه اش زير سردايي مراد است كه مي خواست كف كند به من چه كه نتوانست . بعد هم راستي چرا دايي مي خواست تف كند . خانه چه تقصيري دارد )). بعد دیدم و فهمیدمش که دیگر خیلی دیر بود. باور کنید. چهره ی حقیقی اش را دیدم یعنی به من نشان داد. و چون چهره اش را بر ملا شده دید مرا نابودتر . که نجاتش نداده بودم. بلکه مرا در خود به نابودی کشاند. که می گویم هر کس را به نوبه خودش به یک طریقی به نابودی می کشاند. که بستگی به نوعی آدمش دارد. که چگونه با آن تا کند مطیع یا عصیان گر باشد یا نباشد . احمق یا ساده دل باشد یا نباشد . ((بعد سکوت بود و سکوت و سیاهی . که سرخی رو افزون آتش بیرون آنرا می درید : بوی بد از سوختن مواد نفتی مشامم را آزرده می کرد. در سکوت ممتدی که پیش آمد صدای تردد ادوات نظامی و هلهله سربازان آنان و صدای مارش پیروزی که از بلندگوها همچنان به گوش می رسید . از دودکش آن خانه ی سرخیابان همچنان دود به هوا بلند بود و از چاله زن دایی مراد هم

دایی حسام برای گریز از ادامه بحث دایی مراد می گوید: گمانم بشود برای تهیه ناهار به آن آشپزخانه چشم امید داشته. بعد رو به مادر كرده باشيم ادامه داد: فروغ قابلمه را آماده کن. شاید به آنجا رفتم خدا را چه دیدی . شاید برای ما لقمه ای ناهار آماده داشته باشند. اگر آماده هم نداشته باشند. شاید دانه ای برنج خشک و تکه ای گوشت خام داشته باشند تا برای تهیه ناهار به ما بدهند. مادر ذوق زده به آن سو می نگرد و دلشاد می گوید: خدا کند چيزي برای تهیه ناهار ما داشته باشند زن دایی می گوید: به رحمت گشاید در دیگری . انشاء اله دارند. آشپزخانه بزرگی به نظر می رسد. دایی ناصر در فکر دیگری است خيره و به خانه می نگرد و چیزی نمی گوید . بعد انگار چیزی به یادش می آید که بی هوا می گوید: واقعاً که دیگر ماندن ندارد. به نظر من شما ها بهتر است تصمیم بگیرید که اینجا را برای همیشه ترک کنید . دایی حسام جواب دیگری می دهد . آره گمانم بشود اندازه اش گرفت. با قدم هایم می شود . اندازه گیری دقیقی انجام داد. دایی ناصر متعجب نگاهش می کند . دایی مراد اما می خندد . مادر در جوابش می گوید: اما کی او را راضی کند و به پدر بزرگ که در حال دود کردن سیگارش است اشاره می کند. پدر بزرگ کز کرده همچنان کنار موكت نشسته است. بند و بساطش را در كيسه اي برزنتي ريخته و از خود جدا نمي كند حوصله و جا و مكان دود كردن ندارد بالا مي انداز . مادر مي گويد كه بالا مي اندازد . در دنباله حرف ها دایی مراد می گوید: سعی ات را بکن . دایی حسام می گوید: باشد هنوز وقت با قیست . دایی ناصر می گوید: راضی میشود. باید راضی شود . وقتی دست تنها شد . وقتی فهمید که دارد تنها می شود . که دارید تنهایش می گذارید، یقین با شما می آید. مطمئن هستم. می گویند: نه نمی آید . حتی اگر پای مرگ و زندگی مادر میان باشد یا حتی پای مرگ و زندگی خودش . لابد فراموش کرده اید او چگونه مردیست . با اینکه بدون فروغ می میرد و اینرا خوب می داند باز هم اگر قرار شد جای دیگری غیر از بندر نوادر زندگی کند. موافقت نخواهد کرد. و در صورت رفتن، او به تنهایی می ماند حتی اگر بداند یک دقیقه بعدش می میرد. می گوید: درسته حسام درسته می گوید: گیرم من و حسام به جای دیگری برویم . به فرض ممکن به جای دیگری رفتیم. فروغ چه می کند. می گوید: نه خوب شد که فروغ با بچه هایش در خانه ماندند. می گوید: نه مشکل همین جاست . از همین جا هم شروع شده است . اگر می رفت اوضاع فرق می کرد . و او دست از لجاجتش بر می داشت . یک دندگی هایش را پاک فراموش می کرد. و به حال ما و خودش بهتر فکر می کرد. و راه چاره ایی می اندیشد. گو اینکه با این سن وسال که دارد دیگر چه فکر خوبی می تواند داشته باشد. وقتی ما که جوانتریم نمی توانیم فکر خوبي بکنیم و تصمیم درستی برای آیند همان بگيریم. می گوید: گیرم که فروغ هم برود. حسام و دایی مراد هم بروند . آنوقت این خانه را چه کنیم . برای که بازسازش کنیم. گیرم که کردیم . آنوقت که خانه خالی میشود. می گوید: هردوم در همین طور است که می گوید : انگار ما برای خانه ایم نه خانه برای ماست . می گوید: خب بفروش برسد . به هر حال یک نفر می آید و آنرا میخرد. و اگر پسندش نبود آنرا می کوبد و دوباره از نو روی زمین آن را به هر طرح و شکل که بخواهد، خانه ای دیگر برپا می کند. جز اینکه . در ادامه حرفش می گوید: آره حق با مراد است . جز اینکه بگویم . نه خانه غیر قابل تغییر است. و باید با همین شکل و شمایل با ابد دهر و تا وقتی که شیپور اسرافیل را بدهند باشد. می گوید : در این صورت حرف جدید نیست و باید دلیل محکمی ارائه دهید. که فکر نمی کنم داشته باشیم. جز اینکه وصلش کنیم به ماوراء الطبیعه و به فکر و خیال واهی. که در این صورت فقط ناصر بلد است آنرا چگونه بچسباند و یا می گوید: نه اینطور ها هم که می گوئید نیست و نمی شود که نمی توانم به ماوراء هیچ چیز و هیچ کس بچسبانمش . که هیچ گونه وصلی نمی شود که نشدنی نیست . که مثل اینکه فراموش کرده ایم که خاکیانی بیش نیستیم. که حتی اگر پدر بزرگ زنده شود و با کمک یکدیگر هم نمی توانیم . چنین تصوری خامی نسبت به خانه داشته باشیم. می گوید: به هر حال چون مادرم...

می گوید: چرا مادرم، مادرم راه انداخته اید . دیگران مگر نداشته اند . و مگر برایشان عزیز نبوده است. یا اینکه مگر آنها هم کم عذاب و ترکه خورده اند که فکر می کنیم فقط مادر ما و بس بوده که آن جوری عذاب کشیده. می گوید: درسته می گوید: واقعاً که. هر کس به نوعی عذاب می کشد. چون خاکی است . در جلد خاکی اش است. و چون اینگونه ایم. تا آنجا که توان داریم تا زنده ایم. تا جان در بدن داریم چون وابسته اش هستیم. چون به جان و فکر ما بستگی دارد باید نگه اش داریم. تمام ختم کلام می گوید: قبول . باشد شماها درست می گوید. اما این ها دلیل محكم و ممکن نمی شوند که در آن زندگی کنیم ما می توانیم آنرا بازسازی و پا برجا کنیم. اما می توانیم جای دیگری انتخاب کرده و بقیه عمرمان را در شرایط بهتر بسر ببریم. این حق ماست. حق همه است . یادتان باشد وقتی ما می توانیم چرا انجامش ندهیم . وقتی که می دانیم بیشتر کسان وسع و توان اقتصادیشان اجازه انتخاب بشان نمی دهند . اینرا خوب بیاد داشته باشید می گوید: چون حالا که می دهد چرا بد انتخاب کنیم. می گوید: چون او اشاره به پدر بزرگ می کند همیشه بد انتخاب می کند. عادتش شده است چون همینطور دوست دارد. شاید هم...

به اکراه نگاهش می کند. از چشمانش نفرت می بارد . آهسته می گوید. این دفعه غلط می کند که بد انتخاب کند مگر دست خودش است . در ثانی به من دیگر مربوط نمی شود. چون من راهم سواست به هر حال به شما مربوط است من میگن ما باید صحیح تصمیم بگیریم. زمان زمان ماست . نسل آنها سر آمده است. آنها باید تماشاگر فعالیت ما باشند . همانطور که ما تماشاگر نسل فرشاد و فرناز خواهیم بود. می گوید: تا خدا چه بخواهد. باید فکر کنیم بالاخره چکار می خواهیم بکنیم. فعلاً بهتر است در فکر بازسازی اش باشیم تا بعد که چه بشود. بلند می گوید: تا بعد هم خدا کریمه است. حالا هم بدانید هر کس کار خودش بار خودش ، آتیش به انبار خودش. یادتان باشد که چرخ گردان یک وظیفه دارد. آدم (یک وظیفه دیگر. هر کس باید کار خودش را به انجام برساند. نوبتی باشد نوبت من است که پی پیدا کردن چوب و تخته باشم. برای نگه داشتن آتش درون چاله .
چرخ گردان چوب و هیزمش را فراهم کرده بود وآدم ها باید می رفتند آنرا جمع آوری و از آن استفاده کنند. و مادر هم در این بین بلاتكليف مانده بود که برای ناهار و سیرکردن شکممان چکار کند که چکار می تواند بکند. گو اينكه تا حدودی از وجود آشپزخانه نظامی سر خیابان آرام و قرار گرفته بود و دلش در پی پلویی بود که روی آسفالت جاده ولو شده بود و داغ روی دلش گذاشته بود. یا به قولی داغ دلش را تازه کرده بود این طور بود که زن دایی مراد در پس داده های چرخ گردان راهي شد. از کنار ما رد شد. وچندلحظه بعد روی تلنباری از فرو ریخته های آجر و سیمان و گچ قطعات کوچک و بزرگ کج و کوله ی دیوارهای خانه در روی شیشه ها و تیر آهن ها ، و هر آنچه که دیده می شد و نمی شد جست و خیز کنان بالا و پائین شد، چادر را دور کمرش سفت بسته بود و مواظب بود نيفتد که نفتند و در جستجوی تخته و چوب مشغول شد. درست روبروی ما که نشسته بودیم.

کار کار او نبود کار کار مردانی بود که به زن احتیاج نداشت . نه اینکه کار کار زنانه ای باشد که به مرد احتیاج داشته باشد آن کار مردانه ایی بود که به مرد احتیاج داشت . می گویم: مامان اجازه می دهی بروم کمکش عکس العملش را خوب می دانم اول چشم غره می رود. زیر لب غر وغر می کند و بعد مثل اینکه چیزی نشنیده می باشد. خودش را به چیزی سرگرم می کند.
+ نوشته شده در  یکشنبه یکم دی ۱۳۸۷ساعت 20:16  توسط سیروس حسام الدین موسوی  | 

433ـ همان يك نقط ابتدا به ساكن پديدار مي شود. كه گفتيم در حركت اول ـ مرحله 1 در حركت دوم در مرحله 2 در حركت سوم مرحله 3 تا حركت 4 در مرحله 4 يا حقيقت امر جابجايي (حركت) روبه جلو مستقم. به اندازه خودش. همه اندازه خودش. در اين 4 قسمت است.

كه انسان كه مالك عمل و نظر است مسئول است جواب گو است. مطابق گفته ي پورتاگوراس  كه مخالفت ديگران را سقراط و افلاطون ارسطو برانگيخته است كه خدايش حق چنين كار نداشتند. چه حكمت نظري چه عقلي .

اين بايسته نبوده نيست. پس چه كسي ملاك انتخاب است. مسئوليت را چه كسي به عهده مي‌گيرد. قرعه به نام چه كسي مي‌خورد. انسان هست و قابل قبول است. درست هست كه بخواهيم بگويم كه اين درست نيست بدليل اينكه انسان اشتباه كار است و آنچه را كه گويا ارسطو گفتگو يا افلاطون در رساله فیدون گفته است. ملاك نظر آدمي كه اشتباه نكرده و گمان بد نداشته باشد.

آگاهي همه هم باشد و غيره يا اينكه هر انسان ملاك انتخاب ميزان عمل نظر است. كه اين هم درست است با داده حسي هريك از امرواقع‌اي كه هست اين بايد بازگو شود و براثر همين با نحوه شناخت و گمان است كه مرتبه‌ آدمي مشخص مي شود. در ثاني چه كسي ملاك معيار ميزان است. جز انسان كسي هست خير نيست پس به هر دليل اشتباه خير ان درست انسان بايد جواب‌گو خود و محيطش باشد.

آدم است كه با داده حسي‌اش 5 گانه حركت روي داده اوليه را بازگو مي‌كند. با حركت مرحله 4 يك پيكر شكل را مي‌بيند آنرا مي‌توان اعلام كند. جمعيت را ببيند و مقدارش را رنگش را حرارتش را و غيره را عنوان كند. درجايي كه قرار و مكان دارد. در حدتساوي كه براي هر رويدادي مقدر شده است. حدت وي كه هيچ گونه خطري براي آنن ناشته باعث تغيير تبديل نشود آدمي جاي كه قرار دارد و بايد تمام نام را اعلام و عنوان كند. تا فرشته‌ها تعظيم كنند. جسم اول را عنوان مي‌كند. بعد در حالت بعدي 5 هم همين قرار است. 6 هم 7 هم 8و9 هم و هريك در حالت امرواقع در حركت خود نسبت به خود و محيطش يك نام يك رويداد محسوب مي شود. اينكه محيطش را هم بايد تنظيم ميزان برقرار كند.

اين گونه است كه در 4 تا محيط هم بايد مشخص مي شود. يعني تا محيط مشخص نشود. رويداد 4 تايي مشخص نمي‌شود. مورد بازديد آدم قرار و مكان و برقرار جسميت نمي‌يابد. پس بايد عنوان و ناميده شود چون رويداد است. درهر قرار و مكاني جسميت وشكل بايد اقرار كند نسبت به خود و محيطش (طبيعت) و خالقش هردو.

434ـ ادامه بحث تفاوت انسان و نئاندرتال

آنها 50 نر و 50 تا ماده بودن. حدود 500 سال زندگاني داشتن. آنها در عرض اين سال روبه كاهش نهادند آنهاد قدي 150-140 سانتيمتر داشتند. عمرشان 50-40 سال بود. ماده‌ها هر 7 ماه يك شكم مي‌زاييدند. و 5 ماهه هم اشتند آنها فاقد بند دوم انگشت شست بودند. آنها توانايي کشیدن بازوها را نداشتند. آنها انگيزه عشق و اراده و قدرت را كاملاً نداشتند. آنها به مرگ خود وافق بودند. آنها هجاهاي 7 گانه و 14 گانه را مي‌توانستند از گلو خارج كنند. اما كلمه ساز نبودند جمله    نداشتند. نغمه ساز نبودند نقاشي ابتداي داشتند. آواز دسته جمعي را در غروب خورشيد و حركت ماه در آسمان را از خود بروز مي‌دادند.

فاقد حس قدرت و اراده و پول دوستي مال دوستي شهوات از هر نوع بودند.

قفسه سينه آنها كوچك شكم بزگري و پيشاني بزرگ داشتند. پرمو بودند. از آتش استفاده مي‌كردند. اما توانايي توليد آتش را نداشتند. آنها پيش از 40-50متر ر روز بيشتر راه نمي‌رفتند. حداكثر سرعت آنها 30-40 كيلومتر در ساعت بوده است. آنها از نوع حيوان و گوشت آنها شيرين بوده است. ميزان هوش آنها 25%- 10% بوده است. آنها نه از ديگر حيوانات بلكه از عدم كارايي لازم در زيست محيطي و عدم امكان استفاده از منابع طبيعي براي خود و كمبود نوزاد و توليد مثل حداكثر 500 سال در كره زمين رشد كردند و مرگشان روي داده است. آنها خواب نمي‌ديدند. بند دوم انگشت شست را نداشتند. روح نداشتند. آنان همچون گوسفند حكم‌شان جاري نبود. آدمي حكمش جاري است. بر تمامي حيوانات برتري و تسلط دارد.

435ـ فصل 1 بخش 3 رساله دكتري ماركس

پارميندس و دموكريتوس مي‌گويند چيزي جز ضرورت در جهان نيست اين همان ضرورتي است كه به اشكال ديگر سرنوشت حق، مشيت و آفريدگار جهان ناميده مي‌شود.

حسام‌الدين مي‌گويد اين ضرورت نه جر و بحث اجبار و به اختياري آدمي مبدل مي‌شود. بلكه ضرورت آنچه را كه ضروري براي جهان هستي است بايد قلمداد شود.

436ـ‌ (رساله مارکس همان فصل):هرچیز زاده ضرورت است اين همان سرنوشت است. چيزي بدون علت آغاز نمي شود. بلكه هرچيزي ناشي از يك علت و ضرورت است. حسام‌الدين مي‌گويد: هرچيزي علت و معلولي دارد. از آن نه ضرورت بلكه از خواست و خواهان و ميل است كه روي مي‌دهد. در حركت امرواقع نشان داديم كه جبر و ضرورت نه در مرحله 1 بلكه در مرحله 8 روي مي‌دهند.

437- (توضیح در مورد شماره 434) دوگانه. نر وماده. ماده در سمت چپ و نر در سمت راست. كه با ديگران فرق دارد. جنس او از c2 است. او يك جهش رو به جلو و يك جهش هم به عقب داشته است. به نسل قبل از خودش.

كه سمت چپ كوتاه تر  است و دست وپاي او لطيف‌تر سمت راست را سخت هست. و پرموتر ريش در ناحيه صورت تا چانه‌اش و دو بيضه و سوراخي در بالاي آن براي ادرار كردن و پستان سمت چپ بزرگتر داشت.

438- در مورد آفرينش

       اثر انگشت نشانه 18 گانه امر واقع باید باشد که

مرحله اول: اولين‌قسمت از بدن که همان بند انگشت سبابه باشد كه شروع به رشد كرد ناخن است. پس از ناخن بند انگشت سه گانه، بعد كف دست و سه انگشت ديگر كه چهارگانه مي شود. ساعد دست و یا پا با بند اول انگشت 5 رشد مي‌كند و تا حد آرنج مي‌رسد. زائيده‌اي درکنار آرنج دارد. كه قوه جنسي و قوه آگاهي و فهم او محسوب مي‌شود. مارها و كرم‌ها مربوط مرحله ی دوره‌ اولند. پاهاي هم تا حد قوزك زانو رشد مي‌كند آن هم زايده ای دارد در انتهایش. حدوداً 4 ميليارد اينگونه دست و پا در جايي تلنبار مي‌شوند و مي‌ميرند. بعد از 40 سال زندگاني مرگشان مي‌رسد.

مرحله دوم: چهل هزار سال بعد آن زايده‌ها رشدمي‌كنند و همان دوران را طي مي‌كنند. اين بار از مرحله ساعد دست در مي‌گذرند و به مرحله بازو مي‌رسند. در انتهاي بازو دست بغل‌شان زايد رشد ش متوقف مي‌شود و همين گونه ران پا. چهل سال به همين گونهاست. مرگشان مي‌رسد. در ناحيه‌اي كه تلنبار شده‌اند. 4 ميليارد و 200 ميليون از اين گونه‌اند.

مرحله سوم: بعد از چهل هزار سال باز آن تخمك و زایده ها رشد مي‌كنند. اينبار شکل بدن را به كمك يكديگر بوجود مي‌آورند. زايد در انتها بدن قرار دارد که نيمه است. 4 ميليارد ميليارد و چند ميليون از اين بدن نيمه كامل به زيست ادامه مي‌دهند و بعد از چهل سا ل مي‌ميرند.

مرحله چهارم: چهل هزار سال ديگر آن زايده رشد مي‌كنند. بدون نيمه ديگر خود را بوجود مي‌آورد. همراه با گردن و سر و سينه سروسينه رشد مي‌كند. اينگونه نرو ماده دوگانه شکل مي گیرند و روي پا مي‌ايستند. حيوانات چهاردست و پا دار. ميلياردها اينگونه‌اند چهل سال اينگونه مي‌زيستند و مي‌ميرند. بعد از چهل هزار سال بعد در مرحله پنجم است كه ماده از نرها جدا مي‌افتند. آنها جداگانه زيست مي‌كنند  و هريك داراي تخم جداگانه هستند، در پنجمين قسمت از مرحله پنج حيوانات از چهاردست و پايي به روي دو پا روي مي‌آورند و روي دو پا مي‌ايستندکه آخرين آنها انسان نئاندرتال است.

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و چهارم آذر ۱۳۸۷ساعت 0:16  توسط سیروس حسام الدین موسوی  | 

439- هر چهار روز یکبار کره زمین در اختیار سیاهی قرار می گیرد. هر۴۵ثانیه یکبار تا دم صبح.

440- تاریکی از سیاهی جداست.

441- تاریکی خیر است. زایش دارد.

442- سیاهی شر است.خطرناک و نازا است. یاور رادیواکتیوه است.به چشم ادم این گونه بنظر می رسد از نور زیاد سیاه می نماید.

443- 4/1 این جهان از آن سیاهی است. 10% آسمان هفتم.

444- این جهان 40 چهل درصد حجم و وسعت دارد که از آن آسمان هفتم است. 4/1 آن متعلق به سیاهی است. قدرت و انرژی آن با روشنایی برابر است.

445- در جهان خلأ وجود ندارد و لاجرم پر است. از پری است که سیاهی نمودار می شود.

446- جنگ میان روشنایی و سیاهی مدام است. بقول هراکلیت از ان توافق و هماهنگی می اید.

447- مرگ روشنایی پیروزی است. آتش هرچه تمامتر می آید و او را نابود میکند. مسیح آخرین نجات بخش روشنایی است.

448- بمدت 9/ یا1ثانیه نقطه سیاه در آسمان دیده می شود. هر ۴۵ ثانیه یک بار .

جهان روشنایی

روشنایی روشن

روشنایی کدر

جهان تاریکی

تاریک روشن

تاریکی تاریک (سیاهی , خطرناک است.)

449- اتمها چهارگانه اند. در حقیقت در پنج قسمت.

450- پروتون وتقارن آن و نوترون با تقارن و هسته آن. که تقارن پروتون سیاه چاله است.

451- هر آنچه هست باید قدرت و انرژی سیاه چاله با قدرت و انرژی جهان هستی برابر باشد.

452- سیاه چاله تقارن جهان هستی است که در طول زمان افزایش می یابد. با کاهش انرژی جهان هستی سیاه چاله افزایش میابد. جهت جلوگیری از افزایش سیاه چاله باید بار هستی افزایش یابد.

453- سیاهی ضدیت دارد با شکل. ضد شکل است. ضد امر واقع می شود ناچارا.

454- سیاهی فعال است. فعالیت می کند.

455- سیاهی و سرطان را باید با اکسیژن و متمم آن رفع کرد.

456- سیاهی و سرطان و افسردگی از کمبود اکسیژن است که رادیواکتیو جایگزین کمبود مقدار اکسیژن شکل می شود.

457- عناصر رادیواکتیوه ای که به صورت گاز نمود پیدا می کنند در تاریکی، اینها جایگزین اکسیژن می شوند.

458- خفاش از موجودات تاریکی است.خون همان اب است در جهان سیاهی.
459- آسمان اول تاریکی است.

          وآسمان دوم صفراست.

 وآسمان سوم نور به مقدار 1.500.000 کیلومتر در ثانیه حرکت می کند . حجم فعالش 24 ضربدر 10 به توان 87 کیلومتر مکعب و وسعتش 96 ضربدر 10 به توان 87 كيلومتر مكعب است.

آسمان چهارم نور به مقدار1.200.000 کیلومتردرثانیه حرکت می کند . حجم فعالش 22 ضربدر 10 به توان 86 کیلومتر مکعب و وسعتش 88 ضربدر 10 به توان 86 كيلومتر مكعب است.

آسمان پنجم نور به مقدار900.000 کیلومتر در ثانیه حرکت می کند . حجم فعالش 18 ضربدر 10 به توان 85 کیلومتر مکعب و وسعتش 72 ضربدر 10 به توان 85 كيلومتر مكعب است.

آسمان ششم نور به مقدار 600.000 کیلومتر درثانیه حرکت می کند . حجم فعالش 10 ضربدر 10 به توان 84 کیلومتر مکعب و وسعتش 40 ضربدر 10 به توان 84 كيلومتر مكعب است.

آسمان هفتم نور به مقدار300.000کیلومتر درثانیه حرکت می کند.حجم فعالش10ضربدر 10 به توان 83 کیلومتر مکعب است.

460- زلزله از فعالیت سیاه چاله است. و جمع مقدار توان های منفی و بدیها.

461- هرنوع بدی از طرف موجود زنده و چیز (شکل) ، فعالیت منفی و مقدار منفی را افزایش می دهد.

462- بدی این است. هر آنچه که با امر واقع، دروغ، کارهای خلاف گونه از در مخالف بر آید، بر مقدار منفی می افزاید، حتی اگر اندیشه باشد.

463- سیاه چال تقارن پروتون باید باشد. ( پروتون باید ایزوتون باشد). همان بار هستی بخش.

464- گربه ماده سیاه و اسب نر سیاه چه وقت جیغ می کند و آن یکی پایش را بر روی زمین می کشد؟ و چرا؟

465- دلایل سیاه چال: تقارن پروتون معکوس آن و گیرنده است بر خلاف پروتون که دهنده است.

466- مادر نياندرتال انسان اوليه به كداميك از آن موجود دوگانه نر و مادينه كه زاييده بود علاقه نشان مي داد. سمت چپ زن يا راست مرد؟ و چرا؟

467- سیاه چاله نشانه رستاخیز و پایان آدم و آدمیت است.

468- شغال یا سگ کدامیک زودتر با دیدن سوژه حرکت و به شکار می رسند؟ کدامیک آن را می گیرند و چرا؟

469- کفتار چرا گردنش را کج می کند؟

470- انسان زاده جنون است. نبوغ زاده آتش است. زاده های آتش زاده های شب اند.

471- اراده شکل مادینه با اراده آتش همگونی و هماهنگی یکسو محکم دارد. و لاغیر...

عشق در این میانه نقش بسیار دارد.

472- اراده شکل با شکل نرینه حتی در جانشینش هیچگونه همگونی ندارد. اما دعایش همگون است.

473- اراده آتش با اراده شکل مادینه و دعای او به تکاپو می افتد و فعال می شود.

474- زاده های آتش شب رواند.

475- نبوغ این زاده و شراره آتش میل سیری ناپذیری به ویرانی و بر پایی جهانی نو دارد.

476- در مرتبه ساخت و ساز امور واقع (آدمی) جنون در اولویت است در مرحله 6 و بعد عقل قرار می گیرد در مرحله 7.

477- کردار و گفتار و پندار اشکال غیر عادی اند و لا غیر.

478- آتش با جنون همسو و همنفس است.

479- جنون بالاترین و زیبا ترین نشان شکل آدمی با دیگر اشکال است.

480- اراده شکل مادینه و دعای او محافظ جهان هستی و زاده های خود و آتش است.

481- اشکال مادینه در بروز و عرضه داده های آتش مقامی بزرگ دارند.

482- مادینه ها عشق و اراده جاودانگی و بروز عرضه خود را بلقوه در خود داشته و به فعل در می آورند همچون آتش.

483- اما نرینه ها بر عکس کردار و گفتار و پندار را از بلقوه گی به فعل در می آورند. برتریشان مشهود است.

484- چیزی که تایید و تاکید دارد این است که قسمت سه تقارن یک بار هستی است.گرچه خالی است در آسمان هفتم مشهود است. اما در آسمان سه به دلیل سرعت زیاد نمایان نمی شود و قسمت چهار تقارن قسمت دو است. پس قسمت چهار مکمل یک و سه مکمل دو است.

485- پس اتم 5 قسمت دارد. که با چهار قسمت نمایش داده می شود. که قسمت سه آن خالی است.

486- قسمت یک در جهان روشنایی روی می دهد. از دل تاریکی بروز و عرضه می شود.

487- بروز و عرضه شکل بلقوه در جهان تاریکی است که در روشنایی و تاریکی بلفعل می شود.

488- چون تاریکی خیر است مثبت و منفی ندارد. جملگی اعداد از حداکثر به حداقل سوق داده می شوند از راست به چپ.

489- مفهوم گیرندگی در جهان تاریک همان دهندگی جهان روشنایی است.

490- تقارن اریب است و آزاد. ناگزیر است. پس مکمل نمی تواند باشد. در دو صفحه اجرا می شود. خلاف جهت حرکت و موافق درجه .

491- مکمل در یک صفحه در خلاف درجه شکل و موافق حرکت شکل.

492- مهم: تمام اشکال در ازل و ابتدای جهان باید حضور و ظهور خود را به نمایش گذاشته باشند. خود خواهان نمایش وجود خود بوده باشند. تمام اشکال. اثر انگشت دلیل مهم است. تمام تخمکها اولیه به ترتیب خواص و میل و عشق و اراده وقدرت به ترتیب که ذکر کردیم باتوجه به نزدیکی یا دوری ذات خود درمادینه ها و نرینه ها در اندرونشان در تاریکی به جهان قدم گذاشتند.

ادامه بحث شماره 455-

درباره ی بیماری های شکل (سرطان)

بر خلاف بیماری معمولی شکل که مربوط به وجود دیگر است همچون میکروب ها و ویروسها که یک وجود :یک شکل باعث تخریب شکل دیگر شده که این به وسیله نقشه ارایه شده مشاهده و تایید می شود.این مربوط به خود شکل است.بی هیچ تا یید وجودی دیگر جهت تخریب.ان چیزی که سرطان را فرمان می دهد که همچنان ادامه دارد و شکل به رشد و نمو خود و به ترسیم خود ادامه دهد بی انکه حدوحدود قاعده وقانون شکل را باور و به اجرا در اورد.

نقشه نشان میدهد که انچه شکل از ان ساخته شده مقدارش کاهش یافته و جایگزینش رادیو اکتیوه ای است که در سیاهی DARKNESS شارژ میشود. و این باعث که از قوانین شکل حذر کرده خود تخریب کننده شود.از انجا که فرمول شکل نشان میدهد اکسیژن اولین و مهمترین وسیله ترسیم شکل است که مقدارش کم و کاهش می یابد.پس محافظت شکل نه بوسیله اکسیزن که بوسیله عنصری دیگر که در روشنایی lightness نه در تاریکی صورت پذیرفته است. که این خود بحث تئوری داروین را ناقص میکند.پس عنصری که شکل را کشیده در تاریکی بوده است و محافظش در روشنا یی. این بسیار مهم استکه بدانیم سرطان عمل کرد شکل در محیط معکوس ااست ویا عکس عمل شکل در محیط مستقیم.و این موضوع بسیار حائز اهمیت است تا انجا که حتی به کشف درمان بیماری سرطان ما را سوق داده است.یعنی عنصری دارد در روشنایی فرمان معکوس صادر می کند. مهم خواهد بود که ما بدانیم محافظت شکل را در روشنایی چه عنصری بعهده گرفته است که مقدار کاهش یافته اش را رادیو اکتیوه پر کرده و جایگزین ان شده است. این بیماری راه حلی میخواهد پر از اگاهی و پر از فهم که از زاده های اتش بروز و عرضه خواهد شد در اینده بسیار بسیار نزدیک با کمک الله خداوند بزرگ.باید دانست که

شکل و محیط متقا بلا برای بقا و ماند گاری خود مرام در حال مبارزه اند. و اثرش دیده می شود.اما در این بیماری هیچگونه اثری از مبارزه دیده نمی شود ایا اقدام به نابودی خود گرفته است یا عمل کردی ضد شکل پیدا کرده است.همان گونه که گفتیم شکل خودش را بروز و عرضه می کند و حالا در این مقطع از زمان دیگر نمیخواهد ادامه دهد نقشه ارایه شده جدول اتش وهواو اب و خاک این مهم را نشان می دهد که کدامین عنصر مسئول محافظت شکل بوده و حالا دارد بد عمل میکند.گفتیم که اکسیژن مسئول ترسیم و بروز شکل است در محیط تاریکی و عرضه ان در محیط روشنائی که باید مقدارش کاهش یافته باشد همراه با کاهش مقدار عنصر محافظت کننده در محیط روشنائی .

در اینجا عناصر رادیو اکتیوه رها و فعال شده در محیط جایگزین مقدار کاهش یافته می شود و این فرمان ضد شکل میدهد که رشد و نمو کند.یعنی کاری معکوس انجام می دهد در محیط روشنائی.

تعداد و مقدار سیاه چاله بستگی مستقیم با مقدار کاهش یافته اگسیژ ن و عنصر محافظ شکل دارد. که جدول و نقشه ارایه شده این را بخوبی نشان می دهد.

493-اشکال زمان و مکان دارند.

494: بیماری چیست: چیزی است نه جدید که قدیمی است جز شکل است.بوده است.همجون اتم ان قسمت که تهی است که مرگ اتم از همان جا اغاز و پایان می گیرد .پس بیماری جز شکل است.و یا از محیط.محیطی که متغیر باشد چهار گانه ها ی که بیان کردیم.اینجا ست که جنگ میان خیر و شر مدام است و می شودو بیماری مدام می شود و است.

495-اکسیژن (نوعی اتش) ترسیم کننده وجود و شکل است.

496-اشکال در مرز سیاهی و روشنایی تغییر و کش و قوس می یابند

-- 497وچود ها کلا"از اتشند .روح از گاز است.نبوغ از شراره اتش است.ادمی زاده اتش و زاده جنون است.

498توضیح دموکریتوس در باره اتم های تشکیل دهنده روح ادمی قابل قبول است جز اینکه ان را در باره اتم های گازی بکار ببرد.یعنی قایل به این باشد که شکل از اتم های اتش تشکیل و روح از اتم های گاز باشد.

499- درمقایسه به گفته های هراکلیتوس بزرگ وپارمنیدس بزرگ در پاره ای از انها که شک برانگیز اند می تواند ان موارد را روشن تر ساخت وتا رفع ابهام شودوان دو عزیز دارای یک مدل ریاضی و هندسی اگر نه مشترک بل شبیه بوده که بر ان اساس فلسفه شان را توضیح وتفسیر میکردند. اولی در باره زمان برای شدن وپیدایش ودیگری درباره زمان گذشته سخن میگفتند.پس هر دو براه راست بوده انداما اینکه جهان هستی باید ساکن باشد خلاف میاید زیرا ان مرگ است برای وجودوهستنده. ان زایش نداردواما اینکه تغییر باعث باشد که هردم شکل بنوعی دیگر رویداده و یا روی داد شود عنصری دیگر شود خلاف میاید .پس تغییر را اگر جابجائی عرضی و مکانی بشمار اوریم که ره بسوی غایت ش داشته باشد که هر وجودی اول و اخر دارد که اگر نداشته باشد ان جدید است و هنوز بوجود وشکل در نیامدهاست پس جهان باید در حال حرکت قلمداد شود تا هر شکلی به دوران پیری اش برسد.که اگر متحرک نباشد از زاد وولد هم فاقد است.واین خورشید هر روز تازه ا ست و هر پائی در یک رودخانه یک بار بیشتر قدم نمیگذارد دلیل اصلی همین حرکت رویداد میتواند باشد وگرنه امکان رشد هم نمیداشت. و رویت هم میسر هم نمی بود ..دیگر گفته ایشان که از اضداد است که توافق و هماهنگی میسر و حاصل می شودو دو خورشید امپدکلس وتوصیف سیاهی وروشنی نمای داخلی و بیرونی جهان پارمنیدس جملگی دال بر صحت نوشته های این کتاب خواهد بود که جهان هستی و هستنده ها جملگی بر مثبت ومنفی و روشنائی وسیاهی و تاریکی است و از ان تاثیر دارد و می پذیرد.

ادامه مطلب
+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و چهارم آذر ۱۳۸۷ساعت 0:16  توسط سیروس حسام الدین موسوی  | 

432ـ و اين هميشگي است. وقتي 4 تا شد شكل كامل مي‌گردد و به شكل بسته آرامش قرار مي‌گيرد. وقتي يك شكل ديگر جزء ديگر اضافه شد. كه آن داراي تكامل و انديشه و پندار و فهم مي‌شود. كه هميشه از خودش جلوتر است. پيشاپيش جلوتر مي‌رود. و آگاهي را مي‌رساند به جسم و شكل. به گونه‌ي ديگر كه باز آنرا احاطه كرده. پوشش قرار مي‌دهد و نيم و اگاهي را جلوتر از خود جسم بروز مي‌دهد. اينگونه است كه پندار و انديشه. هميشه جلوتر نمايان مي شود از جسميت شكل و فعاليت جسم است. انديشه و پندار و آگاهي  و فهم و اين درك و فهم و اگاهي شامل ديگران هم مي‌شود. فهمي از ديگران و محيط در مرحله ششم شكل بزرگتر مهم‌تر شده است. اما همچنان بسته است. داراي فهم بيشتري نسبت به خود و ديگران و محيط است. حجم زيادتر شده است. توان يادگيري توان انديشه‌اش زيادتر است. همين. بالندگي است امر برتر است. برتري سفيد يا سياه زيبا ـ زشت.

وقتي مرحله هفتم مي‌آيد ديگر آنقدر فهم و شعور دارد. كه بنامد. اقرار كند. كامليت را محيط را شامل هم شود. اما اجزاء 8و9 در جهت منفي نيروي عكس‌العمل اقدام مي‌كند و عرضه و بروز مي‌دهد چون در حالت انتظار است اين فهم بيشتر در جهت منفي بكار مي‌رود. شك‌گرايي‌ـ‌افسردگي‌ـ ملال. خستگي و ترس و واهمه از محيط بيماري تن و روان كه گفته مي‌شود از اينجاست آغاز گرش اينجاست. مرحله 8 است.روان همان مراحل ديگر است. از 5 به بعد كه شكل يك شكل ديگر مي‌شود كه در شكل در يك شكل مخلوط وار مي شود اما با يك نام كلي بنام انسان. و نام مختلف جسم و روح. آدمي‌ـ آدميت حاصل مي‌شود.

ذهن اما اينكه است روح توان فرضيات و ذهنيات روحيات را داشته باشد.دخالت مي‌تواند بكند. جسم درگير خودش عقل، و روح مي شود اين باعث نمي‌شود. مشكل آدمي دچار سردرگمي نابودي (حداكثر) شود. و آيا اين خلاف نخواهد بود. من نبودم دستم نبود. روحم بود. آن روحي كه تو دمیدی. من مقصر نيستم ايا بهشت وجهنم را زير سئوال نمي‌برد.

يا نه گونه ديگر است. روح ديگر در اختيار عقل آدمي است. از آن اوست در اختيار اوست نه اينكه آدمي و عقل در اختيار او. بايد خود را خلاص كرد. دو راهي رفتن دودل نمي‌شود.

اين اقرار و جمعيت و بيان و ناميدن ضروري است. توان و خواسته و اراده و منيت.  و بروز و عرضه آن خود و محيط و خالق هر سه مورد توجه دارند.

حكمت كه براي خلق كردن آدم. آسمان چيست مگر بيان نشده است. چرا نيست كه حق هست. جز اين هست كه فرموده تا پنجم چه كسي در عبادت عابدتر مقام برتر در تقوا . شاكرتر. برتر از اين جهت. چه كسي ارجح‌تر براي شناخت خالقش باشد. كه فرموده بارها يا قرآن كريم عزيز و گرامي‌مان.

پس هر مرحله يك نام و بيان و فعاليت كردار و رفتار و گفتار پندار دارد. انديشه دارد. كه گفتيم بايد اين گفته باشد و اگر شناخت روي نمي‌دهد و ناشناس باقي مي‌ماند. كه خلاف است ناشناخته بودن نمي‌شده است. هيولاست. خطرناك است. نامعلومي كلاً طرد شده است. و نكوهش شده. ضديت دارد. با نظام منظم اين جهاني.

پس هر قدم كه برداشته مي شود. يك نام دارد.يك رويداد جديد است چيزي ديگري است چون حركت كرده و هماني نيست كه قبلاً بوده است. وگرنه ساكن باقي شده جز يك نام جز ديگري نمود نمي‌شد. همان اراده منيت باقي مانده و تكامل روي نمي‌داد. و پيشرفت حاصل نمي شد.

و ساكن بودن مرگ رويداد است و خواهد بود. پس باید ناميرایان هر لحظه پيش آيد. پس تا مرحله 9 اينگونه است تمام وكمال ناميده مي شود. كه بيان كرديم.

بقيه همان طور كه مي‌دانيم ادامه دارد. تا بي‌نهايت. كه حدوحدود اين جهان است. كه حركت صفر مي شود. نقطه اوليه قرار مي‌گيرد. ساكن مي‌شود. كه گفتيم اين مرگ او خواهد بود. كه البته به اين قرار نخواهد بود چون چيزي كه كم و كسر نمي‌شود. تبديل به غير مي‌شود اما كاهش نمي‌يابد.

همان اندازه مهم بود مي‌ماند. مقدارش ثابت است. شكل هم ثابت است. منظور اين هست كه شكل متحرك باقي مي‌ماند و محيط صفحه از پيش هم بايد متحرك باشد. نقطه پديدار شكل پيكر متحرك است در محيطي كه از متحرك است اينجاست كه نيروي عكس‌العمل وجود دارد.

و وقتي نقطه صفر مي‌شود. نيروي عكس‌العمل حداكثر داراست پديدار مي‌شود. و آن باعث مي شود كه جابجايي ما حركت ادامه يابد. منفي و مثبت باعث ادامه حركت اوليه خواهند شد.

اما محيط ثابت است حد و حدودش ثابت است و مقدارش. اما متحرك مي‌شود. تكان مي‌خورد. متحرك موجود زنده باقي مانده. و توپ پينگ‌پنگ ادامه مي‌يابد. كه البته اين اگر يك صفحه بود همیشه به همين گونه باقي مي‌ماند. اما چون چندين آسمان است. اين گونه نخواهد بود.

بلكه اين رفت و برگشت. در اين محيط هفتم اسمان هفتم كه درون آسمان ششم قرار  و مكان دارد. تخريب و خراب شده و مابقي اين خرابه به سوي برگشت با وسيع نيروي عمل حركت خواهد كرد. كه البته برقراري كه مدنظر داريم. جابجايي مثبت و منفي. باعث تغيير جهت نيروهاي عمل و نيروي عكس آن منفي خواهد شد.

اما بدليل ماهيت منفي شدن هيچ گاه آن مسئوليت برگشت را بعهده نخواهد گرفت و ميزانها است ناقص كه نيروي عمل در حالت خود تساوي خود خرابه‌ها را برگرداند.

432- (الف): 9 اولویت امر واقع:

یک عشق، دو خواست و میل، سه اراده، چهار شکل و عمل شکل، پنج قدرت، شش جنون و برتری جویی، هفت عقل کامل، هشت روح زدگی و فهم برتر، نه شک و مرگ امر واقع.

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و چهارم آذر ۱۳۸۷ساعت 0:13  توسط سیروس حسام الدین موسوی  | 

429ـ (بسیار مهم می باشد):  آگاهي اولين مرتبه مرحله 1 وجودي است. كه گفتيم آگاه است به خود. ذات خود به بود وجود خود.اين آگاهي در مراحل بعد كه سئوالي و تاكيد 3 است. و در مرحله 4 كامل است. آگاهي به ذات خود منيت خود و ديگران كه گفتيم از آن. پس امرواقع در همه حال اگاه است. به خود به غيرخود. امورواقع ديگر.

پس در مرحله 5 اين بروز مي‌كند  عنوان مي‌كند و اين بروز اگاهي، هميشه آدمي و سگ حيوان را، اختيار دار و با اراده مي‌كند.

هميشگي است اين وضع امرواقع. ما هميشه اراده داريم به افعالمان به كردارمان و گفتارمان كه آدمي لقب گرفته‌ايم.

در هر صورت جهل ضديت دارد به آگاهي كه گفتيم چه هست. چه ديوانه . خلاف‌زايي ارسطو در اخلاق نيكو خولس( 1111 الف و ب) ديوانه و مست هردو با اراده‌اند. اما در ضديت در خلاف جهت بايد از آنان اجتناب كرد و دور انداخته شوند. اما اينكه غيرارادي و اراده و بلا ارادي باشد خلاف است. اما از روي اجبار به گونه‌اي ديگر است. جهل نيست.

آن 4 جزء وقتي با يكديگر وصل ميشوند. هر یک يك خاصيت منظور را دارا مي‌باشند. چگونگي اتصال آنها چسبندگي آنها را چرايش را نيز نمي‌دانيم. ( که احتمالا با هسته 5 گانه می شود که یکی از آنها باید سیاه چاله باشد).

اما اينكه تاكيد و تاييد دارد. و آن منيت كه اراده دارد. يا داراست بروز يك شكل را مقدر مي‌سازد. كه از خودش يكي را از همه بيشتر تقلا و تلاش براي بروز نشان مي‌دهد. براي ارتباط برقرار كردن نشان مي‌دهد. همه باعث مي شود كه خودش را نيز جلوه‌گر و عرضه كند. حتماً  اينگونه‌اند.

اما مرحله 2 دودلي نيست. دودلي همان 8 است. 2 اما خواهان شناخت است. خواهان فهم است خواستار بودن را بروز مي‌دهد. سه اما تاكيد آدمي خواهان و خواست است. و 4 تمامي كه گفتيم  و 5 روح آن چهار تا است. بروز آن 4 تا دسته جمعي است که در حقیقت هسته اینگونه عمل می کند و 5 باید 1 باشد. پيكر و شكل فرشته، شكلي ناكامل يعني بسته شده نيست.و با مثلثي شكل است. فاقد روح است. من شكل است. اما شك و اما شكل نيست. ضد شكل است. نهي آن است. بي‌معنايي پوچي ـ بي‌هدفي ‌ـ خلاء جملگي در مرحله 9 سرباز مي‌كند و تعرض هستي مي شود. ضديت هستي است اين. هيچ با نيستي، نيست انگاري سر و کار ندارد. تهوع و دلهره و اضطراب در مرحله 9 بسر بردن مي‌كند. تعرض هستي است. بي‌قراري است.

430ـ گفتيم در يك بعد توضيح مي‌دهيم. پس نقطه اوليه مستقیم رو به جلو حركت مي‌كند. اما از خودش چيزي بروز نمي‌دهد. كه گفتيم اگريك چهارم خودش را بروز دهد. در كل آن يك چهارم ها به يكديگر وصل شده همان يك شكل كامل را بروز مي‌دهند. پس خودش عين خودش را نشان مي‌دهد. و محيطش را نشان مي‌دهد.

همان نيروي عمل مثبت را. اما از يك جنس است. اما يك چيز ديگر است. گفتيم دررو به جلو به جلو اما اين دو حالت دارد. حركت نور. رو به بالا هم همين را مي‌رساند. پس بايد آنرا روبه بالا در 90درجه هم نمايش دهيم. سمت و سويي كه قابل قبول است.

پس اينگونه مي‌شود: اما ما تقارن هم داريم. چون نمي‌تواند نقطه و شكلي بدون حالت تساوي وي قرار داشته بگيرد. و ان در 45 درجه همان شكل را مشخص مي‌كند. مقدارش در هر دو 45 درجه Tag يا 90 درجه هر دو يكي است.

كه 1= قرار و تساوي مي‌يابند. كه نشان هم داديم. اين حالتي كه جسم هنوز خودش را به درستي نشناخته است. آيا سئوالي است. ديگران هم وجود دارند منيت خودش را بروز مي دهد به اطراف. همان جايي كه ديگران هم هستند. هم نوعان خودش. و ديگران تضادها خودش نيز بايد به درک آن برسد. مثبت و منفي. در مرحله دوم و سوم. و چهارم كه ديگر كامل است. بسته مي‌شود و اين مهم است. اما مرحله‌ايي است كه يك آگاهي پيش‌تر و جلوتر و حتي پوشش مي‌دهد شكل راه و پيكر را داراي نفس، پندار و گفتار و كردار اوليه مي‌شود.

اوليه‌ايي از نظر ساختاري شكلي. نه هيچ وجه. همه چيزها بي‌واسطه فهم مي‌شود. حتي خود شكل هم بي‌واسطه فهم را داراست. جز شكل است. مي‌شود. به اجبار هم شده باشد و بشود. اين صورت به خود مي‌گيرد. پس تمام آگاهي‌ها و پندارهاي بي‌واسطه توليد و پخش مي شود در محيط والسلام. و آن نوعي تأثير و انعكاس فيزيكي اين جهاني است. براي توليد مثل اين جهان بايد بر برآيند نيروهاي عكس و عمل توجه داشت كه مهم است. كه جهت و سو را مشخص مي‌كند.

خلاف حركت تقارن جهت و سو كلي جهان هستي مشخص مي‌شود. از تقارن، تقارن ديگري زاييده نمي‌شود. تقارن آنرا ندارد. انرژي و خواست آنرا ندارد. فاقد خواست و نيروي خواست و عمل است. اراده است. منيت ندارد فقط در جهت تقارن با تقليد اوليه پديدار مي‌گردد. چون خود اصلاً فاقد نيرو است والسلام. و اين مهم‌‌ترين اختلاف با امرواقع اصلي است. فاقد بودن امر اراده.

431ـ پس معلوم شد كه در حركت نقطه است. كه جسم، شكل پديدار مي‌شود. كه جسم هم گاز است. جامد است جامد گازي است. جامد مايع است جامد جامد است. اينگونه است كه در اين حالت 4 جملگي آدم مي‌تواند حداكثر و حداقل با 4 عنصر شكل را جسم را پديدار كند. بنيه حس كند. يا 8 عنصر يا 16 عنصر يا 32 عنصر 64 عنصر. با اين گونه كه جملگي تمام اجسام به این قرار هستند كه گفتيم. كه كلاً تا حداكثر 64 عنصر توانايي جمع شدند دارند. و بعد منفجر مي‌شوند. نابود مي‌آورد. يا 32 تايي مي‌تواند باشد. يا 16 تا 7 و 49 كه گفتيم.

آدم اينها را مي‌توانند با داده‌اي حسي اثر تشخيص دهد و بيشتر هم نمي‌تواند كه البته چون نيست در طبيعت يافت هم نمي‌شود. اهم لاجرم انرا نمي‌يابد و نمي‌بيند و نمي‌سازد. اينكه نمي‌سازد. بايد تحقق يابد. شناخت فيزيكي و شيميايي آن با آلايش مشخص شود. انشا‌ءالله.

يك توضيح ديگر آنكه اينجا تقارن هم وجود دارد. ناچاراً اين گونه است و ثابت شده است هر مشكلي. جسمي يك تقارن دارد. به همين گونه است. كه با كمك تقارن، محيط كاملاً مشخص مي شود. و در اين بابت تمامي رويدادها.

 امرواقع اشكال‌ـ پديدارها‌ـ پديده‌ها. نسبت به يكديگر با توجه به خود و محيط خود كه خودشان برقرار كرده‌اند. ارباط قرار كرده و يكديگر را در مي‌يابند و شناخت پيدا مي‌كنند يكديگر را لمس كرده. از طريق ارتباط فيزيكي‌ـ شيميايي و غيره، يكديگر را در‌ مي‌يابد. كه يا به صورت خطي است تأثيرات است. يا به صورت سينوسي است. منفي دارد. مثبت و منفي است. طول موج بروز و تأثيرات را عرضه‌ مي‌دارند. نسبت به يكديگر منتقل شده در مغز است. كه بالقوه نيروي شناخت نيروي تجزيه و تحليل را داراست كه با دميدن روح به آن به فعليت در مي‌آيد. فعال شده تمامي رويدادها را با آن داده‌هاي حسي 5 گانه و بلكه 6 گانه كه روح هم جز آن است. آگاهي‌ها را بدست آورد. كه مهم است. بدين لحاظ ما نياز به خواب داريم. براي تلاو؟؟ كه فرموده است خواب را منظر بقا قرار داديم.

البته روح در خواب. بدليل اينكه فعال است. در  حركت است رفت و شد است رويداد‌ها آينده را كه به هر حال براي ما چون در حال حاضر بسر مي‌‌بريم. چون آدمي در حال حاضر هميشه قرار دارد. قرار آدم در حال حاضر قرار مي‌پذيرد. كه گفتيم آغاز و فرجام رويدادها مشخص است. تولد مرگشان مشخص است. در كتاب سطور است كه با فرموده است. لاجرم رونح ما واقع را به جسم منتقل مي‌كند. وقتي بيدار شديم. مغز آن داده را تجزيه تحليل مي‌كند و اگاه مي‌شود. كه البته چون روح شكل هست و جسم هم شكل دارد. و هر شكلي يك مفهوم و يك نام دارد. بلكه يك مفهوم است. مشخص است با نشان دادن شكل معناي آنرا گزاره را به صورت اشكال بروز مي‌دهد. و تجربه مغز در حقيقت تغبير خواب را شامل مي شود. كه دندان نشانه بقا. پول. مال. ثروت داراي مال و منال است. كندن و جا گذاشتن آن به همين قرار است. ديدن مار كشتن مار، رذالت، ديدن شير مثلاً از قدرت و رشد دانه و درخت نشانه برقرار بودن بزرگي است و غيره.

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم آذر ۱۳۸۷ساعت 13:49  توسط سیروس حسام الدین موسوی  | 

424ـ همان طور كه توضيح داده شد. در مراحل 8و9 آنچه كه به غرايز معروف است. همچون نيروي جنسي و گرسنگي كارهايي كه انسان به طور غريزه انجام دهد. يعني آنچه را كه ذاتاً ماهيتاً جزء ذات و خمير مايه‌اش است يعني امرواقع‌اش از آن ساخته و پرداخته شده است. یعنی امر واقع اش از آن ساخته و پرداخته شده است ، كه به غريزه معروف خاص و عام شده است. اما اگر توجه شود در مرحله 1، هيچگونه سخني از غريزه نكرده‌ايم بلكه هرآنچه كه بوده از اراده  ميل و فهم بوده است. حتي گرسنگي به غير از تشنگي كه باز به ميل و خواست امرواقع است و شايد نصف مربوط به غير اراده و غير آگاه و فهم باشد. كه حتي وقتي نباشد بنا به ميل آب مي‌نوشد و مي‌گويد عشقم است. دوست دارم. امرواقع تمام كارهايش مربوط به اراده و تسلط و خودخواهي‌اش است. خودآگاهي‌اش است. پس حتي نيروي جنسي‌اش. مربوط به خواست و عشق مي شود. همان عمر جاودان داشتن و آب نوشين حفظ بقاي زيباي تن و جان.

425ـ يك موضوع ديگر كه حائز اهميت است فهم درست و دقيق از هستي و امرواقع است.

كه گفتيم آن مرحله 1 فهم و آگاهي است و شعور است. كه داراي عشق است كه خواهان است و ميل دارد. پس اراده مي‌كند كه به رؤيت درآيدودرمي‌آيد.روي داده مي شود.در حال شدن مي شود. در حالت حركت خودش را نمايان مي‌سازد و در هر مرحله عنواني به خود اختصاص مي‌دهد يا اينكه از خودش عنواني بروز و عرضه مي‌دارد. هر مرحله شکلي به خود مي گيرد. در هر مرحله شكلي  داراست كه گفتيم.

روي داد يا امرواقع اينگونه است جهان كه كل شكل‌ها و كل رويدادها كل امورواقع مي‌شود. كل چيزها مي‌شود. نه كل بوده‌ها كه البته هر دو صحيح است اما ارحج به شكل است كه آنرا بيان كرديم.

ديگر اينكه آن را جان هم مي‌نامند. جان همان آتش بدون دود زنده و پويا و پرتكاپو. خواهان رويت در مراحل چندگانه در مرحله 8 همين جان كه به شكل آدمي در مي‌آيد. خمير مايه‌اش مضاعف شده. ورم كرده. داراي تخلخل مي‌شود. باز از نو جان به نوعي وارد بدن آدمي مي‌شود.

جان جانان لقب مي‌گيرد. يا روح، اين روح دو فهم به آدمي مي‌دهد. كه گفته است از خود بر شما روح را دميدم.

پس فهم ما از حيوان و گياهان و فرشته جدا مي شود و برتر مي‌شويم. اما هنوز باقي است 9گانه‌ها با يك ديگر ده تمام مي‌شود. كه يونانيان آنرا زیوس مي‌نامند كه گويا آنرا شبيه خداي مسلمين قلمداد مي‌كنند. كه قابل قبول نيست. بلكه آن تكميل كننده يك شكل يك كل است.

خداوند متعالي و راي هر آنچه چيزي كه انسان مي‌گويد. در وصف و گفتاري و نوشتار هرپندار در نمي‌آيد. بلكه سعي دارد در امور واقع و اشكالي چند خودش را معرفي كند تا ديگران او را بشناسند و او را مطيع باشند و دستوراتش را اجابت كنند. رزق و روزي از اوست. سپاس‌گزاري و به ياد بودن را بسيار مشوق و دوستدار است. و مهرباني و بخشندگي را بسيار گوش زاد خاص  و عام كرده است.

426ـ يك اصل مهم ديگر اينكه فهم آدم كه گفتيم منيت سوم است. بلكه چهارگانه است. فهمي چهارگانه دارد. منيت سوم كه مي‌فهمد فهم را قبلاً داراست. پس منيت چهارم و فهم چهارم مي‌شود. از آن گونه كه نه چهار بعدي است. بلكه 16 گانه است. در چهاربعد جهان هستي. كلاً فهم و اگاهي مسلط بر چهار بعد جهان است مربوط به آدمي است. حيوان چهارگانه در چهار بعد دارد. فرشته سه گانه در سه بعد  گياه چهارگانه در چهاربعد.

427ـ ساخت و ساز و پديدار آدم از گل ساخته شده است. انسان نئودرنتال در مرحله 4 ساخته شده است. حتي اگر حداكثر توانايي در زمين را دارا باشد. اما بدليل نداشتن روح بالاخره به نابودي كشيده شده است. اما مراحل پنج گانه را در بدن و شكل طي كرده است. حداكثر زماني در زمين جهت رؤيت و شكل‌گيري انجام كرده است.

اما به آدمي نرسيده است به موسيقي و نيمه و داستان و نقاشي نرسيده است. از نظر شكل از حداكثر حيوانيت استفاده برده است. نيمي شبيه به آدمي رسيده است. اما از نظر ساختار از گل زمين مرحله 4 است. والسلام.

428ـ مرحله اول : پيدايش نقطه ـ بود ـ وجود ـ هستي - هسته.

در حقيقت به نمايش در آوردن آن. به هر نحوه ممكن به امكان و دليل كافي براي نمايش آن.

نمايش كوچكترين حد امكان به هر نحوه و ضرورت براي بودن و نمايش هستي بود وجود مشكل كه گفتيم آن حقيقت است.

فريب نيس. گمان و خيال نيست.

امرواقع است. روي داده است.

شكل دارد پس هست و است

و آن منيت است. دارد. بروز منيت است.

اين منم كه هستم. به هيچ نحوه ديگر. هميني  كه هستم هست. يا هست هستم. هميني كه مي‌بينينی و حس مي‌كني. يا همان احساس‌هاي 5 گانه است. به هر طريقي كه از اين مي‌تواني آنرا كسب كني.

و با كداميك از آنها كه برتر است براي اولين بار. اولين برخورد اولين لمس و اولين دريافت آگاهي و فهم اگر برتري وجود داشته باشد. مقيد به گفتن و ثابت كردن آن باشيم.

هيچ چيز ديگر جايز نيست. هيچ گونه بحثي ديگر.

اين منيت خود به خود هست، وجود دارد.

اما اين منيت براي اين پديده نيامده كه يك جا ساكن بماند. قرارمان اين نبودده است. چون آمده پس بايد آمدن را ادامه دهد. جز اينكه بگويي چيزي جلوي آنرا مي‌گيرد يا گرفته است.

پس چون آمده قبلاً نبوده حالا شده است. هست شده بايد اين هست شده را هستي‌اش را بروز دهد. با چي با حركت به جلو نه عقب حتي نه حتي به بالا در 90 درجه كه قبلاً گفتيم رو به جلو.

فعلاً بحث يك بعد باشد بهتر است.

توضيح: هيچ فرقي نمي‌كند. كه بگويم از عدم و نيستي امده است. بلکه از تاریکی آمده است يا اينگونه چون قبلاً بوده پس تا بوده چنين بوده است. پس بهشت و جهنمي وجود نخواهد داشت كه بايد گفته شود. قبلاً بوده. اما اكنون به هر حالي و دليلي ان بوده و هست شده مشخص شده است.

ابتدا و پاياني براي آن تصور يا هست شده است. پس آغاز و انجامش را بايد رسم كرده كه 9 قسمت مي شود نه بيشتر نه كمتر. مشخص است چون يك وجود نمي‌دارد. پس هرچه هست زير مجموعه ان است. لاجرم بايد پذيرفت.

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم آذر ۱۳۸۷ساعت 13:46  توسط سیروس حسام الدین موسوی  | 

مطالب قدیمی‌تر